Δευτέρα, Μαρτίου 09, 2009

Faubourg Saint Denis


Στην προηγούμενη ανάρτηση κάναμε πολύ λόγο για την Άνοιξη, και να που θυμήθηκα για ακόμη μια φορά μία απ' τις αγαπημένες μου ιστορίες της ταινίας Paris, je t' aime..., την ιστορία με το Κορίτσι και τον Τυφλό. Κάτω απ' το βίντεο, βάζω και το σενάριο, γιατί δε μπόρεσα να βρω τους υπότιτλους που ήθελα...




"(Dring-Francine on the phone) Thomas Listen. Listen. There are times when life calls out for a change. A transition. Like the seasons. Our spring was wonderful, but summer is over now and we missed out on autumn. And now all of a sudden, it's cold, so cold that everything is freezing over. Our love fell asleep, and the snow took it by surprise. But if you fall asleep in the snow, you don't feel death coming. Take care.

Francine, je me souviens exactement, c’était le 15 mai. Le printemps tardait, la pluie menaçait, et tu criais...

- Please Bruno, please ! I can’t take it anymore !

- Hello ? I hear you.

- (...) You’re an actress ?

- Trying to be ! I have an audition today.

- At the Conservatoire ?

- Yeah.
- (...) Shit... It’s ten !
- And so ?

- I have to be there at ten !
- I know a short cut, come on !
- Wait, wait !
- It’s this way.
- Are you sure ?

- Quite.

- That was fast. Thanks !
- Bonne chance.


Et tu as été admise, bien sûr. Tu as quitté Boston pour emménager à Paris. Un petit appartement dans la rue du Faubourg Saint-Denis. Je t’ai montré notre quartier, les bars, mon école. Je t’ai présentée à mes amis, à mes parents. J’ai écouté les textes que tu répétais, tes chants, tes espoirs, tes désirs, ta musique. Tu écoutais la mienne. Mon italien, mon allemand, mes bribes de russe. Je t’ai donné un walkman, tu m’as offert un oreiller. Et un jour, tu m’as embrassé. Le temps passait, le temps filait, et tout paraissait si facile, si simple, libre, si nouveau et si unique. On allait au cinéma, on allait danser, faire des courses. On riait, tu pleurais, on nageait, on fumait, on se rasait. De temps à autres, tu criais, sans aucune raison, ou avec raison parfois, oui, avec raison parfois.


Je t’accompagnais au Conservatoire, je révisais mes examens, j’écoutais tes exercices de chant, tes espoirs, tes désirs, ta musique, tu écoutais la mienne. Nous étions proches, si proches, toujours plus proches. Nous allions au cinéma, nous allions nager, rions ensembles, tu criais, avec une raison parfois, et parfois sans. Le temps passait, le temps filait.
Je t’accompagnais au Conservatoire, je révisais mes examens, tu m’écoutais parler italien, allemand, russe, français. Je révisais mes examens. Tu criais, parfois avec raison. Le temps passait, sans raison. Tu criais, sans raison. Je révisais mes examens, mes examens, mes examens, mes examens. Le temps passait, tu criais... tu criais... tu criais. J’allais au cinéma.

- Pardonne-moi, Francine.
(Dring-Francine on the phone)

- Oui ? - (...)
- Thomas, are you still mad about yesterday ?
- No... - Okay, just tell me, was it believable ?
- ...
- Oh, I see... Shit, it doesn’t work great at all. I'm supposed to say "our spring was wonderful, but summer is over...". But that sounds completely melo-dramatic. Whatever, the director loves that and I have to find a way.

- ...

- Thomas ? Are you listening to me ?

- No, I see you."

10 σχόλια:

Anastasia είπε...

Δεν την έχω δει την ταινία αλλά η παρουσία της μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Θα την δω για να έχω ολοκληρωμένη άποψη!

Καλημέρα

λιμανάκι είπε...

Πρώτη φορά έρχομαι στο σπιτάκι σου

Μου άφησε ένα χαμόγελο στα χείλη...


Πολύ όμορφη μουσική..πολύ

Καλή σου μέρα

:)

Christine, the Elf είπε...

Αναστασία μου, είναι όμορφη ταινία.

Βέβαια, περισσότερο ξεχωρίζω ορισμένες ιστορίες, όπως αυτή...

Να τη δεις και να μου πεις αν σου άρεσε!

Καλημέρες!!!

Christine, the Elf είπε...

Λιμανάκι!!

Καλώς ήρθες!!!

Τι ωραίο το να προσφέρεις χαμόγελα!!!

Καλή σου μέρα!!!

*Dreams within the twilight* είπε...

Γεια σου Christine!!

Δεν ήμουν φαν της γαλλικής γλώσσας και γενικά ...των Γάλλων μέχρι τον περασμένο Μάιο που είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ το Παρίσι!!Από τότε η αλήθεια είναι πως τους βλέπω με καλύτερο μάτι!!Χεχεχε!!
Θα προσπαθήσω να δω την ταινία γιατί φαίνεται ενδιαφέρον αυτό το κομμάτι της...ελπίζω να είναι και στο σύνολο της!!!

Την καλημέρα μου!!

Nikos V.

Christine, the Elf είπε...

Νίκο, μερικές ιστορίες της είναι όντως πολύ καλές... Βέβαια, κάθε ιστορία έχει γίνει από διαφορετικό σκηνοθέτη...


Vive la France!!Είναι απ' τις αγαπημένες μου γλώσσες... Όσο για το Παρίσι είναι περιττό να πω πως το ερωτεύτηκα όταν πήγα. Όταν είχε έρθει η ώρα να φύγω, θυμάμαι, δεν ήθελα καθόλου! Ένιωθα πως, για κάποιο λόγο, έπρεπε να μείνω εκεί...

Καλό απόγευμα!!!

aggelika είπε...

πράγματι μια από τις πιο ωραίες ιστορίες του Paris je t' aime!
θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ και η ιστορία με την Juliette Binoche!

Christine, the Elf είπε...

Δεν είναι υπέροχη και η μουσική?? :)

aggelika είπε...

για να πω την αλήθεια δεν την θυμάμαι την μουσική!! Δεν πειράζει, ευκαιρία να την ξαναδώ!!

Christine, the Elf είπε...

Aggelika, είναι το κομμάτι "True" που έχω στην playlist στο πλάι.... :)