Ένα απόγευμα στο πλυντήριο του Saint Bruno

Αδύνατο να συγκεντρωθώ στις σελίδες του βιβλίου κάθε φορά που πάω να πλύνω τα ρούχα μου στο πλυντήριο του Saint Bruno, δυό λεπτά με τα πόδια από τη σοφίτα μου. Χαζεύω στην αρχή τον κόσμο που περνά απ' έξω, τα αυτοκίνητα και κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, το βλέμμα μένει να χρονοτριβεί στους κύκλους των πλύσεων. Απίστευτο το πόσο βασανίζονται τα ρούχα για να έρθει η ... κάθαρση (!). Μήπως το ίδιο δε γίνεται και με την ανθρώπινη ψυχή? Στο έντονο ανακάτεμα κανένα χρώμα δεν ξεχωρίζει πια. Η φυγόκεντρος δύναμη εκτοπίζει τα πάντα και φαίνεται μόνο ο πυρήνας του κάδου πλύσης. Αναρωτιέμαι αν θα έρθει άραγε και για μας αυτή η κάθαρση και αν ναι, με πόσο κόπο. Παρατηρώ την αριστερόστροφη κάθαρση των ρούχων. Μήπως για την κάθαρση της ψυχής πρέπει επίσης να κινηθούμε αντίθετα με τους δείκτες του ρολογιού?

Serveur d' applications

Είδες τελικά?
Η κάρτα έφτασε, γιατί ήταν να φτάσει.
Το θέμα είναι τι γίνεται με μένα.
Αν εγώ θα φτάσω ποτέ.
Γιατί στην περίπτωση μου δεν υπάρχει διεύθυνση επιστροφής.
Τι θ' απογίνουμε?
Δεν ξέρω αν έχω καν διεύθυνση αποστολής, γαμώτο μου.

Μάης 2010
την ώρα της εξέτασης ενός μαθήματος σχετικού με δίκτυα

Όνειρα . . .

Grenoble,  Jardin de ville

Σαν αστραπή από μακριά,
ό,τι δεν μπόρεσε να υπάρξει,
σκίζει τη νύχτα βιαστικά,
άηχα κι ύστερα σβήνει.

Κι ούτε στη μνήμη φίλημα
ούτε ελεημοσύνη
ούτε απ' τα δίχτυα του ψαρά
να πολεμάει να φύγει.

Η προσμονή στο άπειρο είναι μια ζόρικη μητέρα.
Βυζαίνει το αγέννητο κι ύστερα το καταπίνει.

La farfalla

L' important c' est le voyage, pas le but du voyage . . .

Σε κάτι σκαλιά στη Lyon

Μου 'χε λείψει το ποδήλατο.

Τρέχω στα χωράφια πάνω που άρχισε η βροχή.
Χωρίς αδιάβροχο είναι ωραία, ποτίζουν και τα ρούχα.
Κάνει κρύο και γουστάρω.
Τι βαθύς που είναι ο ουρανός.
Είναι φορές που ξεπερνά τη θάλασσα.
Τρέχω κι ο αέρας σφυρίζει, σαν τα φρένα στις στροφές.
Το ποδήλατο βγάζει τη δική του μουσική.
Σαν εσένα.
όταν μιλάς.
όταν γελάς.
όταν τραγουδάς.
όταν σωπαίνεις.

ακούω όλη μέρα Στέρεο Νόβα.
κοιτάω τον καθρέφτη χωρίς να με βλέπω.
ξεχνάω να φάω.
ξεχνάω να κοιμηθώ.

Έρχεται στο μυαλό μου η Grenoble
-όχι πως είχε φύγει και ποτέ.
Το βρεγμένο χώμα στα χωράφια, οι αγροτικές καλύβες,
δρομάκια, λουλούδια, το ποτάμι, η σοφίτα τα βράδια,
το χιόνι, οι Άλπεις, το κρύο, το κρασί,
η φωνή του Tom Waits στο δωματιάκι,
οι συγκάτοικοι, οι φίλοι, οι βόλτες,
το βιβλίο του Paul Eluard δίπλα στο ποτάμι,
τα ταξίδια, τα τρένα . . .

Annecy, απ' το καραβάκι...

Σοφίτα

Στο tram B

Κάπου στα χωράφια της Grenoble, με μουσική υπόκρουση "Shine on you Crazy Diamond"

When the doors of perception will be cleansed, evverything will appear to man as it is, infinite... Από μια γέφυρα έξω απ' τη Grenoble, οι Άλπεις...

Επί το έργον...

Highway star, που θα 'λεγαν οι Deep Purple, ή απλά το ταπεινό Metro-Velo

Ουράνιο τόξο πάνω απ' τη Grenoble, λήψη απ τη σοφίτα

Τιμή και δόξα στο TGV, απ' το ταξίδι στην Toulouse

Μα οι δρόμοι είναι διαφορετικοί πια.
Άλλο πλάνο. Άλλη λήψη.
Άλλη πλήξη. Άλλη θλίψη.
Άλλο ποδήλατο.
Άλλη πόλη.
Άλλος άνθρωπος.

πέρσυ ονειρευόμουν άλλα.
φοβόμουν άλλα.
θυμόμουν άλλα.

του χρόνου θα ονειρεύομαι άλλα.
θα φοβάμαι άλλα.
θα θυμάμαι άλλα.
τ' ορκίζομαι.

Η Θάλασσα. Μέσα μου.

Η Θάλασσα. Μέσα μου.

Κάπου στο Montpellier . . .

Δίτροχο

Ήρθε αναπάντεχα.Όπως όλα τα ωραία.

Είχα χαθεί μεταξύ campus και σκέψεων λίγο μετά το σούρουπο.Ψυχή τριγύρω.Μόνο οι δυο μας.Το κίτρινο φτερωτό μου ποδήλατο -χωρίς φρένα-κι εγώ.

Κράτησε μερικές στιγμές. Κι όμως ήταν αρκετό. Το συναίσθημα μας δε χωρούσε σε σελίδες, σε πεντάγραμμα, σε μπλοκ σχεδίου. Το διέξοδο μιας ευτυχίας διοχετευμένης. Στο τιμόνι. Με το τραγούδι να δίνει ρυθμό. Μαζί με τη βροχή που χορεύει το γρασίδι. Εναλλάξ με το ελαφρύ αεράκι.

Παράγω σοφίες αυτές τις ώρες. Τις μοιράζομαι μαζί σου. Θα πρέπει να σου βρω και κάποιο όνομα νομίζω. Εφαρμοσμένη σοφία. "Τι να την κάνεις την ομπρέλα αν μπορείς να πετάς από μόνος σου?", σου λέω και συνεχίζουμε. Δε μας νοιάζει που βρέχει. Αφού πετάμε. Παρέα.

Χωρίς τα γυαλιά τα φώτα του δρόμου μοιάζουν τεράστια. Ήλιοι, να φωτίζουν το δικό τους αστρικό σύμπαν.

Απόψε, στο λέω, κανείς δε θα γυρίσει σπίτι! Θα δούμε τον ήλιο να ξεμυτίζει πίσω απ' τα βουνά. Θα 'ναι ωραία... Θα συνεννοηθούμε με την καινούρια μέρα σε πολλές γλώσσες. Κι όταν τελειώσουν τα λόγια θα κοιταζόμαστε καλά καλά χωρίς ν' ανοιγοκλείνουμε τα βλέφαρα, είναι -βλέπεις- δείγμα έλλειψης εμπιστοσύνης.

Μετά θ' αράξουμε παρέα στο παγκάκι μας,εκείνο που βλέπει την πιο όμορφη πλευρά του ποταμού Ιζέρ και θα κοιμηθούμε ήσυχα παρέα.Δε θα μας νοιάζει που δεν έχεις φρένα, ούτε που φορές δεν εχω όνειρο να πιαστώ.
Έτσι θα μας βρει η επόμενη νύχτα. Θα φέρουμε βόλτα όλη την πόλη άλλη μια φορά. Χωρίς φώτα, γιατί δε μας νοιάζει που δε λειτουργούν πια. Γιατί όταν έχω όνειρα φωτίζουν καλά και για τους δυο μας. Φωτίζουν για να μας βλέπει όλη η πόλη. Φωτίζουν...

Το κουδουνάκι σου δεν ειναι ποτέ βραχνό. Το κουδούνισμα μπλέκεται με ήχους της νύχτας: το ποτάμι που σιγοψιθυρίζει, ένα πουλί που ξεχάστηκε σαν κι εμάς και σφυρίζει στο δρόμο του γυρισμού, κάποιο μακρυνό γέλιο...

Όλα μπλέκονται, τα δένει σφιχτά ο αέρας που με χτυπά στο πρόσωπο και συνθέτουν τη μουσική που μας βοηθά να τσουλίσουμε αργά σπίτι...Μπορεί να μη σε ανεβάζω στη σοφίτα, μπορεί να σε αφήνω στο υπόγειο, αλλά είτε στο υπόγειό μου, είτε στη σοφίτα σου,είμαστε πάλι μαζί.

A million miles away...

Lyon

Chamrousse 1750m

Σκιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!

Πάνω απ' τα σύννεφα....

Να τι είδα το πρώτο πρωινό απ' το παράθυρο της σοφίτας μου!
Vive la Grenoble!
Πως χιονίζει σήμεραααααα............

Vive la Grenoble!

Μέχρι να έρθει η ώρα να πάω στη Grenoble με το πρόγραμμα Erasmus -σε μερικούς μήνες δηλαδή - νιώθω σαν παιδί που χαίρεται με τα καινούρια του παιχνίδια...!

Χάρτες, φωτογραφίες, μουσεία, πιθανές μελλοντικές διαδρομές και ταξίδια -όχι και τόσο νοερά πια! Ιπτάμενες "βόλτες" με το Google Earth, υποθετικές βόλτες με ποδήλατα, υποθετικό αραλίκι στις γέφυρες! Τι όμορφο να ονειρεύεται κανείς, να κάνει σχέδια... Finally, everything makes sense!

Αντί ν' ανοίξω το χάρτη της εργασίας των ασύρματων τηλεπικοινωνιών και να κάνω καμιά ραδιοζεύξη, χαρτογραφώ εκδρομές! Το μυαλό του Ξωτικού ταξιδεύει βορειοδυτικά... Ο δρόμος, όμως, περνάει μέσα απ' τα βιβλία...

Βάζω μερικές εικόνες μόνο -όχι δικές μου προφανώς. Γιατί πρέπει να κάνω υπομονή μέχρι τότε!

Έτσι. Ενδεικτικά. Μέχρι να αποκτήσω το δικό μου αρχείο.

Τιμή στο γαλλικό νότο, λοιπόν!