Becoming shades

Yesterday night we became shades.

Down in the Vaults we followed Persephone's journey to Hades.

And Samuel West wrote the best possible music for this:

https://soundcloud.com/samuelwestmusic/watch-the-flowers-die/sets

Να επιστρέφεις

Πριν 8 χρόνια έμαθα να κάνω σκι - στις Άλπεις.

Όλα ανάποδα τα έκανα. Μα, στις Άλπεις;

Κι εκεί που ένιωθα free as a bird- τα χιόνια έλιωσαν, ήρθε η άνοιξη, μετά το καλοκαίρι και η στολή του σκι έγινε ένα ωραίο πακετάκι, μπήκε σε μια βαλίτσα και ταξίδεψε σε πιο νότια κλίματα.

Μετά πέρασαν αρκετοί χειμώνες, άλλοι με πολύ χιόνι, άλλοι με πολλή βροχή, άλλοι με κρύο και τσίπουρα, δίχως σκι όμως. Τα βουνά τα έβλεπα από μακριά πλέον.

Η στολή, όμως, περίμενε υπομονετικά για χρόνια μέσα σε μια ντουλάπα στη Θεσσαλονίκη, γιατί ήξερε πως το να ταξιδεύεις σημαίνει να επιστρέφεις.

Και οι Άλπεις, τα βουνά, τα χιόνια μου κλεισαν το μάτι πονηρά.

Free as a bird.

Πειράζει;

Όταν έγινα 18 νόμιζα πώς θα σταματούσα εκεί.
Μα δε σταμάτησα.
Είπα "Δεν πειράζει!".

Όταν έγινα 30 νόμιζα πως θα σταματούσα εκεί.
Δε σταμάτησα!
Πειράζει;

Staring

 Αντίο, Μαίρη.

Eternal Love

Η πρώτη ταινία που θυμάμαι να βλέπω στο σινεμά ήταν το "Σινεμά ο Παράδεισος". Πρέπει να ήταν το '89. Όπως όλες οι οικογένειες έχουν ένα έργο τέχνης-σημείο αναφοράς, άλλοι τις "Μέρες Ραδιοφώνου" του Γούντυ Άλλεν, άλλοι το "Τρίτο Στεφάνι" του Ταχτσή ή την "Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα" της Άλκης Ζέη, έτσι κι εμείς είχαμε πάντα αυτή την ταινία (και το Τρίτο Στεφάνι-εννοείται).

Μέσα στις ατέλειες της, που δεν έχει την καλύτερη σκηνοθεσία ή τον καλύτερο φωτισμό που θα μπορούσε, αυτή η ταινία είναι ένας ύμνος στην ατελείωτη, αιώνια αγάπη για το σινεμά. Και που επειδή είναι η πρώτη, τουλάχιστον για μένα, δεν ξεχνιέται.