Acid Rain

Άλλο ένα μοναχικό βράδυ, από κείνα που τα γουστάρεις τρελά και δε θες να σ' ενοχλεί κανείς.
Το ακούω τυχαία, μετό το Paradise Circus από Massive Attack. Και κολλάω. Και κολλάει κι αυτό. Γιατί σκάλωσε το autoplay και το κομμάτι ακούστηκε σερί για κανα μισάωρο. Το κορυφαίο? Ότι η αρχή και το τέλος συνδέονται. Σα να παίζει σε μια ατέρμονη λούπα.

Το κόλλημα του μήνα, λοιπόν. Κι ας κολλάει με κρύο καιρό. Κι ας χτυπάει 30άρια το τρελό λονδρέζικο φθινόπωρο. Στραβά το καπέλο. Όπως λέει και η προπονήτριά μου, εδώ πέρα ο καιρός έχει ξεχάσει το πώς γίνεται η ζέστη σωστά, γι αυτό τρελαίνεται όταν έρθει η ώρα.

---

Σε μια βδομάδα πάλι Κοπεγχάγη.
Επιτέλους. (και γελάνε και τα μουστάκια μου)

Ο τελευταίος σταθμός

Σβήνει το φως

από τα μάτια μου

κι όλα όσα έζησα

μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ

στον τελευταίο σταθμό

με όλα όσα αγάπησα

και πήγαν χαμένα.

Δε μετανιώνω πια, 

όλα ή τίποτα, 

δάσος και ερημιά, 

αυτή ήταν η ψυχή μου, 

πάει πια.

Σαν νοσταλγώ

πουλιά με παν μακριά, 

πόνο δεν νιώθω πια

μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες

πως η ζωή είν’ στιγμές, 

κύμα που σκάει σ’ ακτές, 

κερί που λιώνει.

Δε μετανιώνω πια

όλα ή τίποτα, 

δάσος και ερημιά, 

αυτή ήταν η ψυχή μου, 

πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή

είναι ήλιος και μαζί βροχή

κι ούτε για μια αιωνιότητα

δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή

είναι κόλαση, παράδεισος μαζί

κι αυτά που έζησα

είτε άσχημα, είτε όμορφα

ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή

είναι ήλιος και βροχή μαζί.

---

Καλό ταξίδι, Θάνο.

Ευχαριστούμε για όλα τα ταξίδια. 

----

Only lovers left alive

Με έπιασε ευαισθησία απόψε. 

Και ήθελα να σου πω πως η ομορφιά των πόλεων είναι οι άνθρωποί τους.

Και η Κοπεγχάγη δε θα ήταν τίποτε αν δεν ήσουν εσύ εκεί.

Το κύμα . . .

The marriage of Heaven and Hell

Βραδιές με ποτό, τσιγάρο και Jim Jarmusch.
Βραδιές απλές. Δωρικές. Απέριττες.



The ancient tradition that the world will be consumed in fire at the end of six thousand years is true, as I have heard from Hell.
For the cherub with his flaming sword is hereby commanded to leave his guard at the tree of life, and when he does, the whole creation will be consumed and appear infinite and holy whereas it now appears finite & corrupt.
This will come to pass by an improvement of sensual enjoyment.
But first the notion that man has a body distinct from his soul is to be expunged; this I shall do, by printing in the infernal method, by corrosives, which in Hell are salutary and medicinal, melting apparent surfaces away, and displaying the infinite which was hid.
If the doors of perception were cleansed every thing would appear to man as it is, infinite.
For man has closed himself up, till he sees all things thro' narow chinks of his cavern.

A Memorable Fancy 

The marriage of Heaven and Hell

by William Blake

Κόκκινο. Πράσινο. Μπλε.

-Τι όμορφες που είναι οι παπαρούνες!
-Πρέπει να βρω μια πολύ όμορφη...
-Γιατί??? Οι παπαρούνες είναι άγρια λουλούδια, δεν κάνει να τις κόβεις. Δεν έχεις ακούσει την έκφραση "θα σκορπίσεις σαν παπαρούνα" ?

---
Δε θυμάμαι να πρόσεξα άλλη φορά σταγόνες βροχής πάνω σε παπαρούνες και γρασίδια.
Είχα καιρό να μυρίσω το βρεγμένο χώμα, να νιώσω πως πατάω γη και όχι τσιμέντο.
Τώρα ένιωθα τον αέρα στο πρόσωπο.
Έβλεπα από μακριά πώς χόρευε προοδευτικά τα σπαρτά.

Πάνε αιώνες που ξηγήθηκε ο Ρουσώ.
"Επιστροφή στη φύση, κύριοι!"
---

Μια μπλούζα από ένα κομμάτι ουρανού.
Σύννεφα που ταξιδεύουν καταιγίδες.

Και βλέπεις πως, κάποιες φορές, οι ομπρέλες λειτουργούν εξίσου καλά κλειστές.
Και η ζωή δεν είναι ασπρόμαυρη....................

Τα λόγια του μικρού

Βυθισμένη στο Χάος των καιρών έχω αρχίσει να χάνω το νόημα.
Χάνω το χρώμα της ημέρας, αγνοώ τις μυρωδιές της νύχτας.
Δε μου φτιάχνουν πια τη διάθεση τα γέλια, τα αστεία των φίλων.
Κάθε μέρα είναι Δευτέρα.Όλες οι μέρες, γκρίζες.
Δεν εμπιστεύομαι πια τους ανθρώπους.
Δεν τους πιστεύω, ούτε πιστεύω σε αυτούς.

Δυσκολεύομαι να βρω νόημα σε οτιδήποτε.
Ζωγραφίζω πολύ για να νιώθω χρήσιμη, χωρίς να εκτιμώ κάτι από αυτά που φτιάχνω.
Όλες οι μουσικές μου ακούγονται ίδιες.
Δε με πληρώνουν στη δουλειά.

Κοιτάω φωτογραφίες από τις περσινές εξορμήσεις μου.
Εκτιμώ το παρελθόν.
Εκ των υστέρων.

Δεν υπάρχει τίποτε σταθερό στη ζωή μου.
Δεν έχω μόνιμο τόπο κατοικίας.
Δεν έχω άμεσο πλάνο για το μέλλον μου.
Δεν ξέρω πώς θα συνεχίσω τις σπουδές μου.
Ούτε καν τα κιλά μου δε μένουν σταθερά.

Και να 'μαι!
Υποκλίνομαι στο ανύπαρκτο κοινό έτσι ακριβώς όπως με σμίλεψε το σύστημα (το σχολείο?, το πανεπιστήμιο?, η κοινωνία?).
Απουσία προγράμματος και ρότας νιώθω κενή.
Εκτός από μερικές εκλάμψεις!

---

Τετάρτη απόγευμα. Στο σπίτι του βαφτισιμιού μου.

Του δίνω τα δώρα του. Χαίρεται, παίζει, γελάει. Σκέφτομαι πως το μεγαλύτερο δώρο είναι να είσαι παιδί, παιδί σαν και αυτόν και χαμογελάω. Δύσκολο να παραμένεις παιδί καθώς περνούν τα χρόνια. Μέχρι πρόσφατα το κατάφερνα με μεγάλη επιτυχία.Τελευταία δυσκολεύομαι, αλλά που θα μου πάει, ως άλλος Κοντορεβυθούλης θα βρω το δρόμο για το σπίτι.


Ο μικρός καταλαβαίνει ότι έχω τις μαύρες μου, παρατάει το παιχνίδι και την προσπάθεια να με κάνει να παίξω μαζί του. Έρχεται και κάθεται στο μπράτσο της πολυθρόνας, όπου κάθομαι -κατά το συνήθειό μου- οκλαδόν. Λες και είμαι εγώ πειρατής, η πολυθρόνα καράβι και αυτός ο πολύχρωμος παπαγάλος στον ώμο μου.


Δε με ρωτά τι μου συμβαίνει, αυτή είναι ιδιότητα των μεγάλων. Μιλά για το σχολείο, το ποδόσφαιρο, τις διακοπές του, την εκδρομή που θα πάει στα Γιάννενα... Τροφοδοτώ και εγώ τη συζήτησή μας. Μου αρέσει που τώρα πια είναι εννιά χρονών. Μιλάμε καλύτερα, καταλαβαινόμαστε καλύτερα. Έχει αρχίσει να ζυγίζει αυτά που λένε οι γύρω. Δε ρουφάει πληροφορία άκριτα. Κρίνει και απορροφά.


Τον ρωτώ τι σκοπεύει να κάνει στα Γιάννενα. Αν του αρέσει να κάνει βόλτες με τις ξαδέρφες του κοντά στη λίμνη, τι προτιμά να κάνει στις εκδρομές, με ποιο τρόπο περνά καλύτερα.Τότε ο μικρός γυριζει, με ζυγιάζει με το βλέμμα και λέει:

-Τι σημασία έχει? Αρκεί να είμαστε υγιείς και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία.
Του απαντώ: "Αν ήξερες τι μεγάλη κουβέντα είπες μόλις..."

Ξέρω πως, το δίχως άλλο, από κάπου ξετρύπωσε τη φράση. Ίσως να ανήκε στις φράσεις που εμπέδωσε ασυνείδητα, γιατί είναι μικρός για να την εμπεδώσει συνειδητά. Ξέρω πως η φράση ήταν άστοχη στην κουβέντα μας, δεν κολλούσε. Με την άκαιρη στερεότυπη φράση του όμως, έδωσε μια απάντηση στο ερωτηματικό μου. Ίσως να ήταν και το μόνο που είχε σημασία...

---
Ώρες μετά θυμήθηκα την κηδεία του Νίκου.
Η καρδιά ράγισε εκείνο το απόγευμα, χωρίς το μπαγλαμαδάκι. Ο Νίκος την κοπάνησε σοφά, μέσω νεφών.
Έζησε, όμως, όπως εκείνος ήθελε.

---

Τ' όνομά σου μου θυμίζει τα πιο ζόρικα ξενύχτια.

Όλα θα'ναι εντάξει
Χατ Τρικ

όλα θα'ναι εντάξει σε μια χώρα μαγική
που η δύση όταν θα στάζει κατακόκκινο κρασί
μου χες πει "όλα θα'ναι εντάξει"

μου 'πες πως θα φύγεις
δε σε πίστεψα γιατί
τέτοιες ιστορίες έλεγες από παιδί
το 'χες πει
μα είπα "θα σου περάσει".

γιατί εντάξει δε θα είμαι εγώ.
τ' όνομά σου μου θυμίζει τα πιο ζόρικα ξενύχτια
που κοιτούσα τον ουρανό
και τα άστρα φτιάχνανε για σένα την πιο μεθυσμένη ορχήστρα
γιατί εντάξει δε θα είμαι εγώ.
δε θα είσαι εδώ.

Στάμπαρες στο χάρτη έναν τόπο μακρυνό
Χαβανέζων με κιθάρες που δεν ξέρουν τα μαγιώ.
μου 'χες πει "όλα θα'ναι εντάξει"
τώρα καφεδάκι στη Σταυρούπολη γιατί
σε ξέβρασε το κύμα μες της τρέλας το νησί
κι εύχομαι, φίλε μου, να 'σαι εντάξει.

γιατί εντάξει δε θα είμαι εγώ.
τ' όνομά σου μου θυμίζει τα πιο ζόρικα ξενύχτια
που κοιτούσα τον ουρανό
και τα άστρα φτιάχνανε για σένα την πιο μεθυσμένη ορχήστρα
γιατί εντάξει δε θα είμαι εγώ
δε θα είσαι εδώ.

Ο Αόρατος Μανδύας

Θυμήθηκα χτες ένα ανοιξιάτικο απόγευμα στο χωριό. Ήμουν, δεν ήμουν 8 χρονών. Πάει καιρός από τότε. Από εκείνο το απόγευμα μου 'ρχεται στο μυαλό καθαρά μια ανοιξιάτικη μπόρα. Μια μπόρα τόσο έντονη, που με έστειλε γραμμή στο τηλέφωνο του παππού, να ζητήσω από το μπαμπά να έρθει αμέσως στο χωριό να με πάρει. Δε θα μπορούσα να ξεχάσω τη δύναμη εκείνης της βροχής, σα να την είχε περιορίσει κάποιος για καιρό και ξέσπασε έπειτα με μανία. Χτυπούσε τόσο δυνατά τα κεραμίδια και φοβόμουν μήπως το σπίτι λιώσει όπως σ' εκείνο το παραμύθι που μου έλεγε ο παππούς, για το σπίτι, το φτιαγμένο από ζάχαρη. Τα μπουμπουνητά και οι αστραπές? Άνευ προηγουμένου! Σου γεννιόταν αυτό το συναίσθημα που διακατέχει όλα τα παιδιά, ότι θα χωθείς κάτω από την κουβέρτα και εκεί κανείς δε θα μπορεί να σε πειράξει. Θα είναι το καταφύγιό σου.

Θυμάμαι ακόμη τη γιαγιά, αιωνίως απασχολημένη με κάτι στην κουζίνα, να μου λέει:
"- Μην τον παίρνεις τηλέφωνο μαρή, θα σταματήσει η βροχή!"

Και 'γω, φοβισμένη από τα φυσικά φαινόμενα, να σχηματίζω στο παλιό γκρι τηλέφωνο ένα-ένα τα νούμερα. Μέχρι να έρθει ο μπαμπάς από την πόλη, η βροχή σταμάτησε. Ίσως να βγήκε και ο ήλιος, δε θυμάμαι. Ήθελα να μείνω με τον παππού και τη γιαγιά κι άλλο. Δε φοβόμουν πια. Αλλά δε γινόταν.

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ, διαβάζω ξανά το τελευταίο βιβλίο του Χάρι Πότερ. Παιδιάστικο μεν, αλλά πριν κοιμηθείς αξίζει. Στ' αλήθεια αξίζει. Διάβαζα, λοιπόν, στο βιβλίο για την ιστορία των Τριών Αδερφών και τους Κλήρους του Θανάτου. Εν συντομία, ο Θάνατος, σε μια προσπάθεια να παγιδεύσει τα τρία αδέρφια-μάγους, αποφασίζει να κάνει στον καθένα από ένα δώρο. Ο πρώτος του ζητά ένα μαγικό ραβδί που θα κερδίζει κάθε αντίπαλο, ο δεύτερος μια μαγική πέτρα που θα ζωντανεύει τους νεκρούς, ο τρίτος ζητάει κάτι που θα τον βοηθήσει να απομακρυνθεί από το σημείο όπου βρίσκονται χωρίς να μπορεί να τον ακολουθήσει ο Θάνατος. Και ο Θάνατος του δίνει ένα μανδύα που σε κάνει αόρατο. Ενώ, λοιπόν, τα άλλα δύο αδέρφια πέφτουν στην παγίδα του Θανάτου, ο τελευταίος καταφέρνει με τον μανδύα να του τη σκαπουλάρει (κύριος!) και να του παραδοθεί σε βαθιά γεράματα. Αυτός ο αόρατος μανδύας μου θύμισε λίγο την αξία της κουβέρτας για τα παιδιά σε περιπτώσεις βροχής, καταιγίδας και λοιπής σύγχυσης.

Ο Θάνατος, ο Τρίτος Αδερφός και ο Αόρατος Μανδύας (από την τελευταία ταινία του HP)

Πόσο τυχερά τα παιδιά που έζησαν στιγμές με τον παππού και τη γιαγιά! Χαίρομαι που ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Τους έζησα πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι τυχερή που έχω μνήμες από τη φύση, από ένα χωριό που -δυστυχώς- δεν υπάρχει πια, από γέλια και παιχνίδια σε κήπους, από εκδρομές, από χρόνια ξέγνοιαστα, από την κούνια που έφτιαξε ο παππούς στην καρυδιά, από τα δυνατά χέρια της γιαγιάς που πάντα είχαν κάτι να δώσουν. Μνήμες από τον παππού και τη γιαγιά που καταφέρνουν ακόμη να κρύβονται κάτω από τον Αόρατο Μανδύα του τρίτου αδερφού. Αν και τελευταία, η γιαγιά νομίζω πως κουράστηκε να τον κρατάει πάνω της.

Εκείνη η βροχή σταμάτησε.


Αφιερωμένο σε κείνη τη βροχή. Σε εκείνες που έρχονται.





Όλη η ιστορία:

Η μέρα που διαλύθηκε το πάζλ στον αέρα

 

Η Mary Poppins.

Δια χειρός Appelsinpiken.

Η μέρα.

Που διαλύθηκε το πάζλ στον αέρα.

Μια ζωή που κοστίζει κάθε μέρα πιο ακριβά
υλικά, ζωτικά, συναισθηματικά
και τώρα πάλι ένας σκύλος κόβει βόλτες εδώ
με κρύβει μια βιτρίνα κι ένα φορτηγό
και θέλω χίλια ακόμα χέρια να σου δείξω τι θέλω
και χίλια μάτια για να βρω αυτό που δεν ξέρω
τώρα που τα φώτα σε δείχνουν πιο ξένο
κι όλα σταματούν για να περάσει ένα τρένο
και το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ
μαζί με σένα που νοσταλγώ
σφίγγοντας το σώμα σου στην αγκαλιά μου
ή να γίνω μια ακρίδα στα γόνατά σου
γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

σΝ

Day after day . . .

Sitting in the park along and dreaming

Living in the past and thinking

Lonely days that I’ve been waiting just for you

Rainy day comes and I am feeling

I don’t feel like leaving

Lonely days and I’m still waiting just for you

Stay, cause I need you to help me to end my day

Stay, cause I need you to help me to find my way

Stay, in the middle of the night I am so afraid

Stay and help to make the time go

Sunny day but I can’t see it

Happiness but I can’t feel it

Things I lost when I was waiting just for you

Faces like the comets come and go

But I don’t want to know

Days and nights when I was waiting just for you

Stay, cause I need you to help me to end my day

Stay, cause I need you to help me to fight my way

Stay, in the middle of the night I am so afraid

Stay and help to make the time go

Τα είπε όλα ο Άλκης ...

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι

κι ο κόσμος κατεβάζει τα ρολά

μου λες πως δεν μας παίρνει για πολλά

μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Σκιές και φώτα σ’ αυτοσχέδιο μπαλέτο

γέλια που σμίγουν μ’ αναφιλητά

στο χέρι μου ένα τσιγάρο σκέτο

που τη φωτιά σου μόνο αναζητά.

Μη με φοβάσαι, δωσ’ μου το χέρι

μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει

μη με φοβάσαι, δωσ’ μου το χέρι

είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι.

Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό

σε ότι κάνω και σε ότι πω

ούτε που ξέρω γιατί σ’ αγαπώ

κι όμως μπορώ για σένα να κοπώ

και σαν τσιγάρο να καώ.

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι

θολό ποτάμι ο κόσμος και κυλά

το ξέρω δεν με παίρνει για πολλά

μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Budapest, I'm learning...

Και ξαφνικά θυμήθηκα τη Βουδαπέστη.

Ξέρω, πέρασαν 3 χρόνια από τότε.

Κι όμως, σήμερα το πρωί πάνω στο γραφείο, το γεμάτο post-it, σημειώσεις, κομπιουτεράκια, βιβλία, στυλό, μολύβια, χάρακες, μύρισε Βουδαπέστη.
Θα φταίει η υπερβολική κατανάλωση τσαγιού.
Μου θυμίζει το καφέ Chagall.

... Budapest you're burning me.

I wish you had done a lot of things

Ο καφές της Clementine κρύωνε...ο Joel ήταν τόσο απασχολημένος με το να ονειρεύεται....Η μουσική γέμιζε το δωμάτιο..."...From despair, between the sheets..." Πόσο ταιριαστό!... Καμιά φορά οι Joel είναι πολύ απορροφημένοι στο δικό τους κόσμο..."...Oh, well how long did we stay in there..." Πόσο?Πόσο?..."Holding, holding on to you again" ...Και μετά σιωπή...

16/05/2008

Όνειρα . . .

Grenoble,  Jardin de ville

Σαν αστραπή από μακριά,
ό,τι δεν μπόρεσε να υπάρξει,
σκίζει τη νύχτα βιαστικά,
άηχα κι ύστερα σβήνει.

Κι ούτε στη μνήμη φίλημα
ούτε ελεημοσύνη
ούτε απ' τα δίχτυα του ψαρά
να πολεμάει να φύγει.

Η προσμονή στο άπειρο είναι μια ζόρικη μητέρα.
Βυζαίνει το αγέννητο κι ύστερα το καταπίνει.

Περπατώντας ένα βράδυ.

Περπατώντας ένα βράδυ στην κάτω Τούμπα κατάλαβα πως δεν είμαι πια 18 χρονών.
Ίσως να φταίνε όλα όσα έγιναν (και δυστυχώς εξακολουθούν να γίνονται) τελευταία.
Ίσως να 'φταιγαν οι μελωδίες του Παναγιώτη Καλατζόπουλου που έπαιζαν σ' αυτιά μου.
Ίσως και όχι.

Η μουσική του μου μιλάει για τη χαμένη εφηβεία του μικρού πρωταγωνιστή της ταινίας Peppermint.
Για την άρνηση του Ρένου να ενηλικιωθεί στα πολυαγαπημένα μου "Φτηνά Τσιγάρα".
Για κάτι που χάθηκε γενικότερα.

Παράξενη βραδιά.

Μου έφερε στο μυαλό το παρακάτω απόσπασμα απ' το βιβλίο "Φεύγα!".

Με έβγαλε απ' τον κόπο η κυρία Ζουμπουλάκη.

Τώρα δε χρειάζεται να σκεφτώ το πώς νιώθω.

"Το καλοκαίρι τελείωνε πια, είχαν μπει στο φθινόπωρο.
Έκανε λίγη ζέστη αλλά τα βράδια ο αέρας μύριζε επερχόμενο κρύο, μύριζε σα να χε πάρει το δρόμο της η εποχή ή σα να δινε σιγά σιγά τη θέση της σε βροχές, καταιγίδες, και σκοτεινά απογεύματα απ' αυτά που βουλιάζουν μέσα στα βράδια χωρίς να το πάρεις χαμπάρι."

Κάπου εκεί ένιωσα την ανάγκη για τσιγάρο.
Έψαξα πάνω μου.
Είχα.
Καθόλου φτηνά.
Ούτε και δικά μου.

Το καλοκαίρι μας χαιρέτισε με το χειρότερο τρόπο.
Κι εγώ που πάντα έλεγα πόσο μου άρεσαν οι αντιθέσεις, στη θέα της αντίθεσης της γαλλικής Άνοιξης με το εδώ καλοκαίρι, σιωπώ.

Κόβω βόλτες πάνω κάτω στα στενά.
Πετυχαίνω ζευγάρακια να χαίρονται.
"Μπράβο τους", σκέφτομαι, "αφού μπορούν ακόμη..."
Μετά θυμάμαι τα άλλα ζευγάρια που γνώρισα στο κείμενο της Μαρίας Χούκλη.
Και δε σκέφτομαι τίποτα.

Την πρώτη υποψία ότι μεγαλώνουμε άρχισα να την έχω το Νοέμβρη.
Τότε που έψαχνα στα φώτα της πόλης.
Τώρα παραλείπω τα τραγούδια με στίχους.
Ακούω μόνο μουσική.

Στη στάση βρίσκω πάλι τον Αλήτη.
Μόνιμα χωρίς τη Λαίδη του.
Έτσι, για να κάνουμε καλύτερα παρέα.
Που θα πάει, θα συνηθίσουμε.
Έτσι δεν είναι;

Άεργος Ισχύς

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα.

---

Κι άλλο ένα "τέλος εποχής, αγόρι μου".

Πάει κάπου εδώ το καλοκαίρι.

Πηγαίνουν και πολλά μαζί μ' αυτό.

Πάμε κι εμείς παρακάτω.

Χωρίς αυτά.

Αφού τα μάτια κι οι καρδιές είναι αδιόρθωτα...

Το καλοκαίρι θα δώσει τη θέση του στο φθινόπωρο.

Κι όλοι περιμένουμε την Άνοιξη.

Με άλφα κεφαλαίο.

Την Άνοιξη.

Κυριολεκτικά και -κυρίως- μεταφορικά.

Αστραλόν

αστραλόν (το): (ουσιαστικό άκλιτο) διαφανής πλαστική ύλη σε λεπτά φύλλα που χρησιμοποιείται κυρίως στη λιθογραφία γιατί δε διαθλά το φως κατά τη φωτογράφηση των στοιχειοθετημένων σελίδων. 

"Μπορείς να δεις καθαρά τώρα απ' αυτό το λόφο
Ένα τετράγωνο αυτού του κόσμου
Ένα αεροπλάνο στο χλωμό ουρανό.
Θέλω να φυλάξω αυτές τις εικόνες,
Αυτές τις λέξεις μέσα σου..."

L' important c' est le voyage, pas le but du voyage . . .

Σε κάτι σκαλιά στη Lyon

Μου 'χε λείψει το ποδήλατο.

Τρέχω στα χωράφια πάνω που άρχισε η βροχή.
Χωρίς αδιάβροχο είναι ωραία, ποτίζουν και τα ρούχα.
Κάνει κρύο και γουστάρω.
Τι βαθύς που είναι ο ουρανός.
Είναι φορές που ξεπερνά τη θάλασσα.
Τρέχω κι ο αέρας σφυρίζει, σαν τα φρένα στις στροφές.
Το ποδήλατο βγάζει τη δική του μουσική.
Σαν εσένα.
όταν μιλάς.
όταν γελάς.
όταν τραγουδάς.
όταν σωπαίνεις.

ακούω όλη μέρα Στέρεο Νόβα.
κοιτάω τον καθρέφτη χωρίς να με βλέπω.
ξεχνάω να φάω.
ξεχνάω να κοιμηθώ.

Έρχεται στο μυαλό μου η Grenoble
-όχι πως είχε φύγει και ποτέ.
Το βρεγμένο χώμα στα χωράφια, οι αγροτικές καλύβες,
δρομάκια, λουλούδια, το ποτάμι, η σοφίτα τα βράδια,
το χιόνι, οι Άλπεις, το κρύο, το κρασί,
η φωνή του Tom Waits στο δωματιάκι,
οι συγκάτοικοι, οι φίλοι, οι βόλτες,
το βιβλίο του Paul Eluard δίπλα στο ποτάμι,
τα ταξίδια, τα τρένα . . .

Annecy, απ' το καραβάκι...

Σοφίτα

Στο tram B

Κάπου στα χωράφια της Grenoble, με μουσική υπόκρουση "Shine on you Crazy Diamond"

When the doors of perception will be cleansed, evverything will appear to man as it is, infinite... Από μια γέφυρα έξω απ' τη Grenoble, οι Άλπεις...

Επί το έργον...

Highway star, που θα 'λεγαν οι Deep Purple, ή απλά το ταπεινό Metro-Velo

Ουράνιο τόξο πάνω απ' τη Grenoble, λήψη απ τη σοφίτα

Τιμή και δόξα στο TGV, απ' το ταξίδι στην Toulouse

Μα οι δρόμοι είναι διαφορετικοί πια.
Άλλο πλάνο. Άλλη λήψη.
Άλλη πλήξη. Άλλη θλίψη.
Άλλο ποδήλατο.
Άλλη πόλη.
Άλλος άνθρωπος.

πέρσυ ονειρευόμουν άλλα.
φοβόμουν άλλα.
θυμόμουν άλλα.

του χρόνου θα ονειρεύομαι άλλα.
θα φοβάμαι άλλα.
θα θυμάμαι άλλα.
τ' ορκίζομαι.

Τίποτε

Κάθισα οκλαδόν στον καναπέ χωρίς να κάνω απολύτως τίποτε.
Μία ώρα.
Δύο ώρες.
Ένα βράδυ.
Κάποτε έλεγα πως η ευτυχία είναι να μη σκέφτεσαι τίποτα.
Τώρα δε νιώθω τίποτε εντός για να μπορέσω να το χαρακτηρίσω.
Μετά ζωγράφισα 100 ηλιοτρόπια
μπας και δούμε εδώ μέσα Ανατολή.
Να περιμένω να στεγνώσουν, μήπως...