Κάτω από το μαξιλάρι

Νύχτα Ιούλη.
Μικρά κύματα σκάνε στα βότσαλα.
Μουσική δανεική από ένα πάρτυ μακρυνό.
- Μη με κοιτάς, κοίτα το φεγγάρι γιατί θέλω να το βλέπω κι εγώ.
Θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο.
Το μόνο φως που δε με πρόδωσε ποτέ.
-Καληνύχτα;
-Καλημέρα.
Ένα πλοίο σφυρίζει.
Αλμύρα, βαλίτσες, διαβατήριο.
Κάθε Ιούλη, κάτω από το μαξιλάρι.


---

Νύχτα Φλεβάρη.
Χιονονιφάδες στροβιλίζονται παντού.
Ησυχία.
Σύννεφα κρύβουν το μόνο φως που δε με πρόδωσε ποτέ.

Becoming shades

Yesterday night we became shades.

Down in the Vaults we followed Persephone's journey to Hades.

And Samuel West wrote the best possible music for this:

https://soundcloud.com/samuelwestmusic/watch-the-flowers-die/sets

Να επιστρέφεις

Πριν 8 χρόνια έμαθα να κάνω σκι - στις Άλπεις.

Όλα ανάποδα τα έκανα. Μα, στις Άλπεις;

Κι εκεί που ένιωθα free as a bird- τα χιόνια έλιωσαν, ήρθε η άνοιξη, μετά το καλοκαίρι και η στολή του σκι έγινε ένα ωραίο πακετάκι, μπήκε σε μια βαλίτσα και ταξίδεψε σε πιο νότια κλίματα.

Μετά πέρασαν αρκετοί χειμώνες, άλλοι με πολύ χιόνι, άλλοι με πολλή βροχή, άλλοι με κρύο και τσίπουρα, δίχως σκι όμως. Τα βουνά τα έβλεπα από μακριά πλέον.

Η στολή, όμως, περίμενε υπομονετικά για χρόνια μέσα σε μια ντουλάπα στη Θεσσαλονίκη, γιατί ήξερε πως το να ταξιδεύεις σημαίνει να επιστρέφεις.

Και οι Άλπεις, τα βουνά, τα χιόνια μου κλεισαν το μάτι πονηρά.

Free as a bird.

Πειράζει;

Όταν έγινα 18 νόμιζα πώς θα σταματούσα εκεί.
Μα δε σταμάτησα.
Είπα "Δεν πειράζει!".

Όταν έγινα 30 νόμιζα πως θα σταματούσα εκεί.
Δε σταμάτησα!
Πειράζει;

Staring

 Αντίο, Μαίρη.