Ο καφές, το αλκοόλ και τα βιβλία

Τα καφέ: Βαριά βιομηχανία χαμένου χρόνου
Συμπληρώνω. Βαριά βιομηχανία ανάγνωσης και χαμένου χρόνου που καμπυλώνει.

Κάρτα μέλους στο Look mum, no hands! στην Old Street, ανάμεσα στα κρεμασμένα ποδήλατα. Εκεί ο χρόνος κάποιες φορές διαστέλλεται - αν έχω ξεχάσει το βιβλίο, αν δεν έχω μαζί μου το μπλοκ και τα μολύβια μου. Άλλες φορές πάλι, το βιβλίο είναι καλό, η μουσική είναι σωστή, οι σκέψεις σε ταξιδεύουν και ο χρόνος συρρικνώνεται. Κάπως έτσι μπορείς να χάσεις την αίσθηση του χρόνου (και το μάθημα χορού). Been there.Κοσμάρα.

Ποτέ παλιότερα δε θα το έκανα αυτό - να αράζω σόλο με το βιβλίο στο καφέ. Αυτές οι Τετάρτες, όμως, είναι δικές μου. Και αυτή η συνήθεια όλη δική μου.

---

Το βιβλίο του μήνα: Gone Girl (πριν δω την ταινία). Και ο χρόνος συρρικνώνεται.

(Παρένθεση:
Τι αρρώστεια αυτή με το kindle. Σοβαρά τώρα. Συγκρίνεται με το βιβλίο? Κάποια στιγμή θα ξεμείνω από χώρο στο σπίτι, αλλά δε βαριέσαι. Αν είναι να κοιτάς οθόνη ακόμη και για να διαβάσεις βιβλίο... Το βιβλίο πρέπει να είναι εκεί για να μπορείς να γράψεις πάνω, να σημειώσεις, να βλέπεις με το μάτι πόσες σελίδες σου απομένουν, να αποφεύγεις να κοιτάξεις τις παρακάτω σελίδες μην τυχόν και σου προδώσουν τη συνέχεια.... Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρα.)

Τα καλύτερα είναι τα βιβλία που παίρνεις μαζί σου στις διακοπές. Ποτίζουν μυρωδιά αλμύρας και αντιηλιακού. Αν είσαι τυχερός μπαίνει λίγη άμμος ανάμεσα στις σελίδες. Κι έτσι όταν επιστρέφεις ξέρεις ότι δεν ήταν όνειρο. Στο θυμίζει το βιβλίο. Είναι το κοινό σας μυστικό.

Η μυρωδιά των βιβλίων είναι μια άλλη ιστορία που θα την πούμε κάποια άλλη φορά.

---
Κάθε φορά που ξεκινάω να βλέπω αποσπάσματα από τα Φτηνά Τσιγάρα, καταλήγω να βλέπω όλη την ταινία. Κάθε φορά σαν πρώτη φορά. Κάθε φορά και καλύτερα.

Κάποιος γράφει στα σχόλια ότι 'η ταινία αυτή ακούγεται'. Συμφωνώ. Αρκετά. Την έχω ακούσει και σαν νανούρισμα. 'Για σένα και γι απόψε... Μέγας Ανατολικός.'

Χρυσόψαρα στο τραμ.

Στα άδεια τρόλεϋ ακούω τη σιωπή του πλήθους. Μια σιωπή γεμάτη από τον πόθο να πετάξεις. Χωρίς να εχεις πού να πετάξεις. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι μετά από 70 χρόνια κάποιος μπορεί να σταθεί σε ένα άδειο αντίστοιχο τρόλεϋ και να ακούσει τη σιωπή του πλήθους. Ναι, αλλά δε θα είναι η ίδια σιωπή. Θα είναι η σιωπή ενός άλλου πλήθους. Δε θα είμαστε εμείς.

Λείπουν οι ονειροπόλοι νομίζω. Λείπουν οι ονειροπόλοι και οι καλλιτέχνες. Τα περιφερόμενα γλυπτά.

Ξέρεις τι είναι να είσαι τρίτη λυκείου και να 'σαι καψούρης? Πού να ξέρεις...
Βάσωωωωωωωωω!
Βασούλααααααααα!

Μίλαμουμίλαμουμίλαμουμίλαμου
Άκουάκουάκουάκουτονάνεμοάκουάκουάκου

---

Έχει δίκιο ο Ρένος. Είναι τελικά αυτή η αίσθηση του να γυρνάς σε μια άδεια από ανθρώπους πόλη. Αύγουστο. Αύγουστο με ζέστη. Ζέστη. Τόση πολλή ζέστη. Άλλο πράμα.

Εικοσιδύοκαισήμερα σαν τους κατάδικους - σαν τους φαντάρους. Η Στέλα έβγαλε εισητήριο χωρίς επιστροφή. Εγώ ποτε? Χωρίς τόνο. Για να αναρωτιέμαι περισσότερο.

---

Ο καφές είναι για να θυμάσαι και το αλκοόλ για να ξεχνάς.
Ας φυλάξουμε λίγο απ' το τελευταίο. Γιατί θυμάμαι πολλά και λίγα αυτά που ξεχνάω. Ίσως πάλι και όχι.

---

Και ναι, την είδα ξανά. Αδύνατον να αντισταθείς.

Would you erase me?

Wash me away

Clean your body of me

Erase all the memories

They will only bring us pain

And I've seen all I'll ever need.

Γόνιμος διάλογος

-Κάνε backup γαμώ την τρέλα σου.
 Επιτέλους πια.
 Και τακτοποίησε τις φωτογραφίες σου.
 Τόσο δύσκολο είναι;

-Ναι.

Δηλώσεις

Ρε, σαν την Κοπεγχάγη δεν έχει ρε.
Πότε θα φύγουμε...
Αυτό.

I watched you as you disappeared

Χτες σε είδα, λέει, στον ύπνο μου.

Ήταν ένα από κεινα τα ζωντανά όνειρα, που όταν σηκώνεσαι αναρωτιέσαι το ποιος είσαι, πώς βρέθηκες εδώ και πώς είναι δυνατόν να είναι το όνειρο αλήθεια.

Μετά προσπαθείς να μη σκεφτείς καθόλου το όνειρο, γιατί είναι ψεύτικο - αν και ωραίο.

Και αν προσπαθείς να θυμηθείς το πρωί το όνειρο που είδες, δεν το ξεχνάς ποτέ.

Και δεν ωφελεί να σκέφτεσαι κάτι ψεύτικο.

Σου μένει η αίσθηση του ονείρου σχεδόν πάντα όμως - κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Το βράδυ, λοιπόν, άκουσα αυτό το τραγούδι γύρω στις 20 φορές.

Κι άνοιξα κι ένα κρασί έτσι, γιατί είναι ωραίες οι Παρασκευές.

Κι αν δεν το χα κόψει, θα 'στριβα και τσιγάρο.

Παρεπιμπτόντως σαν σήμερα πριν 6 χρόνια έφυγα απ' τη Γαλλία.

Και όλως παραδόξως δε γύρισα ξανά.

Ποιος νοιάστηκε, βέβαια.

Ο Τομ τα λέει καλύτερα.

---

Last night I dreamed that I was dreaming of you

And from a window across the lawn I watched you undress

Wearing your sunset of purple tightly woven around your hair

That rose in strangled ebony curls

Moving in a yellow bedroom light

The air is wet with sound

The faraway yelping of a wounded dog

And the ground is drinking a slow faucet leak

Your house is so soft and fading as it soaks the black summer heat

A light goes on and the door opens

And a yellow cat runs out on the stream of hall light and into the yard

A wooden cherry scent is faintly breathing the air

I hear your champagne laugh

You wear two lavender orchids

One in your hair and one on your hip

A string of yellow carnival lights comes on with the dusk

Circling the lake with a slowly dipping halo

And I hear a banjo tango

And you dance into the shadow of a black poplar tree

And I watched you as you disappeared

I watched you as you disappeared

I watched you as you disappeared

I watched you as you disappeared