Πες μου, πόσο κρατάει το αύριο;

Δε χωράνε λόγια.
Το αύριο κρατάει μια αιωνιότητα και μια μέρα.
Και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος πέρασε στην αιωνιότητα.

Σε πόσες γλώσσες να το πω?

Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, για αυτά πρέπει να σωπαίνει.

Ο jimi & γω

Τάδε έφη Βιτγκενστάιν στο Tractatus Logico-Philosophicus.
Ούτε γω μπορώ να μιλήσω έτσι απλά. Και πώς να παράγει κανείς λόγο σε τέτοιες περιπτώσεις?
Μόνο σκέψεις. Σκόρπιες σκέψεις. Σκέψεις μες τις οποίες έχουμε χαθεί όλοι.
Που για τον άγνωστο χ, μπορεί να μην έχουν κανένα νόημα.
Κάνει όμως καλό να βγαίνουν από μέσα μας.

---
Γιατί ο Ozzy είναι άφωνος. Και απλά τραγικός.
Και όταν τραγουδούσε στην μετά Dio εποχή με τους Black Sabbath, έφερνε έναν μικρό νάνο στη σκηνή που φορούσε μια μπλούζα με το όνομα Dio γραμμένο επάνω- για να πικάρει τον Dio.
Γιατί ο Dio ήταν, είναι και θα είναι ο Holy Diver.
Γιατί κι εσύ ήσουν, είσαι και θα είσαι.
Όχι ο Hendrix.
Ο jimi.
Ο δικός μας jimi.
Με το κλασικό τζιν μπουφάν που είχε φθαρεί στο γιακά και δεν το άλλαζες.
και το κλασικό τζιν παντελόνι. και τη μαύρη μπλούζα.
αυτή ήταν η "στολή" της άνοιξης.
Γιατί το χειμώνα όλα ήτανε μαύρα.

Και οι Gibson είναι οι καλύτερες κιθάρες του κόσμου.
Όχι ότι οι Stratocaster πάνε πίσω...
Και τότε στα γρασίδια έπαιζες Savatage που σου είχα ζητήσει εγώ.
Believe...

"...And for all the roads you followed
And for all you did not find
And for all the things you had to leave behind

I am the way
I am the light
I am the dark inside the night
I hear your hopes
I feel your dreams
And in the dark
I hear your screams
Don't turn away
Just take my hand
And when you make your final stand
I'll be right there
I'll never leave
All I ask of you
Believe..."

Κάπου υπάρχει ένα βίντεο ντοκουμέντο. Να το βρω. Πρέπει να το βρω.

Γιατί τα πουστριλίκια του Robert Plant τρέλαιναν όλες τις γκόμενες, jimi.

"There's aaaa laaadyyyyyy who'sss ssuuuuuureee all thattt gliiteeeeeerssssss iss gooooold andddd she'ssss buyyiiinggg a stairrrrrwayyyyyy to heaveeeeeennnnnnnnnnn"

Γιατί ο Richie Blackmore έπαθε σίγουρα γεροντική άνοια και έφτιαξε τους Blackmore's Night. Δε λέω, ωραία γκόμενα η Candice, τον τούμπαρε.

Και τελικά δε μ' έκανες linux - ού, jimi, σου ξέφυγα.

και τώρα θα πηγαίνω στη νησίδα και δε θα διακόπτεις το διάβασμά μου με τη χαρακτηριστική σου φωνή, που πάντα κάτι έκρινε, κάτι σχολίαζε, κάτι σάρκαζε.

Και τελικά γύρισα με την κακή συνήθεια απ' το Erasmus, jimi.

Αυτήν που εσύ την ονόμαζες καλή.

Και μετά που μου είπες άλλαξα καπνό γιατί είχες δίκαιο ότι τα Craven τα μπλε ήταν πολύ βαριά. και τα χαρτάκια από γλυκόριζα.

Όπως είχες και σε πολλά άλλα δίκαιο.

Σε όλα όσα έχωνες για τη σχολή.

Σε όλα όσα σε έτρωγαν.

και τα τσιγάρα να πηγαίνουν το ένα πάνω απ' τ' άλλο.

και δε μπορώ να βρω ένα τραγούδι για να πω "αντίο".

γιατί τα τραγούδια είναι πολλά.

Και ο Rory Gallagher ήταν καλύτερος στα live απ' ότι στα ηχογραφημένα του τραγούδια.

Κι εσύ ήσουν το Moonchild.

Και τα 8ωρα των συνελεύσεων πάντα περνούσαν πιο γρήγορα με σένα από δίπλα. Που έχωνες για τα κομματόσκυλα, τις παρατάξεις. που γούσταρες να κάνεις τη γαμημένη την ερώτηση στο ΔΑΠίτη που μας είχε βγάλει εκτός εαυτού και τα παιδιά είχαν συλληφθεί και βρίσκονταν προφυλακισμένοι στη ΓΑΔΑ.

Και τελικά δεν έμαθες κιθάρα στην αδερφή μου.

και πέρασαν τόσες πολλές ώρες παρέα στο Τρίγωνο.

και την άσπρη ζακέτα που δε σ' άρεσε καθόλου δεν την ξαναφόρεσα. κι η μάνα μου γκρίνιαζε.

και οι Rainbow παίζουν απίστευτη μουσική.

και η βομβιστική επίθεση στον 5ο μαζί με την επιλεκτική επίθεση στον 6ο όροφο δεν έγινε.ποτέ.

ενώ θα 'πρεπε εδώ που τα λέμε.

Κι ο Santana είναι απίστευτος στο είδος του. Κι η Shakira που έχει λόγο απ' το κάθε τραγούδι μέχρι και το εξώφυλλο.

Και οι Pink Floyd είναι το καλύτερο συγκρότημα του κόσμου.

"wish you where here..."

Κι ο AXL Rose είναι τραγικότατος. Γιατί προτιμούσες το πρωτότυπο Knockin' on heaven's door. Και τον κορόιδευες και τον AXL...
Και τα μαύρα βραχιολάκια μου από 20 γίναν 18. 2 δικά σου.

Και τώρα και να παίξει το rock n roll απο Zeppelin με ποιον να το χορέψω, να με πάει απ' τη μιαν άκρη της αίθουσας Βαλεντή στην άλλη?

Κανένα πάρτυ του τημμυ δε θα ναι το ίδιο πια.

Καμία καταμέτρηση ψήφων στη σχολή.

και αύριο μπαίνει το φθινόπωρο.

και συ, jimi, είσαι ελεύθερος.

Άεργος Ισχύς

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα.

---

Κι άλλο ένα "τέλος εποχής, αγόρι μου".

Πάει κάπου εδώ το καλοκαίρι.

Πηγαίνουν και πολλά μαζί μ' αυτό.

Πάμε κι εμείς παρακάτω.

Χωρίς αυτά.

Αφού τα μάτια κι οι καρδιές είναι αδιόρθωτα...

Το καλοκαίρι θα δώσει τη θέση του στο φθινόπωρο.

Κι όλοι περιμένουμε την Άνοιξη.

Με άλφα κεφαλαίο.

Την Άνοιξη.

Κυριολεκτικά και -κυρίως- μεταφορικά.

Hard to come back . . .

τέλος εποχής, αγόρι μου - που λέγανε και στην ταινία του Αντώνη Κόκκινου
and I am BACK.
Hard to come back....

------

We're On A Roll
we Crack And Roll In The Bar Rooms
it's A Glorious Calling
if You've Got Nothing Much To Lose

and You Can Take It Further Still
that's All You Really Want To
now You Will, You Will

so What You Waiting For?
there's Nothing Waiting For You Here No More

if You Go
it Will Be Hard To Come Back
if You Go
it Will Be Hard
hard To Come Back
it's Hard To Come Back
it's Hard To Come Back, You Know
it's Hard To Come Back

again

this Ain't Your House
this Ain't Your Name On The Front Door
she Ain't Your True Love
you Ain't The One You Were Before

and It Will Never Be Enough For You
to Go About Doing What You Used To Do
you Gonna Need Something More
you Best Be Headed For The Door

(Chorus)

it Will Be Hard To Come Back
it Will Be Hard You Know
. . .

Σαλπάρουμε!

Τα σκηνικά και τα κοστούμια έχουν πια σκιστεί και καεί.
Κι, όμως.
Όλα τα υπόλοιπα είναι στη θέση τους.
Το σομπρέρο έχει πάρει τη θέση του.
Το ρούμι μες τη βαλίτσα.
Ίσα που ν' ακουμπάει τα όνειρα και να τα μεθάει κι αυτά.
Και μερικά βιβλία - λογοτεχνικά αυτή τη φορά.
Για στατικά ταξίδια.
Δε χρειάζεται και πολύς κόπος τελικά.
Βαλίτσα με αυθορμητισμό και φαντασία!
Κι ας μείνουν τα μισά πίσω.
Πάμε για κει όπου δεν έχει σημασία τι ξεχνάς και τι όχι.
Αρκεί να έχεις πάρει τον εαυτό σου μαζί σου.

Βίρα τις άγκιρες, λοιπόν!
Το πειρατικό καράβι, σηκώνει άγκυρα...
Οι πυξίδες στρέφονται ζαλισμένες απ' τα πεδία της γης...
Ο Πράσινος Παπαγάλος στέκεται στον ώμο του Ξωτικού και μαζί αγναντεύουν το πέλαγος...
Οι Εφτά Θάλασσες καλούν σε νέες περιπέτειες!
Φυσάει...
Φυσάει...
Φυσάει Νοτιάς....

Το Ξωτικό, ενώ το καράβι έχει αρχίσει να απομακρύνεται απ' το Θερμαϊκό, προλαβαίνει να πει ένα κλεφτό "γεια" στις Ομπρέλλες του Ζογγολόπουλου...

Ανοίγουμε πανιά!

Το Καταγώγι του Ξωτικού θα παραμείνει κλειστό για όσο καιρό θέλουν οι πυξίδες...
Το Ξωτικό εύχεται καλό καλοκαίρι σε όλους!
Και κάποια στιγμή, που ξέρετε;
Μπορεί να τα ξαναπούμε!!!