Μες τα κόκκινα της Δύσης του, ανατέλλει...

Τελικά φέτος πρόλαβα να ακούσω αυτό το κομμάτι του Διονύση Σαββόπουλου εγκαίρως!
Γιατί τα τελευταία χρόνια το άκουγα τον Αύγουστο και μελαγχολούσα για το καλοκαίρι που έφευγε...
Τώρα μπορώ να χαμογελάω για το καλοκαίρι που ανατέλλει μες τα κόκκινα της Δύσης αυτού του πανέμορφου φεγγαριού...

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια πετονιές μες στο πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μες στα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό μικροί λαγόνες καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο 'να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή τού τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μες στις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες στα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

[...]
και τελικά σκέφτομαι πως δε χρειάζονται και πολλά για να είναι κανείς ευτυχισμένος.

στήνω την καρέκλα του σκηνοθέτη στο μπαλκόνι.
με τυλίγει η υπέροχη δροσιά του φετινού καλοκαιριού.
καθίζω το λάπτοπ σε μια καρέκλα για μουσική παρέα.
ανάβω το κεράκι-κολοκύθα.
το γαρυφαλλάκι μου μυρίζει ωραία.
χαίρομαι αόριστα.
χαζεύω και το φεγγαράκι.
ανοίγει δρόμο ανάμεσα σε ηλιακούς θερμοσίφωνες και στοιχεία κεραιών.
κοκκινίζει.
απ' την πολλή προσπάθεια θα' ναι...
στο βάθος η θάλασσα.
είναι ωραία...

Πόδισε, Παντελή! Φτάσαμε στην Πάρο!

Frederic Lord Leighton - Flaming June (1895)

Χωρίς να είμαι λάτρης της τόσο κλασικής ζωγραφικής, δε μπορώ παρά να μείνω στον παραπάνω πίνακα...
Τον είδα πρώτη φορά σε ένα βιβλίο Αγγλικών (!) και από τότε μου γεννήθηκε η απορία ποιανού ζωγράφου είναι.
Μακάρι του χρόνου τέτοια εποχή να πεταχτώ μέχρι το Πράδο στη Μαδρίτη για να τον δω από κοντά!!!!
Πανέμορφα χρώματα για έναν φλεγόμενο Ιούνη, παρ' όλο που θυμίζει μάλλον Μάρτη με τα μετεωρολογικά τερτίπια του!

Τον έκτο μήνα τον καλό....

*πόδισε: Λάσκαρε τα πανιά και στρίψε απομακρυνόμενος από την κατεύθυνση του ανέμου.

Σ' ένα πηγάδι δροσερό βαθιά κοιμάται το νερό
σκύβει κορίτσι αμίλητο αγόρι ψάχνει αφίλητο
σκύβει κορίτσι αμίλητο αγόρι ψάχνει αφίλητο

Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό-γιαλό
νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο
Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό-γιαλό
νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο

Λάμπει στου χρόνου μια στιγμή τ' αεροσκέπαστο κορμί
πουκαμισάκι αέρινο, στα μάτια φως αστέρινο
πουκαμισάκι αέρινο, στα μάτια φως αστέρινο

Micheal, you've been struck by a smooth criminal...

...χωρίς λόγια...

Το αδιέξοδο μιας ευτυχίας αξόδευτης...

Φέτος έκανα την έκπληξη.
Τα θυμήθηκα.
Με το post-it υπενθύμησης να κατοικεί το γραφείο μου εδώ και μέρες, αναμενόμενο, θα μου πεις.

Η Γιώτα μου 'πε να περάσω απ' το σπίτι της.
"Καλή ευκαιρία για να της κάνω έκπληξη!", σκέφτηκα.
Ωραίες οι εκπλήξεις.
Στα τελευταία μου γενέθλια οι φίλοι μου, μου 'φεραν τούρτα σε βραδιά ποίησης.
Εκτιμήθηκε.
Πολύ.

Πετάγομαι στο ζαχαροπλαστείο.

Ωχ! Ξέχασα να ζητήσω κεράκι κι είναι ήδη αργά.
Δεν πειράζει, όμως.
Έχω κρατημένα όλα τα κεράκια από τότε που έκλεισα τα 18 μου και μετά.
Θα χρησιμοποιήσω το δέκατο όγδοο κεράκι, λοιπόν!
Το βρίσκω στο κουτί με τους "θησαυρούς" παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

Αρχίζω να ετοιμάζομαι.
Φοράω το παντελόνι μου και σκέφτομαι τα 18 γενέθλιά μου.
Τα γιορτάσαμε μ' έναν αγαπημένο φίλο κι όλη μας την παρέα.
Έχω κρατημένο και το δικό του κεράκι.
Είναι μπλε, όμως. Δε μας κάνει.
Βάζω τα σταράκια μου ενώ φαντάζομαι τη Γιώτα να ανοίγει την πόρτα κι εγώ να κρατάω το τουρτοειδές γλύκισμα με το κεράκι αναμμένο...
"Να ζήσεις Γιώτα..."
Χαμογελάω.

Χτυπάει το τηλέφωνο.
Η Γιώτα.
Λέει πως οι φίλοι της της έκαναν έκπληξη με τούρτα στο σπίτι.
Λέει να μην περάσω απο εκεί.
Να τους συναντήσω κατευθείαν έξω.

Πέφτει ένας κουβάς παγωμένο νερό στο κεφάλι μου.
Όχι, δεν είναι απ' τη γειτόνισσα.
Είναι η ψυχρολουσία.

Κι η τούρτα?
Μένει να ξεκουράζεται στο ψυγείο...
Και κάπως έτσι βρίσκομαι στο αδιέξοδο μιας ευτυχίας αξόδευτης.

Λίγη ώρα μετά τους συναντάω έξω.
Ο dj έχει κέφια.
Μας κάνει μουσική περαντζάδα στην περασμένη εφηβεία.
Κάπου εκεί, της λέω για τη χαμένη έκπληξη.
Γελάει.
"Δεν πειραζει!", μου λέει, "μεθαύριο!".

Λίγο αργότερα φεύγω.
Έχω όρεξη να περπατήσω μέχρι τα πόδια μου να βγάλουν φουσκάλες, ως άλλος Μπουκόφσκι.
Όμως δεν το κάνω.
Έχω, βλέπεις, ανειλημμένες υποχρεώσεις προς το Η/Μ Πεδίο ΙΙ.(Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο ΙΙ για τους μη γνωρίζοντες)

Παίρνω το δρόμο για το σπίτι.
Πετυχαίνω δυο τύπους κοντά στο ρέμα της Τούμπας.
Δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω ποιος αποκάλεσε περισσότερες φορές τον άλλο "μαλάκα".
Αναλύουν τη χρηστική αξία του ρέματος.

Συνεχίζω.
Τα σταράκια μου δεν κάνουν κανέναν απολύτως θόρυβο.
Η παρουσία μου γίνεται αντιληπτή απ' την τσάντα μου,που κουδουνίζει κλειδιά και τσίχλες.

Ανεβαίνω στο σπίτι.
Ανοίγω παράθυρα.
Δροσιά.
Ανοίγω το ψυγείο.
Θαυμάζω τη λευκή μοναξιά του.
Μέσα είναι ακόμη η τούρτα.
Στο αδιέξοδο βρέθηκε διέξοδος, τελικά.
Τα γενέθλια πήραν παράταση 2 μέρες.
Στο σχολείο το ονομάζαμε μεθεόρτια.

*ο τίτλος της ανάρτησης είναι -εν μέρει- δανεισμένος απ' την ονομασία ενός άλλου κομματιού (ορχηστρικού)του Δημήτρη Παπαδημητρίου απ' το soundtrack της σειράς "Λόγω Τιμής", "Το αδιέξοδο μιας ευαισθησίας αξόδευτης", το οποίο δυστυχώς δε βρήκα...

Δανεικό Ταξίδι

Μια ανάρτηση που τη χρωστάω στον Τάσο, που με τις φωτογραφίες που τράβηξε στα Κανάρια Νησιά και στην Ισπανία με ταξίδεψε -έστω και δανεικά! Όχι μόνο με τις φωτογραφίες αλλά και με τη μουσική που έφερε απο εκεί!!

Με την ελπίδα -το συντομότερο δυνατό- να πιούμε ένα μπουκάλι ρούμι σε μια ακτή που να βλέπει Ατλαντικό Ωκεανό... Γιο-χο-χο!!!

Κανάρια:

Ισπανία:

Όσο για την παρακάτω φωτογραφία, την άφησα τελευταία γιατί -χρωματικά και μετά συνειρμικά- μου θύμισε τη σαν-όνειρο-σκηνή απ' το Βαλς με τον Μπασίρ...