Καλό ταξίδι . . .

Ο Αόρατος Μανδύας

Θυμήθηκα χτες ένα ανοιξιάτικο απόγευμα στο χωριό. Ήμουν, δεν ήμουν 8 χρονών. Πάει καιρός από τότε. Από εκείνο το απόγευμα μου 'ρχεται στο μυαλό καθαρά μια ανοιξιάτικη μπόρα. Μια μπόρα τόσο έντονη, που με έστειλε γραμμή στο τηλέφωνο του παππού, να ζητήσω από το μπαμπά να έρθει αμέσως στο χωριό να με πάρει. Δε θα μπορούσα να ξεχάσω τη δύναμη εκείνης της βροχής, σα να την είχε περιορίσει κάποιος για καιρό και ξέσπασε έπειτα με μανία. Χτυπούσε τόσο δυνατά τα κεραμίδια και φοβόμουν μήπως το σπίτι λιώσει όπως σ' εκείνο το παραμύθι που μου έλεγε ο παππούς, για το σπίτι, το φτιαγμένο από ζάχαρη. Τα μπουμπουνητά και οι αστραπές? Άνευ προηγουμένου! Σου γεννιόταν αυτό το συναίσθημα που διακατέχει όλα τα παιδιά, ότι θα χωθείς κάτω από την κουβέρτα και εκεί κανείς δε θα μπορεί να σε πειράξει. Θα είναι το καταφύγιό σου.

Θυμάμαι ακόμη τη γιαγιά, αιωνίως απασχολημένη με κάτι στην κουζίνα, να μου λέει:
"- Μην τον παίρνεις τηλέφωνο μαρή, θα σταματήσει η βροχή!"

Και 'γω, φοβισμένη από τα φυσικά φαινόμενα, να σχηματίζω στο παλιό γκρι τηλέφωνο ένα-ένα τα νούμερα. Μέχρι να έρθει ο μπαμπάς από την πόλη, η βροχή σταμάτησε. Ίσως να βγήκε και ο ήλιος, δε θυμάμαι. Ήθελα να μείνω με τον παππού και τη γιαγιά κι άλλο. Δε φοβόμουν πια. Αλλά δε γινόταν.

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ, διαβάζω ξανά το τελευταίο βιβλίο του Χάρι Πότερ. Παιδιάστικο μεν, αλλά πριν κοιμηθείς αξίζει. Στ' αλήθεια αξίζει. Διάβαζα, λοιπόν, στο βιβλίο για την ιστορία των Τριών Αδερφών και τους Κλήρους του Θανάτου. Εν συντομία, ο Θάνατος, σε μια προσπάθεια να παγιδεύσει τα τρία αδέρφια-μάγους, αποφασίζει να κάνει στον καθένα από ένα δώρο. Ο πρώτος του ζητά ένα μαγικό ραβδί που θα κερδίζει κάθε αντίπαλο, ο δεύτερος μια μαγική πέτρα που θα ζωντανεύει τους νεκρούς, ο τρίτος ζητάει κάτι που θα τον βοηθήσει να απομακρυνθεί από το σημείο όπου βρίσκονται χωρίς να μπορεί να τον ακολουθήσει ο Θάνατος. Και ο Θάνατος του δίνει ένα μανδύα που σε κάνει αόρατο. Ενώ, λοιπόν, τα άλλα δύο αδέρφια πέφτουν στην παγίδα του Θανάτου, ο τελευταίος καταφέρνει με τον μανδύα να του τη σκαπουλάρει (κύριος!) και να του παραδοθεί σε βαθιά γεράματα. Αυτός ο αόρατος μανδύας μου θύμισε λίγο την αξία της κουβέρτας για τα παιδιά σε περιπτώσεις βροχής, καταιγίδας και λοιπής σύγχυσης.

Ο Θάνατος, ο Τρίτος Αδερφός και ο Αόρατος Μανδύας (από την τελευταία ταινία του HP)

Πόσο τυχερά τα παιδιά που έζησαν στιγμές με τον παππού και τη γιαγιά! Χαίρομαι που ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Τους έζησα πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι τυχερή που έχω μνήμες από τη φύση, από ένα χωριό που -δυστυχώς- δεν υπάρχει πια, από γέλια και παιχνίδια σε κήπους, από εκδρομές, από χρόνια ξέγνοιαστα, από την κούνια που έφτιαξε ο παππούς στην καρυδιά, από τα δυνατά χέρια της γιαγιάς που πάντα είχαν κάτι να δώσουν. Μνήμες από τον παππού και τη γιαγιά που καταφέρνουν ακόμη να κρύβονται κάτω από τον Αόρατο Μανδύα του τρίτου αδερφού. Αν και τελευταία, η γιαγιά νομίζω πως κουράστηκε να τον κρατάει πάνω της.

Εκείνη η βροχή σταμάτησε.


Αφιερωμένο σε κείνη τη βροχή. Σε εκείνες που έρχονται.





Όλη η ιστορία:

Ένα απόγευμα στο πλυντήριο του Saint Bruno

Αδύνατο να συγκεντρωθώ στις σελίδες του βιβλίου κάθε φορά που πάω να πλύνω τα ρούχα μου στο πλυντήριο του Saint Bruno, δυό λεπτά με τα πόδια από τη σοφίτα μου. Χαζεύω στην αρχή τον κόσμο που περνά απ' έξω, τα αυτοκίνητα και κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, το βλέμμα μένει να χρονοτριβεί στους κύκλους των πλύσεων. Απίστευτο το πόσο βασανίζονται τα ρούχα για να έρθει η ... κάθαρση (!). Μήπως το ίδιο δε γίνεται και με την ανθρώπινη ψυχή? Στο έντονο ανακάτεμα κανένα χρώμα δεν ξεχωρίζει πια. Η φυγόκεντρος δύναμη εκτοπίζει τα πάντα και φαίνεται μόνο ο πυρήνας του κάδου πλύσης. Αναρωτιέμαι αν θα έρθει άραγε και για μας αυτή η κάθαρση και αν ναι, με πόσο κόπο. Παρατηρώ την αριστερόστροφη κάθαρση των ρούχων. Μήπως για την κάθαρση της ψυχής πρέπει επίσης να κινηθούμε αντίθετα με τους δείκτες του ρολογιού?

Η μέρα που διαλύθηκε το πάζλ στον αέρα

 

Η Mary Poppins.

Δια χειρός Appelsinpiken.

Η μέρα.

Που διαλύθηκε το πάζλ στον αέρα.

Μια ζωή που κοστίζει κάθε μέρα πιο ακριβά
υλικά, ζωτικά, συναισθηματικά
και τώρα πάλι ένας σκύλος κόβει βόλτες εδώ
με κρύβει μια βιτρίνα κι ένα φορτηγό
και θέλω χίλια ακόμα χέρια να σου δείξω τι θέλω
και χίλια μάτια για να βρω αυτό που δεν ξέρω
τώρα που τα φώτα σε δείχνουν πιο ξένο
κι όλα σταματούν για να περάσει ένα τρένο
και το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ
μαζί με σένα που νοσταλγώ
σφίγγοντας το σώμα σου στην αγκαλιά μου
ή να γίνω μια ακρίδα στα γόνατά σου
γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

σΝ

Τι μου λες...

Δεν έχεις έρθει σπίτι μου.
Να δεις την ταράτσα.

Καμιά φορά, διαβάζοντας το "Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο", μου δίνεται η εντύπωση πως ο Κ. Βήτα σε μια τέτοια ταράτσα ηχογράφησε.
Σαν τη δική μου.
Ανάμεσα σε στοιχεία κεραιών, ηλιακούς θερμοσίφωνες και προβολείς γηπέδων.
Όταν ήμασταν μικρά με την αδερφή μου λέγαμε πως οι προβολείς μοιάζουν με γιγάντιες μυγοσκοτώστρες.
Στη διπλανή ταράτσα έχουν φαντασία.
Έχουν στήσει ολόκληρο μπαχτσέ, τόσο αξιοζήλευτο που σκέφτομαι στιγμές να αρχίζω τις επιδρομές.
Στο τέλος πάντα σέβομαι.
Και πάω πάσο.

Γενικότερα πάω πάσο.
Από τότε που με θυμάμαι.
Ίσως θα 'πρεπε να κόψω τις υποχωρήσεις.

---

Βρέχει έντονα τις τελευταίες μέρες.
Ακούω τη βροχή από πάνω.
Τη μουσική βροχή του Θανάση.
Χτυπάει στα κάγκελα σαν επίμονος επισκέπτης.
Είναι φορές που με ξυπνάει.
Σαν κάτι όνειρα που μοιάζουν αληθινά.
Σε ξυπνάν στο πρώτο πρωινό φως και αναρωτιέσαι τι είναι όνειρο και τι αλήθεια.
Ψάχνεις στο πρώτο φως το ρολόι.
Να δεις τι ώρα μαρτυράει.
Γιατί "αυτός ο Ήλιος" ανατέλλει μόνο στα όνειρα.
"Πιο όμορφος από ποτέ".
Στα όνειρα.
Τα όνειρα.

---

Τράπεζι για την ορκομωσία.
Μετά τον 4ο γύρο ρετσίνας, το ευαίσθητο αυτί μας πιάνει ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Συζήτηση?
Συζήτηση.
Τεντώνουμε τις κεραίες!

-Πιστεύω στο Βούδα!
-Εγώ πιστεύω στους Iron Maiden!
-Πιστεύω στον Κορκολή!
-Πιστεύω στο Ρουβά!

Δεν ξέρω σε τι πιστεύω.
Να τους έλεγα να με διδάξουν?
Είμαι σίγουρη πως κάποτε πίστευα σε κάτι.

---

Βάζω καφέ.
Τον ξανάρχισα τώρα πια.
Μυρίζει όλο το σπίτι φουντούκι.
Νυχτώνει νωρίς.
Πάνε τόσοι μήνες από το καλοκαίρι.
Δε μ' αρέσει.
Θα συνηθίσω.
Συνηθίζω.
Η συνήθεια.
Κακό πράμα.
Αναγκαίο.
Αναγκαίο κακό.

---

"Μπορείς να δεις καθαρά τώρα..."
Μπορεί να είμαι χιλιόμετρα μακριά απ' την ταράτσα, την παραλία, τις ομπρέλες.
Κι όμως.
Μπορώ να δω καθαρά.
Τώρα.

 

Δανεισμένη εικόνα από το Μανόλη με δική μου επεξεργασία :-)