Όνειρα . . .

Grenoble,  Jardin de ville

Σαν αστραπή από μακριά,
ό,τι δεν μπόρεσε να υπάρξει,
σκίζει τη νύχτα βιαστικά,
άηχα κι ύστερα σβήνει.

Κι ούτε στη μνήμη φίλημα
ούτε ελεημοσύνη
ούτε απ' τα δίχτυα του ψαρά
να πολεμάει να φύγει.

Η προσμονή στο άπειρο είναι μια ζόρικη μητέρα.
Βυζαίνει το αγέννητο κι ύστερα το καταπίνει.

Περπατώντας ένα βράδυ.

Περπατώντας ένα βράδυ στην κάτω Τούμπα κατάλαβα πως δεν είμαι πια 18 χρονών.
Ίσως να φταίνε όλα όσα έγιναν (και δυστυχώς εξακολουθούν να γίνονται) τελευταία.
Ίσως να 'φταιγαν οι μελωδίες του Παναγιώτη Καλατζόπουλου που έπαιζαν σ' αυτιά μου.
Ίσως και όχι.

Η μουσική του μου μιλάει για τη χαμένη εφηβεία του μικρού πρωταγωνιστή της ταινίας Peppermint.
Για την άρνηση του Ρένου να ενηλικιωθεί στα πολυαγαπημένα μου "Φτηνά Τσιγάρα".
Για κάτι που χάθηκε γενικότερα.

Παράξενη βραδιά.

Μου έφερε στο μυαλό το παρακάτω απόσπασμα απ' το βιβλίο "Φεύγα!".

Με έβγαλε απ' τον κόπο η κυρία Ζουμπουλάκη.

Τώρα δε χρειάζεται να σκεφτώ το πώς νιώθω.

"Το καλοκαίρι τελείωνε πια, είχαν μπει στο φθινόπωρο.
Έκανε λίγη ζέστη αλλά τα βράδια ο αέρας μύριζε επερχόμενο κρύο, μύριζε σα να χε πάρει το δρόμο της η εποχή ή σα να δινε σιγά σιγά τη θέση της σε βροχές, καταιγίδες, και σκοτεινά απογεύματα απ' αυτά που βουλιάζουν μέσα στα βράδια χωρίς να το πάρεις χαμπάρι."

Κάπου εκεί ένιωσα την ανάγκη για τσιγάρο.
Έψαξα πάνω μου.
Είχα.
Καθόλου φτηνά.
Ούτε και δικά μου.

Το καλοκαίρι μας χαιρέτισε με το χειρότερο τρόπο.
Κι εγώ που πάντα έλεγα πόσο μου άρεσαν οι αντιθέσεις, στη θέα της αντίθεσης της γαλλικής Άνοιξης με το εδώ καλοκαίρι, σιωπώ.

Κόβω βόλτες πάνω κάτω στα στενά.
Πετυχαίνω ζευγάρακια να χαίρονται.
"Μπράβο τους", σκέφτομαι, "αφού μπορούν ακόμη..."
Μετά θυμάμαι τα άλλα ζευγάρια που γνώρισα στο κείμενο της Μαρίας Χούκλη.
Και δε σκέφτομαι τίποτα.

Την πρώτη υποψία ότι μεγαλώνουμε άρχισα να την έχω το Νοέμβρη.
Τότε που έψαχνα στα φώτα της πόλης.
Τώρα παραλείπω τα τραγούδια με στίχους.
Ακούω μόνο μουσική.

Στη στάση βρίσκω πάλι τον Αλήτη.
Μόνιμα χωρίς τη Λαίδη του.
Έτσι, για να κάνουμε καλύτερα παρέα.
Που θα πάει, θα συνηθίσουμε.
Έτσι δεν είναι;

Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, για αυτά πρέπει να σωπαίνει.

Ο jimi & γω

Τάδε έφη Βιτγκενστάιν στο Tractatus Logico-Philosophicus.
Ούτε γω μπορώ να μιλήσω έτσι απλά. Και πώς να παράγει κανείς λόγο σε τέτοιες περιπτώσεις?
Μόνο σκέψεις. Σκόρπιες σκέψεις. Σκέψεις μες τις οποίες έχουμε χαθεί όλοι.
Που για τον άγνωστο χ, μπορεί να μην έχουν κανένα νόημα.
Κάνει όμως καλό να βγαίνουν από μέσα μας.

---
Γιατί ο Ozzy είναι άφωνος. Και απλά τραγικός.
Και όταν τραγουδούσε στην μετά Dio εποχή με τους Black Sabbath, έφερνε έναν μικρό νάνο στη σκηνή που φορούσε μια μπλούζα με το όνομα Dio γραμμένο επάνω- για να πικάρει τον Dio.
Γιατί ο Dio ήταν, είναι και θα είναι ο Holy Diver.
Γιατί κι εσύ ήσουν, είσαι και θα είσαι.
Όχι ο Hendrix.
Ο jimi.
Ο δικός μας jimi.
Με το κλασικό τζιν μπουφάν που είχε φθαρεί στο γιακά και δεν το άλλαζες.
και το κλασικό τζιν παντελόνι. και τη μαύρη μπλούζα.
αυτή ήταν η "στολή" της άνοιξης.
Γιατί το χειμώνα όλα ήτανε μαύρα.

Και οι Gibson είναι οι καλύτερες κιθάρες του κόσμου.
Όχι ότι οι Stratocaster πάνε πίσω...
Και τότε στα γρασίδια έπαιζες Savatage που σου είχα ζητήσει εγώ.
Believe...

"...And for all the roads you followed
And for all you did not find
And for all the things you had to leave behind

I am the way
I am the light
I am the dark inside the night
I hear your hopes
I feel your dreams
And in the dark
I hear your screams
Don't turn away
Just take my hand
And when you make your final stand
I'll be right there
I'll never leave
All I ask of you
Believe..."

Κάπου υπάρχει ένα βίντεο ντοκουμέντο. Να το βρω. Πρέπει να το βρω.

Γιατί τα πουστριλίκια του Robert Plant τρέλαιναν όλες τις γκόμενες, jimi.

"There's aaaa laaadyyyyyy who'sss ssuuuuuureee all thattt gliiteeeeeerssssss iss gooooold andddd she'ssss buyyiiinggg a stairrrrrwayyyyyy to heaveeeeeennnnnnnnnnn"

Γιατί ο Richie Blackmore έπαθε σίγουρα γεροντική άνοια και έφτιαξε τους Blackmore's Night. Δε λέω, ωραία γκόμενα η Candice, τον τούμπαρε.

Και τελικά δε μ' έκανες linux - ού, jimi, σου ξέφυγα.

και τώρα θα πηγαίνω στη νησίδα και δε θα διακόπτεις το διάβασμά μου με τη χαρακτηριστική σου φωνή, που πάντα κάτι έκρινε, κάτι σχολίαζε, κάτι σάρκαζε.

Και τελικά γύρισα με την κακή συνήθεια απ' το Erasmus, jimi.

Αυτήν που εσύ την ονόμαζες καλή.

Και μετά που μου είπες άλλαξα καπνό γιατί είχες δίκαιο ότι τα Craven τα μπλε ήταν πολύ βαριά. και τα χαρτάκια από γλυκόριζα.

Όπως είχες και σε πολλά άλλα δίκαιο.

Σε όλα όσα έχωνες για τη σχολή.

Σε όλα όσα σε έτρωγαν.

και τα τσιγάρα να πηγαίνουν το ένα πάνω απ' τ' άλλο.

και δε μπορώ να βρω ένα τραγούδι για να πω "αντίο".

γιατί τα τραγούδια είναι πολλά.

Και ο Rory Gallagher ήταν καλύτερος στα live απ' ότι στα ηχογραφημένα του τραγούδια.

Κι εσύ ήσουν το Moonchild.

Και τα 8ωρα των συνελεύσεων πάντα περνούσαν πιο γρήγορα με σένα από δίπλα. Που έχωνες για τα κομματόσκυλα, τις παρατάξεις. που γούσταρες να κάνεις τη γαμημένη την ερώτηση στο ΔΑΠίτη που μας είχε βγάλει εκτός εαυτού και τα παιδιά είχαν συλληφθεί και βρίσκονταν προφυλακισμένοι στη ΓΑΔΑ.

Και τελικά δεν έμαθες κιθάρα στην αδερφή μου.

και πέρασαν τόσες πολλές ώρες παρέα στο Τρίγωνο.

και την άσπρη ζακέτα που δε σ' άρεσε καθόλου δεν την ξαναφόρεσα. κι η μάνα μου γκρίνιαζε.

και οι Rainbow παίζουν απίστευτη μουσική.

και η βομβιστική επίθεση στον 5ο μαζί με την επιλεκτική επίθεση στον 6ο όροφο δεν έγινε.ποτέ.

ενώ θα 'πρεπε εδώ που τα λέμε.

Κι ο Santana είναι απίστευτος στο είδος του. Κι η Shakira που έχει λόγο απ' το κάθε τραγούδι μέχρι και το εξώφυλλο.

Και οι Pink Floyd είναι το καλύτερο συγκρότημα του κόσμου.

"wish you where here..."

Κι ο AXL Rose είναι τραγικότατος. Γιατί προτιμούσες το πρωτότυπο Knockin' on heaven's door. Και τον κορόιδευες και τον AXL...
Και τα μαύρα βραχιολάκια μου από 20 γίναν 18. 2 δικά σου.

Και τώρα και να παίξει το rock n roll απο Zeppelin με ποιον να το χορέψω, να με πάει απ' τη μιαν άκρη της αίθουσας Βαλεντή στην άλλη?

Κανένα πάρτυ του τημμυ δε θα ναι το ίδιο πια.

Καμία καταμέτρηση ψήφων στη σχολή.

και αύριο μπαίνει το φθινόπωρο.

και συ, jimi, είσαι ελεύθερος.

Επανάληψη

"-Τι κάνεις?
-Διαβάζω."

Μια μόνιμη επωδός.

"-Τι κάνεις?
-Διαβάζω."

Έχω εξασκηθεί να την προβάρω μέσα στα χρόνια.Κάνω και παραλλαγές!

"-Θα έρθεις?
-Δε μπορώ, έχω να διαβάσω"

"-Θα έρθεις?
-Να διαβάσω πρώτα αυτά που θέλω και μετά..."

Προσπαθώντας εντός και εκτός των παραλλαγών αυτών να με πείσω πως το διάβασμα που -κάποτε "έπρεπε" ενώ τώρα "θέλω"- να γίνει θα μας πάει λίγο πιο πέρα. Εκεί όπου θα είναι καλύτερα.

Ο παππούς μου τα τελευταία χρόνια υποφέρει από αϋπνίες. Έχω μεγάλη αδυναμία στον παππού. Έχουμε περάσει απίθανα οι δυο μας από τότε που με θυμάμαι. Τα καλοκαίρια στο χωριό, οι χειμώνες στην πόλη. Παιχνίδια με χαρτιά, βόλτες, η αυτοσχέδια κούνια που έφτιαξε στη μουριά μας.
Μιας και μένει στο διπλανό διαμέρισμα τον βλέπω -χρόνια τώρα- να μένει ξύπνιος, να συμβαδίζει ενίοτε με τα δικά μου ξενυχτισμένα ωράρια.
Από τότε που διάβαζα τα μαθήματα του σχολείου, ερχόταν τις νύχτες και με ρωτούσε:

"-Τι κάνεις?
-Διαβάζω."

Έχουν περάσει -για να μετρήσω.....χμμ.... - 6 χρόνια από τότε που τελείωσα το λύκειο.
Του παππού του έχουν παρουσιαστεί περισσότερα προβλήματα υγείας.
Οι αϋπνίες εξακολουθούν ν' αποτελούν μόνιμη παρέα του. Και το διάβασμα μόνιμη παρέα δική μου.
Αυτό τον καιρό ασχολούμαι με τη διπλωματική μου εργασία.
Κάθε φορά, λοιπόν, που βολτάρει πάνω κάτω στο μπαλκόνι όποτε βλέπει φως με φωνάζει να πάω κοντά και με ρωτάει:

"-Τι κάνεις?
-Διαβάζω."

Κάπως έτσι του εξηγώ -χωρίς να λέω πολλά πολλά- πως η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως.
Διατηρώντας βέβαια τις αμφιβολίες μου ως προς το τι μαθαίνουμε.
Και το κατά πόσο θα μας είναι χρήσιμο σε μια αυριανή δουλειά.

Άεργος Ισχύς

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα.

---

Κι άλλο ένα "τέλος εποχής, αγόρι μου".

Πάει κάπου εδώ το καλοκαίρι.

Πηγαίνουν και πολλά μαζί μ' αυτό.

Πάμε κι εμείς παρακάτω.

Χωρίς αυτά.

Αφού τα μάτια κι οι καρδιές είναι αδιόρθωτα...

Το καλοκαίρι θα δώσει τη θέση του στο φθινόπωρο.

Κι όλοι περιμένουμε την Άνοιξη.

Με άλφα κεφαλαίο.

Την Άνοιξη.

Κυριολεκτικά και -κυρίως- μεταφορικά.