Παρασκευή, Φεβρουαρίου 27, 2009

Ο Ερωτευμένος

Μια υπέροχη ιστορία (L' amoureux) με εξαιρετική εικονογράφηση απ' την ίδια τη συγγραφέα, τη Ρεμπέκα Ντοτρεμέρ. Μου τη χάρισε μια φίλη μου, πριν ένα χρόνο περίπου, και δεν έχει πολύ καιρό που η εικονογράφησή του βιβλίου έχει γίνει μέρος της διακόσμησης του σπιτιού μου!


"Ήταν μια φορά ο Ερνέστος, το μικρό αγόρι που του άρεσε πολύ να είναι ο φίλος (και το πειραχτήρι) των κοριτσιών... και ιδίως της Σαλώμης.


Και ήταν κι η Σαλώμη, το μικρό κορίτσι που μαρτύρησε στη μαμά του όλα όσα της είχε κάνει ο Ερνέστος.

Όλα –που της τραβούσε τα μαλλιά, της άρπαζε την κουκούλα, της έβγαζε τα γυαλιά
επίτηδες...


Τότε η μαμά είπε ότι ο Ερνέστος το δίχως άλλο ήθελε να παίξει με τη Σαλώμη, αλλά δεν ήξερε πώς να της το ζητήσει. Και η μαμά είπε επίσης, ότι χωρίς αμφιβολία, ο Ερνέστος ήταν ερωτευμένος, με τη Σαλώμη..

Στο σχολείο η Παυλίνα ρώτησε - Ερωτευμένος με την Σαλώμη! Τι είναι ερωτευμένος;

Ούτε η Σαλώμη ήξερε τι είναι αυτός ο ρωτευμένος…

Ο Άβελ, πάλι, ήξερε ότι πέφτεις.
Πέφτεις ξερός από έρωτα.

Η Σαλώμη έπεφτε συχνά από το ποδήλατο και ξεραινόταν από τον πόνο, από έρωτα όμως ποτέ!


Οι ερωτευμένοι υπάρχουν μόνο στα παραμύθια! είπε ο Στέφανος.
Α ναι!
Για πρίγκιπες και πριγκιποπούλες;
Με ωραία φορέματα;
Σπαθιά;
Βασιλιάδες, βασιλοπούλες;
Και δράκους;
Τότε οι ερωτευμένοι υπάρχουν μόνο στα ψέματα; ρώτησε η Σαλώμη

Η Ιουστίνη πίστευε ότι είμαστε ερωτευμένοι επειδή είμαστε λυπημένοι…ή όταν είμαστε ντροπαλοί... ή μάλλον αν είμαστε κόκκινοι σαν παντζάρια. Όταν είμαστε υπνωτισμένοι!

Τελικά η Σαλώμη κατάλαβε ότι όταν είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε τρελούτσικοι!

Η μικρή Νίνα είχε ακούσει να μιλούν για έρωτα κεραυνοβόλο…
Ερωτευμένος είναι φωτιά!
Καίει;
Σαν αστραπή!

Είναι καταιγίδα;
Βρέχει λοιπόν;

Και η Σαλώμη σκέφτηκε ότι είναι καλύτερα να έχεις ομπρέλα για να είσαι ερωτευμένος!

Αλλά ο Αριστείδης είπε ότι ερωτευμένος είναι κάτι στην καρδιά.
Θέλεις να πεις ότι έχεις ταχυπαλμίες;
Και πυρετό επίσης;
Είσαι χάλια;
Είμαστε άρρωστοι;

Αχ, πόσο κουραστικό είναι να είσαι ερωτευμένος! αναστέναξε η Σαλώμη.

Πρέπει να είμαστε δυο για να είμαστε ερωτευμένοι! είπε με σιγουριά ο Άγγελος.
Μόνοι μας γίνεται;
Ή τρεις;
Ή τέσσερις;
Χα χα! Όλοι ερωτευμένοι!

Λοιπόν, θα ήταν καλύτερα να είμαστε πόσοι τελικά; αναρωτήθηκε η Σαλώμη.

Η Ζέλια η ψηλή ήξερε ότι ερωτευμένος είναι για να παντρευτείς, υποχρεωτικά.
Είναι για τους κυρίους.
Και για τις κυρίες!
Για τους γονείς!
Όχι για τους μικρούς!

Τότε πρέπει να είσαι μεγάλος για να είσαι ερωτευμένος! πρόσθεσε η Σαλώμη.

Πφφφφ! Ερωτευμένος δε σου συμβαίνει ποτέ, αναστέναξε ο Μάριος.
Φυσικά και συμβαίνει. Πάντα!
Και για πάντα!
Ή για πέντε λεπτά;
Για μια ζωή!

Ωωωωω… σαν πολύ δεν είναι; ξεφύσησε η Σαλώμη

Ερωτευμένος είναι πολύ σημαντικό! ανακοίνωσε ο Θωμάς (ο μεγάλος)
Είναι για τη δασκάλα.
Για την καλύτερη σου φίλη!
Μόνο για τα κορίτσια, λοιπόν;
Όχι βέβαια!

Όχι! Είναι
μόνο για τα αγόρια! φώναξε η Σαλώμη.


Η Αιμιλία γέλασε γιατί πρέπει να φιλιόμαστε όταν είμαστε ερωτευμένοι!
Να πιανόμαστε χέρι χέρι!
Ερωτευμένοι είναι να κάνεις μωρά!

Δε θα έπρεπε να είσαι
τσιτσίδι, μήπως, για να κάνεις τον ερωτευμένο; αναρωτήθηκε η Σαλώμη


Ερωτευμένος;
Είναι σαν όνειρο! είπε ο Θωμάς (ο μικρός)
Πετάμε στον ουρανό!
Με λουλούδια..
Αιωρούμαστε! Βζινννννννν!

Και η Σαλώμη συμπέρανε ότι είσαι άγγελος όταν είσαι ερωτευμένος.

Αλλά όταν ο Ερνέστος (ο ερωτευμένος) γύρισε για να σπρώξει την Σαλώμη πολύ δυνατά ακόμα μια φορά, όταν κλότσησε την τσάντα της και ποδοπάτησε το παλτό της, επίτηδες…
Κανείς δεν είπε πια τίποτα!

Και η Σαλώμη σκέφτηκε ότι δεν ήξεραν τίποτα για τους ερωτευμένους όλοι αυτοί!"

Six and the city

Το καλό με την πόλη της Θεσσαλονίκης είναι, πώς όσα χρόνια και αν περάσεις σ' αυτήν ως φοιτητής, πάντα θα υπάρχει κάτι καινούριο να ανακαλύψεις, κάτι που δεν το έχεις ξαναδεί... Διαρκώς νομίζεις ότι έχεις δει τα περισσότερα σ' αυτήν, κι όμως πάντα υπάρχει κάτι που θα σε καταπλήξει ευχάριστα.

Χτες, λοιπόν, πήγα για πρώτη φορά στο Malt 'n Jazz. Επηρεασμένη από τ' όνομα του μαγαζιού περίμενα να ακούσω jazz, είδος που γενικά μου φαίνεται πως λείπει απ'τη live μουσική σκηνή της πόλης. Μπορεί να μην άκουσα jazz, άκουσα όμως ένα πολύ καλό σχήμα που μου έφτιαξε τη διάθεση, τους "Six and the City".

Έχοντας συνηθίσει μουσικά σχήματα που παίζουν έντεχνη μουσική ή ροκ, με το άκουσμα του δικού τους ήχου ενθουσιάστηκα. Σίγουρα είχα ξανακούσει κατά διαστήματα συγκροτήματα να παίζουν επηρεασμένα από τους ήχους της pop rock και της rock γενικότερα, αλλά επιπλέον ο ήχος του σαξοφώνου μου φάνηκε ιδιαίτερα πρωτότυπος, μιας και κάτι τέτοιο, ομολογουμένως, δεν είχα ξανακούσει ζωντανά. Διαπίστωσα, για ακόμη μια φορά, πόσο ενδιαφέρον είναι να ακούς πέρα από μια κιθάρα, περισσότερα μουσικά όργανα. Στο Malt 'n Jazz είδα έξι άτομα με πολύ κέφι, πολλή διάθεση, όρεξη για να παίξουν μουσική και μια πόλη (για να είμαστε συνεπείς στο όνομα του γκρουπ) να τους χειροκροτάει! Η τραγουδίστρια είχε πολύ καλή φωνή και απίστευτη ενέργεια και επίσης εξαιρετική ήταν η συμμετοχή μιας κοπέλας στο Hit the road, Jack!! Μπράβο τους!

Το προφίλ του γκρουπ στο myspace

Τρίτη, Φεβρουαρίου 24, 2009

Συνειρμικό Δώρο


Βλέποντας αυτή τη δημοσίευση απ' το μπλογκ της Καναρινένιας, της υποσχέθηκα μια φωτογραφία. Μια εικόνα που μου ήρθε συνειρμικά, από τη Βουδαπέστη...

Καθώς βγαίνει κανείς απ' το μετρό, στη στάση που σε αφήνει στη Βούδα, κοντά στα ανάκτορα, βλέπει αυτό το σπίτι. Στην αρχή νομίζει ότι είναι ένα σπίτι σαν όλα τ' άλλα, μα αν το προσέξεις πιο καλά και πιο κοντά παρατηρείς πως πρόκειται για μια εξαιρετική τοιχογραφία με τόσο σωστή προοπτική που μπερδεύεσαι και νομίζεις πως πρόκειται για πραγματική προέκταση του σπιτιού...

Σάββατο, Φεβρουαρίου 21, 2009

Live with me...

Massive Attack - Live with me



It don't matter, when you turn
Gonna Survive, you live and learn
I've been thinking about you, baby

By the light of dawn,
A midnight blue ... day and night ... I've been missing you.
I've been thinking about you, baby.
Almost makes me crazy,
Come and live with me.

Either way, Win or Lose,
When you're born into trouble,
You live the blues,
I've been thinking about you, baby.
See it almost makes me crazy

Times, Nothing's right, if you ain't here
I'll give all that I have, just to keep you near
I wrote you a letter, I tried to, make it clear
You just don't believe that i'm sincere
I've been thinking about you, baby.

Plans and schemes, hopes and fears
Dreams that deny, for all these years
I, I've been thinking about you, baby
Living with me, wow

I've been thinking about you, baby
Makes me wanna
Yeah, yeah, yeah

Times, Nothing's right, if you ain't here
I'll give all that I have, just to keep you near
I wrote you a letter, darling, tried to make it clear,
But you just don't believe that I'm sincere

I've been thinking about you, baby
I want you to live with me, wow
I've been thinking about you, baby
I want you to live with me


Δευτέρα, Φεβρουαρίου 16, 2009

Η Σκόνη του Χρόνου


Πήγα προχτές και είδα την καινούρια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μια και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στάθηκε αδύνατο να βρω θέση στην Τελετή Λήξης...

[Συνοπτικά η υπόθεση (ΣΙΝΕΜΑ Φεβρουαρίου):
Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης γυρίζει σε ταινία την πολύπαθη διαδρομή που πραγματοποίησαν οι γονείς του σε τρεις διαφορετικές ηπείρους, με φόντο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Ταυτόχρονα αναζητά στο Βερολίνο τα ίχνη της χαμένης έφηβης κόρης του.]

Σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη ταινία του που έχω δει.

Σε κάποια σημεία μου φάνηκε πως κούραζε, όχι με τη χρονική της διάρκεια (καθώς ήταν περιορισμένη αυτή τη φορά), αλλά με τα διαρκή ταξίδια της στο χρόνο με τόσο αφαιρετικό τρόπο που περίμενα να δω το βαθμό γκριζαρίσματος των κροτάφων για να καταλάβω σε ποιο παρελθόν ή παρόν βρισκόμαστε. Ίσως και η προσέγγιση του χαρακτήρα της κόρης του σκηνοθέτη μου φάνηκε μη ρεαλιστικός. Περίεργο ένα κοριτσάκι 12 χρονών να έχει παιδεία που αποτυπώνεται σ' έναν τοίχο δωματίου γεμάτο από αφίσες του Μόρρισον, του Τσε, του Μάρλεϋ... και συναναστροφές με άτομα του περιθωρίου.

Παρόλα αυτά, δε θα μπορούσα να μη σταθώ στην εξαιρετική φωτογραφία του Ανδρέα Σινάνου, σ' αυτά τα τοπία που ο Αγγελόπουλος φίλμαρε με τον ιδιαίτερο τρόπο του, στην εξαιρετική ερμηνεία του Μπρούνο Γκάνζ και στην υπέροχη -για άλλη μια φορά- μουσική που υπέγραψε η Ελένη Καραΐνδρου.

Το όμορφο με τις ταινίες του Αγγελόπουλου είναι πως σε εισάγουν σε μια ιδιαίτερη αισθητική. Κι όταν φεύγεις απ' την αίθουσα, ακόμη κι αν σε απογοήτευσε το τελικό αποτέλεσμα, σου έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες σκηνές συνδεδεμένες με μουσική, φως, αναμνήσεις...

Για ακόμη μια φορά, η Ελένη του, αποτέλεσε θέμα συζήτησης για τις επόμενες μέρες μαζί με όλες τις σκηνές που δεν καταλάβαμε με prima vista, οπότε οφείλουμε να επικαλεστούμε τη μητέρα επανάληψη κάποια στιγμή...

Επίσημο site ταινίας