Σε κάποια θάλασσα

You'll always be at a critical point when you'll either take things as they are or face it, react and bring a change.

Fuck it, go with the latter.

---

Επίσης, δεν υπάρχει γη της επαγγελίας. Να τα λέμε κι αυτά. Να μένει γραμμένο μπας και το χωνέψουμε.

Κάθε φορά που αλλάζω χώρα, τα ίδια συμβαίνουν.

Τα καλά, τα καλά και τα άσχημα. Γύρω γύρω οι βαλίτσες. All around the world.

Που θα είμαστε άραγε του χρόνου τέτοιον καιρό? Αγαπημένη ερώτηση, θυμάμαι να τη μελετάω με ένα σωρό διαφορετικούς φίλους. Κανείς απ'αυτούς δεν είναι πια εδώ, όλοι είναι αλλού. Ευκαιρίες για ταξίδια και reunion. Αχ αυτές οι βαλίτσες αν είχαν στόμα θα έλεγαν "φτάνει μωρή, κάτσε και στ αυγά σου λίγο!".

Οι φίλοι μου (χαμόγελο)
Η αδερφή μου (πιο πλατύ χαμόγελο)
Το καλοκαίρι (ακόμη πιο πολύ, γιατί χωράει γονείς, φίλους, αδέρφια, θάλασσα, ζεστή, όλα, όλα τα χωράει).

Κι οι ευχάριστες σκέψεις σκάνε σαν απαλά κύματα και σε κοιμίζουν γλυκά....

"Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει..."

A Saturday Night

my gears they grind. 
more each day...

Unconditional

ʌnkənˈdɪʃ(ə)n(ə)l/
adjective
not subject to any conditions.

---

Ο χειρότερος μήνας της ζωής μου ήταν ο Μάρτης του 2018.

---

Μη χρησιμοποιείς αόριστο χρόνο γιατί ο μήνας δεν έχει βγει ακόμη και η ώρα που του ακούει μπορεί να μην είναι κούφια. Τι δυσειδαιμονίες είναι αυτές, κούφιες ώρες, είμεθα και επιστήμονες.

---

Ο χειρότερος μήνας της ζωής μου είναι αυτός, ο Μάρτης του 2018, λοιπόν.
Αλλά κατάλαβα ότι αγαπιέμαι unconditionally. Το οποίο είναι καλό.
Πώς το λέμε στα ελληνικά αυτό? Ποια είναι η σωστή λέξη? Άνευ όρων? Απόλυτα? Ανιδιοτελώς?

---

(Γιατί το ελληνικό ερωτηματικό δε μου άρεσε ποτέ και προτιμώ το αγγλικό από παιδί?)

---

Ο χειρότερος μήνας της ζωής μου ήταν ο Μάρτης του 2018.
Αλλά το Μάρτη του 2018 πέρασα ένα από τα καλύτερα βράδια της ζωής μου. Πώς γίνεται αυτό? Γίνεται, γίνεται!

---

Ίσως τελικά ο Μάρτης να μην ήταν και τόσο άσχημος. Η ομορφιά βρίσκεται στις αντιθέσεις.

---

Κι όσο άσχημος και να είναι ο πόνος, ακόμη κι αν δυσκολεύεσαι να περπατήσεις, ακόμη κι αν σου λένε ότι δε θα μπορέσεις να ξαναχορέψεις, να κατέβεις σε διαγωνισμούς, να επανέλθεις πλήρως εν πάσει περιπτώσει, η θέα της Ακρόπολης μετά από πέντε δέκα καραφάκια τσίπουρο, η θάλασσα που ζεσταίνεται από τον ήλιο, ένας ξέφρενος και ταυτόχρονα επώδυνος χορός, μια ομαδική αγκαλιά με Φίλους, απαλύνουν κάπως τον πόνο και την πικρία.

---

Την επόμενη φορά θα είναι καλύτερα. Μπορεί να καταφέρω να επανέλθω κιόλας. Ποιος ξέρει. Θα τα καταφέρω.

---

υ.γ. πόσο ωραία η Αθήνα. πόσο.

Salonica City Nights

Στο repeat εδώ και ένα χρόνο...

As the sun goes over the rainbow...

Cast Away

"Να βάζεις ν' ακούσεις επί τούτου τραγούδια που ξέρεις ότι θα σε κάνουν να κλάψεις. Γιατί μερικές πληγές πρέπει να τις ξύσεις. Γιατί η ζωή είναι ένα θαύμα που πονάει." Α.Κ.

Κάτω από το μαξιλάρι

Νύχτα Ιούλη.
Μικρά κύματα σκάνε στα βότσαλα.
Μουσική δανεική από ένα πάρτυ μακρυνό.
- Μη με κοιτάς, κοίτα το φεγγάρι γιατί θέλω να το βλέπω κι εγώ.
Θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο.
Το μόνο φως που δε με πρόδωσε ποτέ.
-Καληνύχτα;
-Καλημέρα.
Ένα πλοίο σφυρίζει.
Αλμύρα, βαλίτσες, διαβατήριο.
Κάθε Ιούλη, κάτω από το μαξιλάρι.


---

Νύχτα Φλεβάρη.
Χιονονιφάδες στροβιλίζονται παντού.
Ησυχία.
Σύννεφα κρύβουν το μόνο φως που δε με πρόδωσε ποτέ.

Becoming shades

Yesterday night we became shades.

Down in the Vaults we followed Persephone's journey to Hades.

And Samuel West wrote the best possible music for this:

https://soundcloud.com/samuelwestmusic/watch-the-flowers-die/sets

Να επιστρέφεις

Πριν 8 χρόνια έμαθα να κάνω σκι - στις Άλπεις.

Όλα ανάποδα τα έκανα. Μα, στις Άλπεις;

Κι εκεί που ένιωθα free as a bird- τα χιόνια έλιωσαν, ήρθε η άνοιξη, μετά το καλοκαίρι και η στολή του σκι έγινε ένα ωραίο πακετάκι, μπήκε σε μια βαλίτσα και ταξίδεψε σε πιο νότια κλίματα.

Μετά πέρασαν αρκετοί χειμώνες, άλλοι με πολύ χιόνι, άλλοι με πολλή βροχή, άλλοι με κρύο και τσίπουρα, δίχως σκι όμως. Τα βουνά τα έβλεπα από μακριά πλέον.

Η στολή, όμως, περίμενε υπομονετικά για χρόνια μέσα σε μια ντουλάπα στη Θεσσαλονίκη, γιατί ήξερε πως το να ταξιδεύεις σημαίνει να επιστρέφεις.

Και οι Άλπεις, τα βουνά, τα χιόνια μου κλεισαν το μάτι πονηρά.

Free as a bird.

Πειράζει;

Όταν έγινα 18 νόμιζα πώς θα σταματούσα εκεί.
Μα δε σταμάτησα.
Είπα "Δεν πειράζει!".

Όταν έγινα 30 νόμιζα πως θα σταματούσα εκεί.
Δε σταμάτησα!
Πειράζει;

Staring

 Αντίο, Μαίρη.

Eternal Love

Η πρώτη ταινία που θυμάμαι να βλέπω στο σινεμά ήταν το "Σινεμά ο Παράδεισος". Πρέπει να ήταν το '89. Όπως όλες οι οικογένειες έχουν ένα έργο τέχνης-σημείο αναφοράς, άλλοι τις "Μέρες Ραδιοφώνου" του Γούντυ Άλλεν, άλλοι το "Τρίτο Στεφάνι" του Ταχτσή ή την "Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα" της Άλκης Ζέη, έτσι κι εμείς είχαμε πάντα αυτή την ταινία (και το Τρίτο Στεφάνι-εννοείται).

Μέσα στις ατέλειες της, που δεν έχει την καλύτερη σκηνοθεσία ή τον καλύτερο φωτισμό που θα μπορούσε, αυτή η ταινία είναι ένας ύμνος στην ατελείωτη, αιώνια αγάπη για το σινεμά. Και που επειδή είναι η πρώτη, τουλάχιστον για μένα, δεν ξεχνιέται.

Une nuit à Tarbes

Πέρασαν 7 χρόνια και κάτι που έφυγα για το πρώτο μεγάλο Ταξίδι και τελικά αυτά που έχουν μείνει εξακολουθούν να είναι τόσο μα τόσο έντονα.

Έτσι απόψε έχω στο νού μου μια νύχτα στη μακρινή Tarbes, ένα μέρος ξεχασμένο από πολλούς - αλλά με καταπληκτικά moules-frites σ' ένα ξεχασμένο καταγώγιο. Και μερικούς φίλους του εξαμήνου.

Μια βραδιά στο λούκι, ο Daniel βάζει να παίξει το παρακάτω κομμάτι. Οι φοιτητικές εστίες που μας φιλοξενούν εκείνη τη βραδιά είναι σαν καράβι μες την καταιγίδα. Το κτίριο 13όροφο κι εμείς, εκεί! Πάρτυ στον 13ο όροφο!

Η Έρη μου λέει κάπου ενδιάμεσα "να προσέχεις τι εύχεσαι". Μεγάλες αλήθειες λέγονται εκείνα τα βράδια μέσα σε καπνούς και καλό γαλλικό κρασί. 

It was down by old Joe's barroom, on the corner of the square

They were serving drinks as usual, and the usual crowd was there

On my left stood Big Joe McKennedy, and his eyes were bloodshot red

And he turned his face to the people, these were the very words he said

I was down to St. James infirmary, I saw my baby there

She was stretched out on a long white table, 

So sweet, cool and so fair

Let her go, let her go, God bless her

Wherever she may be

She may search this whole wide world over

Never find a sweeter man as me

When I die please bury me in my high top Stetson hat

Put a twenty dollar gold piece on my watch chain

The gang'll know I died standing pat

Let her go, let her go God bless her

Wherever she may be

She may search this wide world over

Never find a sweeter man as me

I want six crapshooters to be my pallbearers

Three pretty women to sing a song

Stick a jazz band on my hearse wagon

Raise hell as I stroll along

Let her go Let her go

God bless her

Wherever she may be

She may search this whole wide

World over

She'll never find a sweeter

Man as me

---

Στη Grenoble δεν ξαναπήγα ποτέ. 

---

ΑΔΕ (Αρχή Διατήρησης Ενέργειας)

Δάκρυα κυλάνε στη σκέψη της ενέργειας που κάποτε ξοδεύτηκε χωρίς -όπως αποδείχτηκε- ιδιαίτερο λόγο.

Τα δάκρυα αιωρούνται για λίγο αναποφάσιστα κι ύστερα πετάνε ψηλά προς τον ουρανό αντί να ακολουθήσουν τις προσταγές της βαρύτητας. Έτσι μ'αρέσει να σκηνοθετώ τη θλίψη μου.

Πετάνε ψηλά μέχρι που δε φαίνονται πια. Βρίσκουν τ'αστέρια, το μόνο φως που δε με πρόδωσε ποτέ.

Νιώθω τα απομεινάρια της ενέργειας που δεν πρόλαβε να ξοδευτεί για εκείνο τον μη ιδιαίτερο λόγο να καίνε τις άκρες των δακτύλων μου.

Πόση δύναμη ξαφνικά με κατακλύζει.

Μίλια μακρυά νιώθω τα πινέλα μου να στριφογυρίζουν μες τα ποτήρια τους. Κυλάνε και πέφτουν με θόρυβο στο πάτωμα, γίνονται χίλια κομμάτια.

Ελέγχω και τα δάκρυα τώρα. Μπορώ να τα κάνω να επιστρέψουν στα μάτια μου, χωρίς να γυρίσω πίσω το χρόνο. Αλλά δεν έχει πια σημασία. Ας ταξιδέψει η θλίψη μου μακριά.

Κοιτάω ψηλά το μόνο φως που δε με πρόδωσε ποτέ. Χαμογελάω στ'αστέρια με μάτια που γυαλίζουν.

Τώρα ξέρω πως η θλίψη θα ξαναγίνει χρώματα.

Έτσι όπως γινόταν πάντα, δηλαδή.

Κι αποχαιρετώ την ενέργεια όπως της αξίζει.

---

Χωρίς τραγούδι.
Χωρίς μουσική.

Saudade

"This untranslatable Portuguese term refers to the melancholic longing or yearning. A recurring theme in Portuguese and Brazilian literature, saudade evokes a sense of loneliness and incompleteness. 

Portuguese scholar Aubrey Bell attempts to distill this complex concept in his 1912 book. In Portugal, describing saudade as “a vague and constant desire for something that does not and probably cannot exist, for something other than the present.” He continues to say that saudade is “not an active discontent or poignant sadness but an indolent dreaming wistfulness.” Saudade can more casually be used to say that you miss someone or something, even if you’ll see that person or thing in the near future. It differs from nostalgia in that one can feel saudade for something that might never have happened, whereas nostalgia is “a sentimental yearning for the happiness of a former place or time.”"

source: http://blog.dictionary.com/portuguese-terms/

---

Sometimes there's so much beauty in the world, I feel like I can't take it, and my heart is just going to cave in.

Θεσσαλονίκη, 16/10/2011

---

Απ' τις πιο σημαντικές φωτογραφίες που έχω τραβήξει. Ever.

Christmas lights

"Να πάρουμε τις νύχτες μας μακριά από τα τόσα φώτα..."

γραμμένο σε τοίχο Μελενίκου-Αρμενοπούλου γωνία,
Θεσσαλονίκη, 2005
(η φωτογραφία αγνοείται, φυσικά, μες το αρχείο μου)

---

A love story

London, December 2016

---

Θα έπρεπε να ονειρεύομαι πιο συχνά, γιατί με τέτοια όνειρα το dryspell πάει περίπατο.

The first snow

You see, before he came down here, it never snowed. And afterwards, it did. If he weren't up there now... I don't think it would be snowing. Sometimes you can still catch me dancing in it.

---

Ξεκάθαρα.

Γιατί το σηκώνει η μέρα.
Η μέρα που ήρθε στο σπίτι το τρίτο πιάνο.

Have you noticed?

Η "Κατερίνα" του Αύγουστου Κορτώ ανέβηκε στο Λονδίνο χτες για πρώτη φορά.

Η παράσταση ήταν ωραία. Η Λένα Παπαληγούρα, εξαιρετική. Μου άρεσε η ζωντανή μουσική του Lolek. Και ο Γιώργος Νανούρης με το φακό του. Τα φώτα, πολύ όμορφα. Οι σκιες.

Φεύγοντας παίρνω εκείνες τις σκιες στον τοίχο μαζί μου.

Περιέργο να βρίσκονται τόσοι Έλληνες μαζί σε ένα χώρο. Έχω ξεσυνηθίσει.

Τελειώνει η παράσταση και φεύγοντας, χαιρετάμε το Lolek, λίγο πιο έξω από την πόρτα της αίθουσας.

Απορώ πώς η Λένα μπορεί να παίζει σε αυτή την παράσταση τόσο καιρό. Πόσο ψυχοφθόρο μπορεί να είναι?

Όταν γυρνάω σπίτι στέλνω μήνυμα στον Πέτρο να του πω ότι είδα την παράσταση και -όπως πάντα- ευγνωμονεί.

Όταν ξυπνάω το πρωί θυμάμαι το τραγουδάκι του Lolek.

Have you noticed?

Δεν αλλάζω τα ηχεία μου.

Κάθε φορά που έρχεται το φθινόπωρο η αίσθηση είναι η ίδια.
Αστραλόν αστραλόν αστραλόν.
Τώρα πάνω από τη γέφυρα Blackfriars, βλέπω τ' αεροπλάνα να φεύγουν κάθε σούρουπο.
Αυτές οι μεγάλες πόλεις μπορούν να γίνουν τόσο μελαγχολικές.
Αστραλόν.

---
Σέρνω το "ρο" του Perrtu και ενθουσιάζεται.
Θέλω τόσο να του πω πώς η γλώσσα του μοιάζει ξωτική στ'αυτιά μου.
Πώς είναι σα να ξέφυγε απ' το Lothlorien της Φινλανδίας και να προσγειώθηκε σ'αυτό το γραφείο μάλλον από σύμπτωση.
Πώς να την παλεύει άραγε ένα ξωτικό στη μεγάλη πόλη?
---
Η καταραμένη κοινωνική δικτύωση μας έδεσε πισθάγκωνα. (Τι ωραία λέξη, παρεμπιπτόντως! Είναι η πρώτη φορά που τη γράφω/πληκτρολογώ και μου φαίνεται ότι έχει κάποιο λάθος).
Θες να ξεχάσεις και δε μπορείς.
---
Μετά είδα μια φωτογραφία και στην αρχή χαμογέλασα.

Πόσο περίεργα έρχονται κάποιες φορές τα πράγματα.

Μετά λυπήθηκα.

Θα τα θυμόμαστε άραγε όλα αυτά σε 20 χρόνια από τώρα? Πού θα είμαι άραγε τότε?Πού θα είναι εκείνος?

You float like a feather. In a beautiful world.

Κάπως έτσι.