Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009

Ζαλισμένες σκέψεις απέναντι σε καθρέφτη


Δωσ' μου φτερά-σκάλες ν' ανεβώ ψηλά.

Δεν κάνω πια τα όνειρα αερόστατα,
μόνο πιάνομαι από ουτοπίες φειδωλές που ξεδιψάν τη θλίψη μου.
Τις μέρες που δε στρέφεις τα μάτια σου στον ουρανό,
τρέφομαι ως αιθεροβάμων, δίνοντας παράσταση στο τεντωμένο σου πανί, αυτό που ποτέ δεν κοιτάς, που παραμόνο το χαϊδεύεις με ιδέες, στερώντας του τα χρώματα.
Πετάω τώρα μακριά, σε πορσελάνινους παραδείσους που στερούνται της παρουσίας σου, στερούνται νοήματος...
Όταν μου πετάς τις φροντισμένες κορνίζες σου στον αέρα, δεν ξέρω σε τι να δώσω όνομα πια. Όλα είναι τόσο αόριστα θολά, δεν οριοθετούνται πια. Μένω μ' ένα δάχτυλο τεντωμένο, να χαράζω τίτλους και σχήματα στην άμμο. Μετά φυσάει. Κι όλα τα παίρνει ο άνεμος.
Berlin, 29/01/2009

2 σχόλια:

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

Συγνώμη είδα καλά;;

"Berlin, 29/01/2009";;

Πες μου ότι είσαι εκεί!

Καληνύχτα! Φεύγω και κρατώ τούτο που μου άρεσε "Όταν μου πετάς τις φροντισμένες κορνίζες σου στον αέρα, δεν ξέρω σε τι να δώσω όνομα πια"

Christine, the Elf είπε...

Καναρινένια μου,

μακάρι να ήμουν εκεί...

δεν είναι παρά ένα μαγαζί στη Θεσσαλονίκη, με έναν καθρέφτη, που εχει πάνω του κολλημένα ένα ζευγάρι φτερά και μια κορνίζα....

Καλημέρες!!