Κρέπα Σοκολάτα

Όσο αστείο και να φαίνεται, η καλύτερη έξοδος των τελευταίων χρόνων με τους παλιούς μου συμμαθητές έγινε απόψε, σε μια κρεπερί. Αντί να πάμε να πλακωθούμε στα τσίπουρα, στις ρετσίνες κλπ κλπ, μας έβγαλε τα σώψυχά μας μια κρέπα.

Κι ένιωσα πάλι όπως παλιά, όταν μιλούσαμε για διαγωνίσματα, σκανταλιές, κατορθώματα παλιών συμμαθητών. Τότε, που ο Ηλίας έλεγε τις ιστορίες του για την εφταήμερη εκδρομή, ο Θοδωρής περιέγραφε διάφορα περιστατικά στην τάξη μιμούμενος φωνές καθηγητών που δεν γνώριζα, μα που όταν τους άκουγα τυχαία στο δρόμο να μιλάν, χαζογελούσα στα κρυφά. Τότε που η Γιώτα και γω θυμόμασταν τις φωνές του Χατζηνικολάου στο φροντιστήριο.

Παλιά που όλα ήταν τόσο απλά και εύκολα και βρισκόμασταν συνέχεια ως μαθητές. Τότε που δεν αποχαιρετιόμασταν κάθε φορά, σκεπτόμενοι την επόμενη συνάντηση.

Το πρόβλημα δεν είναι το εξωτερικό. Είναι οι ζωές που αλλάζουν και που από ένα σημείο και μετά είναι δύσκολο ή και ακατόρθωτο να ξανασυναντηθούν. Μου λείπει όλο αυτό το παρελθόν αόριστα, σα να λέμε ότι μου λείπει όλη εκείνη η φάση της ανεμελιάς, τότε που το μόνο που μας απασχολούσε ήταν το τι θα γίνει στις πανελλήνιες. Δε μας απασχολούσε το τι θα γίνει μετά. Δεν υπήρχε τότε μετά για μας. Μόνο να γίνουμε φοιτητές, να μεγαλώσουμε.

Ακόμη και ως φοιτητές τα λέγαμε συχνά: στις γιορτές των Χριστουγέννων, ίσως στα καρναβάλια, σίγουρα το Πάσχα και το καλοκαίρι.

Στις γιορτές, η έξοδος στο ταβερνείο για ρετσίνες με όλη την παρέα ήταν ιεροτελεστία. Α ρε Γιάγκο, τώρα στις γιορτές παίρνουμε απουσία. Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμασταν εκεί όλοι μαζί. Σκόρπιοι τα καταφέρνουμε - στην απαρτία κωλυόμαστε. Όσο για την επιθυμία μου περί απαρτίας, δύσκολα να τα καταφέρουμε σύντομα. Γιατί οι ζωές αλλάζουν και τα λοιπά και τα λοιπά. Επίσης οι ζωές φέρνουν γάμους και παιδιά και τα ρέστα.

Καταραμένη ενηλικίωση.

Στ' αυτιά μου ακούω ήδη τους Ramones και για την ενηλικίωσή σας δε μου καίγεται καρφί.

Σε περίπτωση που το ξεχάσω

Δε θα είμαστε ποτέ ξανά παιδιά.

Ο ήλιος του Χειμώνα με μελαγχολεί

Ίσως η πρώτη και η τελευταία φορά που αυτός ο δρόμος δεν έχει κόσμο.
Όπως θα 'πρεπε να είναι, δηλαδή.

Τα Λοφούτεν

Από τότε που άφησα τη Δανία και ήρθα σ'αυτό το γελοίο άντρο του καπιταλισμού (βλέπε Αγγλία), δε μπορώ με τίποτε να βγάλω απ΄το μυαλό μου τη Σκανδιναβία. Μάλλον γιατί την αγάπησα. Πολύ.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς δάκρυα στα μάτια με το που βλέπω Δανία;
Πέρασαν 8 μήνες από τότε που έφυγα και δυο μήνες από την τελευταία μου επίσκεψη στη Δανία.

Αν και τελευταία ο νους μου πηγαίνει στα μέρη που δεν έχω δει ακόμη από τη Σκανδιναβία.
Πέρα από τα προφανή, Κοπεγχάγη, Στοκχόλμη, Όσλο (με σειρά προτίμησης εννοείται, αν και το Όσλο είναι το τελευταίο των τελευταίων) υπάρχουν τόσα απίστευτα μέρη εκεί τριγύρω. Κι ας κάνει κρύο.

Με τα μυαλά στα Λοφούτεν, λοιπόν.

Εδώ λοιπόν. Με 24ωρο τρένο από Goetheborg. Πόσα θα μπορείς να δεις σ'αυτό το τρένο...
Αν και τα πολύωρα ταξίδια με τρένο που θυμίζουν κάτι όνειρα για τον Υπερσιβηρικό και το Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων του Μιγιαζάκι.... Δε συμμαζεύεται με τίποτε το μυαλό αν πρόκειται για ταξίδια.

Στα Λοφούτεν θα πάω αγκαλιά με το Μαραμπού, πάντως.

Ὁ πιλότος Nagel

του Νίκου Καββαδία

Στὸν ποιητὴ Ν. Ράντο

Ὁ Νάγκελ Χάρμπορ, Νορβηγὸς πιλότος στὸ Κολόμπο,
ἅμα ἔδινε κανονικὴ πορεία στὰ καράβια
ποὺ ἔφευγαν γιὰ τοὺς ἄγνωστους καὶ μακρινοὺς λιμένες,
κατέβαινε στὴ βάρκα του βαρύς, συλλογισμένος
μὲ τὰ χοντρὰ τὰ χέρια του στὸ στῆθος σταυρωμένα,
καπνίζοντας ἕνα παλιὸ χωμάτινο τσιμπούκι,
καὶ σὲ μία γλώσσα βορινὴ σιγὰ μονολογώντας
ἔφευγε μόλις χάνονταν ὁλότελα τὰ πλοῖα.

Ὁ Νάγκελ Χάρμπορ, πλοίαρχος σὲ φορτηγὰ καράβια,
ἀφοῦ τὸν κόσμο γύρισαν ὁλόκληρο, μία μέρα
κουράστηκε κι ἀπόμεινε πιλότος στὸ Κολόμπο.
Μὰ πάντα συλλογίζονταν τὴν μακρινή του χώρα
καὶ τὰ νησιὰ πού ῾ναι γεμάτα θρύλους, τὰ Λοφοῦτεν.
Ὅμως μία μέρα πέθανε στὴν πιλοτίνα μέσα
ξάφνου σὰν ξεπροβόδισε τὸ Steamer Tank «Fjord Folden»
ὅπου ἔφευγε καπνίζοντας γιὰ τὰ νησιὰ Λοφοῦτεν...

6 και κάτι χρόνια μετά

Χτες βρήκα στίχους μου δημοσιευμένους μαζί με τραγούδια των Κρίνων. Ορφανούς.

Δε βαριέσαι. Όπως λέει και ο Στρατής, σημασία έχει οι στίχοι σου να ταξιδεύουν.

Πάμε πάλι 6 χρόνια μετά. Αν και αυτή η μουσική είναι από το τελευταίο τους δίσκο, έχω στο νου μου το ΄Γύρο της Μέρας σε Ογδόντα Κόσμους΄. Αυτός τους ο δίσκος ποτέ δε σταμάτησε να με ταξιδεύει...

 ---

[...]

μα και να με ρωτήσουν δε θυμάμαι το χρώμα.
συγκρατώ την έκφραση. το φως. το γέλιο. τη θλίψη.

ξέρω πως φέρουν νέα παράξενα, από κάποιο άλλο άστρο . . .

[...]

Θεσσαλονίκη, Αύγουστος 2009