Over the hills and far away . . .

Πες μου, πόσο κρατάει το αύριο;

2012-01-27T23:37:00.000+02:00

Δε χωράνε λόγια.
Το αύριο κρατάει μια αιωνιότητα και μια μέρα.
Και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος πέρασε στην αιωνιότητα.

The story of Grand'mere

2011-12-16T20:03:00.000+02:00

Ησυχία.
Ήλιος, ίδια πληγή, στον καθαρό ουρανό.
Η Οικογένεια.
Κάποιοι συγγενείς.

Ένας χρόνος χωρίς τη γιαγιά.

Κι όμως, με κάποιο τρόπο βρίσκεται ακόμη εδώ.
Ως ανάμνηση, στο παρόν, στο μέλλον.
Ως πρωταγωνίστρια, στο παρελθόν.
Ο θίασος της, χωρισμένος στα δύο.

Ακόμη και χωρίς τον παράδεισο, εκείνη βρίσκεται ακόμη εδώ.
Ξυπόλητη στα γρασίδια του Κομάνου, κάτω απ' τη Μουριά.
Πλένει μούρα μέσα στο πιάτο με τα γαλάζια λουλούδια.
Μεγαλώνει παιδιά και εγγόνια.
Μικραίνει η ίδια.
Τόσο που τα παιδιά γίνονται γονείς και τα εγγόνια, παιδιά.
Οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη.
Έπειτα φως.
Σιωπή.

Αυτό το ταξίδι ποτέ δε θα τελειώσει . . .

Αντίο, γιαγιά.
Ξανά.

Μπορείς να πεις

2011-12-12T18:06:00.002+02:00

Μπορείς να φυλακίσεις τη νύχτα στο δωμάτιο για χάρη μου.
Μπορείς να με αφήσεις να ταξιδέψω στα μάτια σου, μέχρι να ξημερώσει.

Να γίνεις εγώ. Να γίνω εσύ.
Να γίνουμε εμείς.

Μπορείς να πεις πως είναι η τελευταία μας φορά.
Μπορώ να πω πως ίσως να είναι και η πρώτη.

Χωρίς τίτλο.

2011-12-01T18:10:00.001+02:00

Μέρες χρωματισμένες από σκούρα μπλε απογεύματα, νιώθω πώς συσσωρεύσατε όλη τη θλίψη του κόσμου στο ποτήρι μου.
Ο τριγμός σπάει τη σιωπή, ζωγραφίζει ένα ράγισμα εντός μου.
Επέρχεται η ρήξη του άλλοτε άθραυστου.
Βροχή.

υπό τους ήχους του:
Le temps perdu
Eleni Karaindrou

Η θεωρία της σχετικότητας.

2011-10-24T23:39:00.001+03:00

"Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως".

Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησα με τα βασικά, τη θεωρητική φυσική.
Με ένα μήλο στα χέρια μελέτησα ξανά την έννοια της βαρύτητας, το νόμο δράσης και αντίδρασης.
Ξέφυγα προς τη θεωρία του Χάους και ακόμη παραπέρα: χάθηκα στη δίνη μιας Μαύρης Τρύπας.

Συνειδητοποίησα πως σιγά σιγά, όσο η γνώση συσσωρευόταν μέσα μου, τόσο με έτρεφε. Γινόμουν επιστήμονας, και όπως κάθε επιστήμονας που σέβεται τον εαυτό του, έπρεπε πια να αφιερώσω χρόνο στη μελέτη της δουλειάς του Albert Einstein.

Άρχισα να μελετώ, μέχρι που έχασα την αίσθηση του χρόνου.
Δεν ξέρω αν πέρασαν μέρες ή χρόνια. Το μόνο που ξέρω είναι πως κάποια στιγμή εκτοξεύτηκα στο χωροχρόνο. Μεταξύ πλανητών, καμπυλώσεων φωτεινών γραμμών και αστεριών ξαναγεννήθηκα ως Κουρσάρος του Διαστήματος. Ένας σύγχρονος Οδυσσέας.

Ένα πρωί γύρισα πίσω. Δεν ξέρω πώς έγινε. Ή γιατί.
Μόνο ότι η διαδρομή που είχα διανύσει μπορούσε να μετρηθεί με έτη φωτός.

Σε μια γωνία του δωματίου βρήκα μερικές σιδερένιες βέργες.
Αν και ο χρόνος είχε μιλήσει πάνω τους, ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα.
Τώρα πλέον είχα όλη την απαραίτητη γνώση μέσα μου.
Κατασκεύασα κάγκελα και τα προσάρμοσα σε όλα τα παράθυρα του δωματίου.

Μετά άνοιξα όλες τις κουρτίνες.
Στο δωμάτιο μπήκε ένα άρρωστο φως.
Όχι εκείνο που σε φωτίζει, εκείνο που σε αποκαλύπτει.

Πλησίασα το μεγαλύτερο παράθυρο. Το πιο φωτεινό, με την καλύτερη, την πιο αληθινή θέα. Έπιασα τα κάγκελα σφιχτά και κοίταξα έξω. Είχα δει πολλούς φυλακισμένους να το κάνουν αυτό. Ήμουν σκηνοθέτης του εαυτού μου.

Είδα πολλά. Πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Φρούδες υποσχέσεις. Φωνές. Φασαρία. Άκουσα το Ρέκβιεμ
για όλα τα όνειρα. Είδα ως δια μαγείας να εξαφανίζονται όλα τα χρώματα. Έσφιξα ακομη πιο δυνατα τα κάγκελα. Μέχρι να πονέσουν τα χέρια μου, να συνειδητοποιήσω πως δεν ήταν όνειρο.

Κοίταξα το δωμάτιο με τα βιβλία, τα πινέλα, τις φωτογραφίες, τους δίσκους μουσικής και τις κάρτες απ' τα ταξίδια.
Ξανακοίταξα έξω.
Δεν ήμουν πια σίγουρος σε πoια μεριά βρισκόμουν.
Μέσα στα κάγκελα ή έξω από αυτά?
Μέσα ή έξω?

Τότε κατάλαβα.
Είχα εμπεδώσει πια τη θεωρία της σχετικότητας.
Ήμουν επιστήμονας.
Το μόνο που έμενε ήταν να επαληθεύσω τον Νεύτωνα.
Να αντιδράσω.

Το κύμα . . .

2011-07-26T00:57:00.000+03:00

Το απαγορευμένο κουτί

2011-07-07T16:35:00.001+03:00

Ο Γιατρός μου αφαίρεσε τους επιδέσμους και εξέτασε προσεκτικά τους καρπούς των χεριών μου, από την καλή και από την ανάποδη. Τα μάτια του, κρυμμένα πίσω από τα χοντρά γυαλιά του, πρόδιδαν προβληματισμό, ανάμικτο με ανησυχία. Τι να σκεφτόταν άραγε?

- Γιατί το έκανες αυτό?, με ρώτησε ξαφνικά, σε τόνο τελεσίδικο.
- Μα, Γιατρέ, μου είχε τελειώσει το κόκκινο . . .

Ο Γιατρός τελικά με συμβούλεψε άλλη φορά να μην καταφεύγω σε τόσο ακραίες μεθόδους. Με συμβούλεψε ακόμη να ανοίγω το απαγορευμένο κουτί με τα ζωγραφισμένα πορτοκάλια. Η δοσολογία? Όποτε μου τελειώνουν τα χρώματα. Όχι μόνο το κόκκινο. Όλα τα χρώματα.

Ήταν σαν το κουτί της Πανδώρας. Και ο Γιατρός ήταν ο χειρότερος χρόνος. Και ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός.

The marriage of Heaven and Hell

2011-06-27T22:29:00.001+03:00

Βραδιές με ποτό, τσιγάρο και Jim Jarmusch.
Βραδιές απλές. Δωρικές. Απέριττες.

The ancient tradition that the world will be consumed in fire at the end of six thousand years is true, as I have heard from Hell.
For the cherub with his flaming sword is hereby commanded to leave his guard at the tree of life, and when he does, the whole creation will be consumed and appear infinite and holy whereas it now appears finite & corrupt.
This will come to pass by an improvement of sensual enjoyment.
But first the notion that man has a body distinct from his soul is to be expunged; this I shall do, by printing in the infernal method, by corrosives, which in Hell are salutary and medicinal, melting apparent surfaces away, and displaying the infinite which was hid.
If the doors of perception were cleansed every thing would appear to man as it is, infinite.
For man has closed himself up, till he sees all things thro' narow chinks of his cavern.

A Memorable Fancy

The marriage of Heaven and Hell

by William Blake

Απλά τραγικό.

2011-06-05T14:58:00.000+03:00

Να πηγαίνεις για τρέξιμο έξω από την πόλη, να σταματάς κουρασμένος να πάρεις μια βαθιά ανάσα για να συνεχίσεις.

Να βλέπεις καταπράσινα τα χωράφια, μερικά δέντρα, μια όχι και τόσο όμορφη πόλη.

Και πέρα στο βάθος?
Να βλέπεις από δεξιά τα φουγάρα του εργοστασίου του ΑΗΣ Πτολεμαΐδας και από αριστερά τα αντίστοιχα του Αμυνταίου.

Τσάμπα η ανάσα.

(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από την kategreece, φωτογραφίες της μπορείτε να βρείτε και εδώ http://www.flickr.com/photos/kate-greece/)

Κόκκινο. Πράσινο. Μπλε.

2011-05-31T01:32:00.000+03:00

-Τι όμορφες που είναι οι παπαρούνες!
-Πρέπει να βρω μια πολύ όμορφη...
-Γιατί??? Οι παπαρούνες είναι άγρια λουλούδια, δεν κάνει να τις κόβεις. Δεν έχεις ακούσει την έκφραση "θα σκορπίσεις σαν παπαρούνα" ?

---
Δε θυμάμαι να πρόσεξα άλλη φορά σταγόνες βροχής πάνω σε παπαρούνες και γρασίδια.
Είχα καιρό να μυρίσω το βρεγμένο χώμα, να νιώσω πως πατάω γη και όχι τσιμέντο.
Τώρα ένιωθα τον αέρα στο πρόσωπο.
Έβλεπα από μακριά πώς χόρευε προοδευτικά τα σπαρτά.

Πάνε αιώνες που ξηγήθηκε ο Ρουσώ.
"Επιστροφή στη φύση, κύριοι!"
---

Μια μπλούζα από ένα κομμάτι ουρανού.
Σύννεφα που ταξιδεύουν καταιγίδες.

Και βλέπεις πως, κάποιες φορές, οι ομπρέλες λειτουργούν εξίσου καλά κλειστές.
Και η ζωή δεν είναι ασπρόμαυρη....................

Προβληματικό.

2011-05-20T19:15:00.001+03:00

Το να κοιμάσαι στο παιδικό σου δωμάτιο.
Ενώ δεν είσαι πια παιδί.

Τα λόγια του μικρού

2011-05-01T01:02:00.001+03:00

Βυθισμένη στο Χάος των καιρών έχω αρχίσει να χάνω το νόημα.
Χάνω το χρώμα της ημέρας, αγνοώ τις μυρωδιές της νύχτας.
Δε μου φτιάχνουν πια τη διάθεση τα γέλια, τα αστεία των φίλων.
Κάθε μέρα είναι Δευτέρα.Όλες οι μέρες, γκρίζες.
Δεν εμπιστεύομαι πια τους ανθρώπους.
Δεν τους πιστεύω, ούτε πιστεύω σε αυτούς.

Δυσκολεύομαι να βρω νόημα σε οτιδήποτε.
Ζωγραφίζω πολύ για να νιώθω χρήσιμη, χωρίς να εκτιμώ κάτι από αυτά που φτιάχνω.
Όλες οι μουσικές μου ακούγονται ίδιες.
Δε με πληρώνουν στη δουλειά.

Κοιτάω φωτογραφίες από τις περσινές εξορμήσεις μου.
Εκτιμώ το παρελθόν.
Εκ των υστέρων.

Δεν υπάρχει τίποτε σταθερό στη ζωή μου.
Δεν έχω μόνιμο τόπο κατοικίας.
Δεν έχω άμεσο πλάνο για το μέλλον μου.
Δεν ξέρω πώς θα συνεχίσω τις σπουδές μου.
Ούτε καν τα κιλά μου δε μένουν σταθερά.

Και να 'μαι!
Υποκλίνομαι στο ανύπαρκτο κοινό έτσι ακριβώς όπως με σμίλεψε το σύστημα (το σχολείο?, το πανεπιστήμιο?, η κοινωνία?).
Απουσία προγράμματος και ρότας νιώθω κενή.
Εκτός από μερικές εκλάμψεις!

---

Τετάρτη απόγευμα. Στο σπίτι του βαφτισιμιού μου.

Του δίνω τα δώρα του. Χαίρεται, παίζει, γελάει. Σκέφτομαι πως το μεγαλύτερο δώρο είναι να είσαι παιδί, παιδί σαν και αυτόν και χαμογελάω. Δύσκολο να παραμένεις παιδί καθώς περνούν τα χρόνια. Μέχρι πρόσφατα το κατάφερνα με μεγάλη επιτυχία.Τελευταία δυσκολεύομαι, αλλά που θα μου πάει, ως άλλος Κοντορεβυθούλης θα βρω το δρόμο για το σπίτι.

Ο μικρός καταλαβαίνει ότι έχω τις μαύρες μου, παρατάει το παιχνίδι και την προσπάθεια να με κάνει να παίξω μαζί του. Έρχεται και κάθεται στο μπράτσο της πολυθρόνας, όπου κάθομαι -κατά το συνήθειό μου- οκλαδόν. Λες και είμαι εγώ πειρατής, η πολυθρόνα καράβι και αυτός ο πολύχρωμος παπαγάλος στον ώμο μου.

Δε με ρωτά τι μου συμβαίνει, αυτή είναι ιδιότητα των μεγάλων. Μιλά για το σχολείο, το ποδόσφαιρο, τις διακοπές του, την εκδρομή που θα πάει στα Γιάννενα... Τροφοδοτώ και εγώ τη συζήτησή μας. Μου αρέσει που τώρα πια είναι εννιά χρονών. Μιλάμε καλύτερα, καταλαβαινόμαστε καλύτερα. Έχει αρχίσει να ζυγίζει αυτά που λένε οι γύρω. Δε ρουφάει πληροφορία άκριτα. Κρίνει και απορροφά.

Τον ρωτώ τι σκοπεύει να κάνει στα Γιάννενα. Αν του αρέσει να κάνει βόλτες με τις ξαδέρφες του κοντά στη λίμνη, τι προτιμά να κάνει στις εκδρομές, με ποιο τρόπο περνά καλύτερα.Τότε ο μικρός γυριζει, με ζυγιάζει με το βλέμμα και λέει:

-Τι σημασία έχει? Αρκεί να είμαστε υγιείς και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία.
Του απαντώ: "Αν ήξερες τι μεγάλη κουβέντα είπες μόλις..."

Ξέρω πως, το δίχως άλλο, από κάπου ξετρύπωσε τη φράση. Ίσως να ανήκε στις φράσεις που εμπέδωσε ασυνείδητα, γιατί είναι μικρός για να την εμπεδώσει συνειδητά. Ξέρω πως η φράση ήταν άστοχη στην κουβέντα μας, δεν κολλούσε. Με την άκαιρη στερεότυπη φράση του όμως, έδωσε μια απάντηση στο ερωτηματικό μου. Ίσως να ήταν και το μόνο που είχε σημασία...

---
Ώρες μετά θυμήθηκα την κηδεία του Νίκου.
Η καρδιά ράγισε εκείνο το απόγευμα, χωρίς το μπαγλαμαδάκι. Ο Νίκος την κοπάνησε σοφά, μέσω νεφών.
Έζησε, όμως, όπως εκείνος ήθελε.

---

η απουσία ουσίας

2011-03-17T18:34:00.002+02:00

η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας
η απουσία ουσίας

όσο και να τραβήξει, τίποτε δε γίνεται ουσιαστικό.

Τ' όνομά σου μου θυμίζει τα πιο ζόρικα ξενύχτια.

2011-02-16T20:43:00.001+02:00

Όλα θα'ναι εντάξει
Χατ Τρικ

όλα θα'ναι εντάξει σε μια χώρα μαγική
που η δύση όταν θα στάζει κατακόκκινο κρασί
μου χες πει "όλα θα'ναι εντάξει"

μου 'πες πως θα φύγεις
δε σε πίστεψα γιατί
τέτοιες ιστορίες έλεγες από παιδί
το 'χες πει
μα είπα "θα σου περάσει".

γιατί εντάξει δε θα είμαι εγώ.
τ' όνομά σου μου θυμίζει τα πιο ζόρικα ξενύχτια
που κοιτούσα τον ουρανό
και τα άστρα φτιάχνανε για σένα την πιο μεθυσμένη ορχήστρα
γιατί εντάξει δε θα είμαι εγώ.
δε θα είσαι εδώ.

Στάμπαρες στο χάρτη έναν τόπο μακρυνό
Χαβανέζων με κιθάρες που δεν ξέρουν τα μαγιώ.
μου 'χες πει "όλα θα'ναι εντάξει"
τώρα καφεδάκι στη Σταυρούπολη γιατί
σε ξέβρασε το κύμα μες της τρέλας το νησί
κι εύχομαι, φίλε μου, να 'σαι εντάξει.

γιατί εντάξει δε θα είμαι εγώ.
τ' όνομά σου μου θυμίζει τα πιο ζόρικα ξενύχτια
που κοιτούσα τον ουρανό
και τα άστρα φτιάχνανε για σένα την πιο μεθυσμένη ορχήστρα
γιατί εντάξει δε θα είμαι εγώ
δε θα είσαι εδώ.

Οδύσσεια - The Sequel

2011-02-13T02:36:00.001+02:00

Ζηλεύοντας την Ιθάκη, ξεκίνησα. Στη ρότα, όμως, ξεφύτρωσαν και άλλα "νησιά".

Φτάνοντας στο τέρμα της πορείας, συνειδητοποίησα πως ο τελικός προορισμός δεν ήταν ο αρχικά συμφωνημένος. Προβληματιζόμενος για το πιθανό μέλλον έχασα και το παρόν.

Γνώρισα και τους Λαιστρυγόνες, γίναμε φιλαράκια με τον κύκλωπα Πολύφημο και ξαναβάφτισα την Καλυψώ. Ο Αίολος δέχτηκε να φυσήξει ούρια για μένα στην αρχή αλλά λίγο πριν το τέλος αναρωτήθηκα τι να 'κρυβε μέσα ο ασκός του. Γοήτευσα την Κίρκη με τα μαγικά μου κόλπα, της έμαθα να πετάει με τη σκέψη,να γίνεται αόρατη.

Μέσα σ' όλα αυτά έχασα εμένα. Έγινε σταδιακά, ούτε που πρόλαβα να το πάρω πρέφα. Και όταν η Πηνελόπη με κοίταξε στα μάτια και ο Τηλέμαχος με φώναξε "πατέρα", ήμουν πια άδειος.

Τώρα πια η Ιθάκη δε σήμαινε τίποτε για μένα. Η Πηνελόπη θα περίμενε σίγουρα κάποιον άλλο, συνονόματο. Κάποιον με το ίδιο σημάδι απ' τα δόντια του κάπρου στη γάμπα- καθαρή σύμπτωση. Ήμουν σίγουρος πως δεν είχα γιο, δεν είχα πατέρα. Ήταν σα να υπήρχα ανέκαθεν. Σα να γεννήθηκα σ' αυτή την απέραντη θάλασσα. Σα να ήμουν γιος αυτής της απέραντης θάλασσας. Πατέρας της. Λες και βγήκα απ' τη θάλασσα, ως γιος μιας Αφροδίτη. Λες και η θάλασσα βγήκε από μένα.

Ένιωθα τη θάλασσα. Μέσα μου.

Και αποφάσισα, να βρω την πραγματική μου Ιθάκη.

Τώρα. Που κατάλαβα πια "οι Ιθάκες τι σημαίνουν".

η αγάπη έχει τους πολλούς παράξενους δρόμους της...

2011-02-02T03:16:00.000+02:00

"με σκότωσε γιατί την αγαπούσα" - άπειρα τραγουδισμένο.

"τη σκότωσα γιατί με αγαπούσε" - κούρασε, γι' αυτό.

"τη σκότωσα γιατί την αγαπούσα" - where the wild roses grow syndrome.

"τη σκότωσα γιατί με αγαπούσα" - το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

"με σκότωσα γιατί την αγαπούσα" - ανεκπλήρωτος έρωτας.

"με σκότωσε γιατί με αγαπούσε" - ερωτευμένοι σχιζοφρενείς.

"με σκότωσε γιατί με αγαπούσα" - ναρκισσιστικό ξέπλυμα

"με σκότωσα γιατί με αγαπούσα" - ειλικρίνια

"τη σκότωσε γιατί με αγαπούσε" - έγκλημα πάθους

...
"η αγάπη έχει τους πολλούς παράξενους δρόμους της", που θα 'λεγε και ο φίλος μου ο Bukowski.

Καλό ταξίδι . . .

2011-01-09T21:29:00.000+02:00

Ο Αόρατος Μανδύας

2010-12-14T02:55:00.002+02:00

Θυμήθηκα χτες ένα ανοιξιάτικο απόγευμα στο χωριό. Ήμουν, δεν ήμουν 8 χρονών. Πάει καιρός από τότε. Από εκείνο το απόγευμα μου 'ρχεται στο μυαλό καθαρά μια ανοιξιάτικη μπόρα. Μια μπόρα τόσο έντονη, που με έστειλε γραμμή στο τηλέφωνο του παππού, να ζητήσω από το μπαμπά να έρθει αμέσως στο χωριό να με πάρει. Δε θα μπορούσα να ξεχάσω τη δύναμη εκείνης της βροχής, σα να την είχε περιορίσει κάποιος για καιρό και ξέσπασε έπειτα με μανία. Χτυπούσε τόσο δυνατά τα κεραμίδια και φοβόμουν μήπως το σπίτι λιώσει όπως σ' εκείνο το παραμύθι που μου έλεγε ο παππούς, για το σπίτι, το φτιαγμένο από ζάχαρη. Τα μπουμπουνητά και οι αστραπές? Άνευ προηγουμένου! Σου γεννιόταν αυτό το συναίσθημα που διακατέχει όλα τα παιδιά, ότι θα χωθείς κάτω από την κουβέρτα και εκεί κανείς δε θα μπορεί να σε πειράξει. Θα είναι το καταφύγιό σου.

Θυμάμαι ακόμη τη γιαγιά, αιωνίως απασχολημένη με κάτι στην κουζίνα, να μου λέει:
"- Μην τον παίρνεις τηλέφωνο μαρή, θα σταματήσει η βροχή!"

Και 'γω, φοβισμένη από τα φυσικά φαινόμενα, να σχηματίζω στο παλιό γκρι τηλέφωνο ένα-ένα τα νούμερα. Μέχρι να έρθει ο μπαμπάς από την πόλη, η βροχή σταμάτησε. Ίσως να βγήκε και ο ήλιος, δε θυμάμαι. Ήθελα να μείνω με τον παππού και τη γιαγιά κι άλλο. Δε φοβόμουν πια. Αλλά δε γινόταν.

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ, διαβάζω ξανά το τελευταίο βιβλίο του Χάρι Πότερ. Παιδιάστικο μεν, αλλά πριν κοιμηθείς αξίζει. Στ' αλήθεια αξίζει. Διάβαζα, λοιπόν, στο βιβλίο για την ιστορία των Τριών Αδερφών και τους Κλήρους του Θανάτου. Εν συντομία, ο Θάνατος, σε μια προσπάθεια να παγιδεύσει τα τρία αδέρφια-μάγους, αποφασίζει να κάνει στον καθένα από ένα δώρο. Ο πρώτος του ζητά ένα μαγικό ραβδί που θα κερδίζει κάθε αντίπαλο, ο δεύτερος μια μαγική πέτρα που θα ζωντανεύει τους νεκρούς, ο τρίτος ζητάει κάτι που θα τον βοηθήσει να απομακρυνθεί από το σημείο όπου βρίσκονται χωρίς να μπορεί να τον ακολουθήσει ο Θάνατος. Και ο Θάνατος του δίνει ένα μανδύα που σε κάνει αόρατο. Ενώ, λοιπόν, τα άλλα δύο αδέρφια πέφτουν στην παγίδα του Θανάτου, ο τελευταίος καταφέρνει με τον μανδύα να του τη σκαπουλάρει (κύριος!) και να του παραδοθεί σε βαθιά γεράματα. Αυτός ο αόρατος μανδύας μου θύμισε λίγο την αξία της κουβέρτας για τα παιδιά σε περιπτώσεις βροχής, καταιγίδας και λοιπής σύγχυσης.

Ο Θάνατος, ο Τρίτος Αδερφός και ο Αόρατος Μανδύας (από την τελευταία ταινία του HP)

Πόσο τυχερά τα παιδιά που έζησαν στιγμές με τον παππού και τη γιαγιά! Χαίρομαι που ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Τους έζησα πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι τυχερή που έχω μνήμες από τη φύση, από ένα χωριό που -δυστυχώς- δεν υπάρχει πια, από γέλια και παιχνίδια σε κήπους, από εκδρομές, από χρόνια ξέγνοιαστα, από την κούνια που έφτιαξε ο παππούς στην καρυδιά, από τα δυνατά χέρια της γιαγιάς που πάντα είχαν κάτι να δώσουν. Μνήμες από τον παππού και τη γιαγιά που καταφέρνουν ακόμη να κρύβονται κάτω από τον Αόρατο Μανδύα του τρίτου αδερφού. Αν και τελευταία, η γιαγιά νομίζω πως κουράστηκε να τον κρατάει πάνω της.

Εκείνη η βροχή σταμάτησε.

Αφιερωμένο σε κείνη τη βροχή. Σε εκείνες που έρχονται.

Όλη η ιστορία:

Ένα απόγευμα στο πλυντήριο του Saint Bruno

2010-12-03T19:36:00.001+02:00

Αδύνατο να συγκεντρωθώ στις σελίδες του βιβλίου κάθε φορά που πάω να πλύνω τα ρούχα μου στο πλυντήριο του Saint Bruno, δυό λεπτά με τα πόδια από τη σοφίτα μου. Χαζεύω στην αρχή τον κόσμο που περνά απ' έξω, τα αυτοκίνητα και κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, το βλέμμα μένει να χρονοτριβεί στους κύκλους των πλύσεων. Απίστευτο το πόσο βασανίζονται τα ρούχα για να έρθει η ... κάθαρση (!). Μήπως το ίδιο δε γίνεται και με την ανθρώπινη ψυχή? Στο έντονο ανακάτεμα κανένα χρώμα δεν ξεχωρίζει πια. Η φυγόκεντρος δύναμη εκτοπίζει τα πάντα και φαίνεται μόνο ο πυρήνας του κάδου πλύσης. Αναρωτιέμαι αν θα έρθει άραγε και για μας αυτή η κάθαρση και αν ναι, με πόσο κόπο. Παρατηρώ την αριστερόστροφη κάθαρση των ρούχων. Μήπως για την κάθαρση της ψυχής πρέπει επίσης να κινηθούμε αντίθετα με τους δείκτες του ρολογιού?

Η μέρα που διαλύθηκε το πάζλ στον αέρα

2010-11-29T13:41:00.000+02:00

Η Mary Poppins.

Δια χειρός Appelsinpiken.

Η μέρα.

Που διαλύθηκε το πάζλ στον αέρα.

Μια ζωή που κοστίζει κάθε μέρα πιο ακριβά
υλικά, ζωτικά, συναισθηματικά
και τώρα πάλι ένας σκύλος κόβει βόλτες εδώ
με κρύβει μια βιτρίνα κι ένα φορτηγό
και θέλω χίλια ακόμα χέρια να σου δείξω τι θέλω
και χίλια μάτια για να βρω αυτό που δεν ξέρω
τώρα που τα φώτα σε δείχνουν πιο ξένο
κι όλα σταματούν για να περάσει ένα τρένο
και το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ
μαζί με σένα που νοσταλγώ
σφίγγοντας το σώμα σου στην αγκαλιά μου
ή να γίνω μια ακρίδα στα γόνατά σου
γιατί αισθάνομαι άσχημα όπως κι εκείνη την ημέρα
που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

σΝ

Τι μου λες...

2010-11-26T02:38:00.002+02:00

Δεν έχεις έρθει σπίτι μου.
Να δεις την ταράτσα.

Καμιά φορά, διαβάζοντας το "Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο", μου δίνεται η εντύπωση πως ο Κ. Βήτα σε μια τέτοια ταράτσα ηχογράφησε.
Σαν τη δική μου.
Ανάμεσα σε στοιχεία κεραιών, ηλιακούς θερμοσίφωνες και προβολείς γηπέδων.
Όταν ήμασταν μικρά με την αδερφή μου λέγαμε πως οι προβολείς μοιάζουν με γιγάντιες μυγοσκοτώστρες.
Στη διπλανή ταράτσα έχουν φαντασία.
Έχουν στήσει ολόκληρο μπαχτσέ, τόσο αξιοζήλευτο που σκέφτομαι στιγμές να αρχίζω τις επιδρομές.
Στο τέλος πάντα σέβομαι.
Και πάω πάσο.

Γενικότερα πάω πάσο.
Από τότε που με θυμάμαι.
Ίσως θα 'πρεπε να κόψω τις υποχωρήσεις.

---

Βρέχει έντονα τις τελευταίες μέρες.
Ακούω τη βροχή από πάνω.
Τη μουσική βροχή του Θανάση.
Χτυπάει στα κάγκελα σαν επίμονος επισκέπτης.
Είναι φορές που με ξυπνάει.
Σαν κάτι όνειρα που μοιάζουν αληθινά.
Σε ξυπνάν στο πρώτο πρωινό φως και αναρωτιέσαι τι είναι όνειρο και τι αλήθεια.
Ψάχνεις στο πρώτο φως το ρολόι.
Να δεις τι ώρα μαρτυράει.
Γιατί "αυτός ο Ήλιος" ανατέλλει μόνο στα όνειρα.
"Πιο όμορφος από ποτέ".
Στα όνειρα.
Τα όνειρα.

---

Τράπεζι για την ορκομωσία.
Μετά τον 4ο γύρο ρετσίνας, το ευαίσθητο αυτί μας πιάνει ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Συζήτηση?
Συζήτηση.
Τεντώνουμε τις κεραίες!

-Πιστεύω στο Βούδα!
-Εγώ πιστεύω στους Iron Maiden!
-Πιστεύω στον Κορκολή!
-Πιστεύω στο Ρουβά!

Δεν ξέρω σε τι πιστεύω.
Να τους έλεγα να με διδάξουν?
Είμαι σίγουρη πως κάποτε πίστευα σε κάτι.

---

Βάζω καφέ.
Τον ξανάρχισα τώρα πια.
Μυρίζει όλο το σπίτι φουντούκι.
Νυχτώνει νωρίς.
Πάνε τόσοι μήνες από το καλοκαίρι.
Δε μ' αρέσει.
Θα συνηθίσω.
Συνηθίζω.
Η συνήθεια.
Κακό πράμα.
Αναγκαίο.
Αναγκαίο κακό.

---

"Μπορείς να δεις καθαρά τώρα..."
Μπορεί να είμαι χιλιόμετρα μακριά απ' την ταράτσα, την παραλία, τις ομπρέλες.
Κι όμως.
Μπορώ να δω καθαρά.
Τώρα.

Δανεισμένη εικόνα από το Μανόλη με δική μου επεξεργασία :-)

Day after day . . .

2010-11-09T15:04:00.001+02:00

Sitting in the park along and dreaming

Living in the past and thinking

Lonely days that I’ve been waiting just for you
Rainy day comes and I am feeling
I don’t feel like leaving
Lonely days and I’m still waiting just for you

Stay, cause I need you to help me to end my day
Stay, cause I need you to help me to find my way
Stay, in the middle of the night I am so afraid
Stay and help to make the time go

Sunny day but I can’t see it
Happiness but I can’t feel it
Things I lost when I was waiting just for you
Faces like the comets come and go
But I don’t want to know

Days and nights when I was waiting just for you

Stay, cause I need you to help me to end my day
Stay, cause I need you to help me to fight my way
Stay, in the middle of the night I am so afraid
Stay and help to make the time go

Τα είπε όλα ο Άλκης ...

2010-11-07T02:10:00.000+02:00

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι

κι ο κόσμος κατεβάζει τα ρολά

μου λες πως δεν μας παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Σκιές και φώτα σ’ αυτοσχέδιο μπαλέτο
γέλια που σμίγουν μ’ αναφιλητά
στο χέρι μου ένα τσιγάρο σκέτο
που τη φωτιά σου μόνο αναζητά.

Μη με φοβάσαι, δωσ’ μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
μη με φοβάσαι, δωσ’ μου το χέρι
είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι.

Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό
σε ότι κάνω και σε ότι πω
ούτε που ξέρω γιατί σ’ αγαπώ
κι όμως μπορώ για σένα να κοπώ
και σαν τσιγάρο να καώ.

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
θολό ποτάμι ο κόσμος και κυλά
το ξέρω δεν με παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Budapest, I'm learning...

2010-10-18T12:50:00.000+03:00

Και ξαφνικά θυμήθηκα τη Βουδαπέστη.

Ξέρω, πέρασαν 3 χρόνια από τότε.

Κι όμως, σήμερα το πρωί πάνω στο γραφείο, το γεμάτο post-it, σημειώσεις, κομπιουτεράκια, βιβλία, στυλό, μολύβια, χάρακες, μύρισε Βουδαπέστη.
Θα φταίει η υπερβολική κατανάλωση τσαγιού.
Μου θυμίζει το καφέ Chagall.

... Budapest you're burning me.

Serveur d' applications

2010-10-14T16:02:00.001+03:00

Είδες τελικά?
Η κάρτα έφτασε, γιατί ήταν να φτάσει.
Το θέμα είναι τι γίνεται με μένα.
Αν εγώ θα φτάσω ποτέ.
Γιατί στην περίπτωση μου δεν υπάρχει διεύθυνση επιστροφής.
Τι θ' απογίνουμε?
Δεν ξέρω αν έχω καν διεύθυνση αποστολής, γαμώτο μου.

Μάης 2010
την ώρα της εξέτασης ενός μαθήματος σχετικού με δίκτυα

Σε πόσες γλώσσες να το πω?

2010-10-12T11:16:00.001+03:00

I wish you had done a lot of things

2010-10-09T00:05:00.000+03:00

Ο καφές της Clementine κρύωνε...ο Joel ήταν τόσο απασχολημένος με το να ονειρεύεται....Η μουσική γέμιζε το δωμάτιο..."...From despair, between the sheets..." Πόσο ταιριαστό!... Καμιά φορά οι Joel είναι πολύ απορροφημένοι στο δικό τους κόσμο..."...Oh, well how long did we stay in there..." Πόσο?Πόσο?..."Holding, holding on to you again" ...Και μετά σιωπή...

16/05/2008

Που;

2010-10-06T16:45:00.000+03:00

Ε, να...[κάπου εδώ κομπιάζω], ξέρεις είναι κάτι κρύα απογεύματα που ό,τι κι αν κάνω πάντα σε σκέφτομαι. Σου αφιερώνω λίγα λεπτά να ταξιδεύουμε μαζί...
Στο λέω, είναι ωραία! Κι ας μην το ξέρεις, κι ας μην το μάθεις ποτέ.
Δεν έχει σημασία εξάλλου. Διότι εγώ φεύγω και εσύ μεγαλώνεις.
Μεγαλώνεις, ενώ κάποτε θυμάμαι είχες πει "θα μείνω πάντα παιδί"
Αχ, μωρέ, σου άρεσαν τα ψέματα ανέκαθεν!
Αλλά αυτό δεν το κατάφερε ούτε ο Πήτερ Παν. Είχε, βέβαια, καλό λόγο.

Ήσουν ενίοτε και υπερβολικός, αλλά είχε και αυτό τη γλύκα του.
Αλήθεια σου λέω! Δε με πιστεύεις;

Στην εκπνοή του ονείρου σε σκέφτομαι λίγο πιο έντονα.
Φωτίζεις.
Έπειτα σαν διάττων αστέρας σβήνεις και ύστερα χάνεσαι.
Όμως, δεν παραξενεύομαι. Μας έχεις συνηθίσει χρόνια τώρα σ' αυτού του είδους τις εμφανίσεις.
Νομίζω πως σου πηγαίνουν.
Κάθε φορά επιστρέφεις όλο και πιο ήρεμος.
Που να πηγαίνεις άραγε όταν χάνεσαι;
Που πηγαίνουν οι αναμνήσεις όταν θέλουν να ξεκουραστούν;

Όνειρα . . .

2010-09-27T14:20:00.000+03:00

Grenoble, Jardin de ville

Σαν αστραπή από μακριά,
ό,τι δεν μπόρεσε να υπάρξει,
σκίζει τη νύχτα βιαστικά,
άηχα κι ύστερα σβήνει.

Κι ούτε στη μνήμη φίλημα
ούτε ελεημοσύνη
ούτε απ' τα δίχτυα του ψαρά
να πολεμάει να φύγει.

Η προσμονή στο άπειρο είναι μια ζόρικη μητέρα.
Βυζαίνει το αγέννητο κι ύστερα το καταπίνει.

Περπατώντας ένα βράδυ.

2010-09-15T22:31:00.002+03:00

Περπατώντας ένα βράδυ στην κάτω Τούμπα κατάλαβα πως δεν είμαι πια 18 χρονών.
Ίσως να φταίνε όλα όσα έγιναν (και δυστυχώς εξακολουθούν να γίνονται) τελευταία.
Ίσως να 'φταιγαν οι μελωδίες του Παναγιώτη Καλατζόπουλου που έπαιζαν σ' αυτιά μου.
Ίσως και όχι.

Η μουσική του μου μιλάει για τη χαμένη εφηβεία του μικρού πρωταγωνιστή της ταινίας Peppermint.
Για την άρνηση του Ρένου να ενηλικιωθεί στα πολυαγαπημένα μου "Φτηνά Τσιγάρα".
Για κάτι που χάθηκε γενικότερα.

Παράξενη βραδιά.

Μου έφερε στο μυαλό το παρακάτω απόσπασμα απ' το βιβλίο "Φεύγα!".

Με έβγαλε απ' τον κόπο η κυρία Ζουμπουλάκη.

Τώρα δε χρειάζεται να σκεφτώ το πώς νιώθω.

"Το καλοκαίρι τελείωνε πια, είχαν μπει στο φθινόπωρο.
Έκανε λίγη ζέστη αλλά τα βράδια ο αέρας μύριζε επερχόμενο κρύο, μύριζε σα να χε πάρει το δρόμο της η εποχή ή σα να δινε σιγά σιγά τη θέση της σε βροχές, καταιγίδες, και σκοτεινά απογεύματα απ' αυτά που βουλιάζουν μέσα στα βράδια χωρίς να το πάρεις χαμπάρι."

Κάπου εκεί ένιωσα την ανάγκη για τσιγάρο.
Έψαξα πάνω μου.
Είχα.
Καθόλου φτηνά.
Ούτε και δικά μου.

Το καλοκαίρι μας χαιρέτισε με το χειρότερο τρόπο.
Κι εγώ που πάντα έλεγα πόσο μου άρεσαν οι αντιθέσεις, στη θέα της αντίθεσης της γαλλικής Άνοιξης με το εδώ καλοκαίρι, σιωπώ.

Κόβω βόλτες πάνω κάτω στα στενά.
Πετυχαίνω ζευγάρακια να χαίρονται.
"Μπράβο τους", σκέφτομαι, "αφού μπορούν ακόμη..."
Μετά θυμάμαι τα άλλα ζευγάρια που γνώρισα στο κείμενο της Μαρίας Χούκλη.
Και δε σκέφτομαι τίποτα.

Την πρώτη υποψία ότι μεγαλώνουμε άρχισα να την έχω το Νοέμβρη.
Τότε που έψαχνα στα φώτα της πόλης.
Τώρα παραλείπω τα τραγούδια με στίχους.
Ακούω μόνο μουσική.

Στη στάση βρίσκω πάλι τον Αλήτη.
Μόνιμα χωρίς τη Λαίδη του.
Έτσι, για να κάνουμε καλύτερα παρέα.
Που θα πάει, θα συνηθίσουμε.
Έτσι δεν είναι;

Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, για αυτά πρέπει να σωπαίνει.

2010-08-31T15:41:00.004+03:00

Ο jimi & γω

Τάδε έφη Βιτγκενστάιν στο Tractatus Logico-Philosophicus.
Ούτε γω μπορώ να μιλήσω έτσι απλά. Και πώς να παράγει κανείς λόγο σε τέτοιες περιπτώσεις?
Μόνο σκέψεις. Σκόρπιες σκέψεις. Σκέψεις μες τις οποίες έχουμε χαθεί όλοι.
Που για τον άγνωστο χ, μπορεί να μην έχουν κανένα νόημα.
Κάνει όμως καλό να βγαίνουν από μέσα μας.

---
Γιατί ο Ozzy είναι άφωνος. Και απλά τραγικός.
Και όταν τραγουδούσε στην μετά Dio εποχή με τους Black Sabbath, έφερνε έναν μικρό νάνο στη σκηνή που φορούσε μια μπλούζα με το όνομα Dio γραμμένο επάνω- για να πικάρει τον Dio.
Γιατί ο Dio ήταν, είναι και θα είναι ο Holy Diver.
Γιατί κι εσύ ήσουν, είσαι και θα είσαι.
Όχι ο Hendrix.
Ο jimi.
Ο δικός μας jimi.
Με το κλασικό τζιν μπουφάν που είχε φθαρεί στο γιακά και δεν το άλλαζες.
και το κλασικό τζιν παντελόνι. και τη μαύρη μπλούζα.
αυτή ήταν η "στολή" της άνοιξης.
Γιατί το χειμώνα όλα ήτανε μαύρα.

Και οι Gibson είναι οι καλύτερες κιθάρες του κόσμου.
Όχι ότι οι Stratocaster πάνε πίσω...
Και τότε στα γρασίδια έπαιζες Savatage που σου είχα ζητήσει εγώ.
Believe...

"...And for all the roads you followed
And for all you did not find
And for all the things you had to leave behind

I am the way
I am the light
I am the dark inside the night
I hear your hopes
I feel your dreams
And in the dark
I hear your screams
Don't turn away
Just take my hand
And when you make your final stand
I'll be right there
I'll never leave
All I ask of you
Believe..."

Κάπου υπάρχει ένα βίντεο ντοκουμέντο. Να το βρω. Πρέπει να το βρω.

Γιατί τα πουστριλίκια του Robert Plant τρέλαιναν όλες τις γκόμενες, jimi.

"There's aaaa laaadyyyyyy who'sss ssuuuuuureee all thattt gliiteeeeeerssssss iss gooooold andddd she'ssss buyyiiinggg a stairrrrrwayyyyyy to heaveeeeeennnnnnnnnnn"

Γιατί ο Richie Blackmore έπαθε σίγουρα γεροντική άνοια και έφτιαξε τους Blackmore's Night. Δε λέω, ωραία γκόμενα η Candice, τον τούμπαρε.

Και τελικά δε μ' έκανες linux - ού, jimi, σου ξέφυγα.

και τώρα θα πηγαίνω στη νησίδα και δε θα διακόπτεις το διάβασμά μου με τη χαρακτηριστική σου φωνή, που πάντα κάτι έκρινε, κάτι σχολίαζε, κάτι σάρκαζε.

Και τελικά γύρισα με την κακή συνήθεια απ' το Erasmus, jimi.

Αυτήν που εσύ την ονόμαζες καλή.

Και μετά που μου είπες άλλαξα καπνό γιατί είχες δίκαιο ότι τα Craven τα μπλε ήταν πολύ βαριά. και τα χαρτάκια από γλυκόριζα.

Όπως είχες και σε πολλά άλλα δίκαιο.

Σε όλα όσα έχωνες για τη σχολή.

Σε όλα όσα σε έτρωγαν.

και τα τσιγάρα να πηγαίνουν το ένα πάνω απ' τ' άλλο.

και δε μπορώ να βρω ένα τραγούδι για να πω "αντίο".

γιατί τα τραγούδια είναι πολλά.

Και ο Rory Gallagher ήταν καλύτερος στα live απ' ότι στα ηχογραφημένα του τραγούδια.

Κι εσύ ήσουν το Moonchild.

Και τα 8ωρα των συνελεύσεων πάντα περνούσαν πιο γρήγορα με σένα από δίπλα. Που έχωνες για τα κομματόσκυλα, τις παρατάξεις. που γούσταρες να κάνεις τη γαμημένη την ερώτηση στο ΔΑΠίτη που μας είχε βγάλει εκτός εαυτού και τα παιδιά είχαν συλληφθεί και βρίσκονταν προφυλακισμένοι στη ΓΑΔΑ.

Και τελικά δεν έμαθες κιθάρα στην αδερφή μου.

και πέρασαν τόσες πολλές ώρες παρέα στο Τρίγωνο.

και την άσπρη ζακέτα που δε σ' άρεσε καθόλου δεν την ξαναφόρεσα. κι η μάνα μου γκρίνιαζε.

και οι Rainbow παίζουν απίστευτη μουσική.

και η βομβιστική επίθεση στον 5ο μαζί με την επιλεκτική επίθεση στον 6ο όροφο δεν έγινε.ποτέ.

ενώ θα 'πρεπε εδώ που τα λέμε.

Κι ο Santana είναι απίστευτος στο είδος του. Κι η Shakira που έχει λόγο απ' το κάθε τραγούδι μέχρι και το εξώφυλλο.

Και οι Pink Floyd είναι το καλύτερο συγκρότημα του κόσμου.

"wish you where here..."

Κι ο AXL Rose είναι τραγικότατος. Γιατί προτιμούσες το πρωτότυπο Knockin' on heaven's door. Και τον κορόιδευες και τον AXL...
Και τα μαύρα βραχιολάκια μου από 20 γίναν 18. 2 δικά σου.

Και τώρα και να παίξει το rock n roll απο Zeppelin με ποιον να το χορέψω, να με πάει απ' τη μιαν άκρη της αίθουσας Βαλεντή στην άλλη?

Κανένα πάρτυ του τημμυ δε θα ναι το ίδιο πια.

Καμία καταμέτρηση ψήφων στη σχολή.

και αύριο μπαίνει το φθινόπωρο.

και συ, jimi, είσαι ελεύθερος.

Επανάληψη

2010-08-28T21:08:00.000+03:00

"-Τι κάνεις?
-Διαβάζω."

Μια μόνιμη επωδός.

"-Τι κάνεις?
-Διαβάζω."

Έχω εξασκηθεί να την προβάρω μέσα στα χρόνια.Κάνω και παραλλαγές!

"-Θα έρθεις?
-Δε μπορώ, έχω να διαβάσω"

"-Θα έρθεις?
-Να διαβάσω πρώτα αυτά που θέλω και μετά..."

Προσπαθώντας εντός και εκτός των παραλλαγών αυτών να με πείσω πως το διάβασμα που -κάποτε "έπρεπε" ενώ τώρα "θέλω"- να γίνει θα μας πάει λίγο πιο πέρα. Εκεί όπου θα είναι καλύτερα.

Ο παππούς μου τα τελευταία χρόνια υποφέρει από αϋπνίες. Έχω μεγάλη αδυναμία στον παππού. Έχουμε περάσει απίθανα οι δυο μας από τότε που με θυμάμαι. Τα καλοκαίρια στο χωριό, οι χειμώνες στην πόλη. Παιχνίδια με χαρτιά, βόλτες, η αυτοσχέδια κούνια που έφτιαξε στη μουριά μας.
Μιας και μένει στο διπλανό διαμέρισμα τον βλέπω -χρόνια τώρα- να μένει ξύπνιος, να συμβαδίζει ενίοτε με τα δικά μου ξενυχτισμένα ωράρια.
Από τότε που διάβαζα τα μαθήματα του σχολείου, ερχόταν τις νύχτες και με ρωτούσε:

"-Τι κάνεις?
-Διαβάζω."

Έχουν περάσει -για να μετρήσω.....χμμ.... - 6 χρόνια από τότε που τελείωσα το λύκειο.
Του παππού του έχουν παρουσιαστεί περισσότερα προβλήματα υγείας.
Οι αϋπνίες εξακολουθούν ν' αποτελούν μόνιμη παρέα του. Και το διάβασμα μόνιμη παρέα δική μου.
Αυτό τον καιρό ασχολούμαι με τη διπλωματική μου εργασία.
Κάθε φορά, λοιπόν, που βολτάρει πάνω κάτω στο μπαλκόνι όποτε βλέπει φως με φωνάζει να πάω κοντά και με ρωτάει:

"-Τι κάνεις?
-Διαβάζω."

Κάπως έτσι του εξηγώ -χωρίς να λέω πολλά πολλά- πως η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως.
Διατηρώντας βέβαια τις αμφιβολίες μου ως προς το τι μαθαίνουμε.
Και το κατά πόσο θα μας είναι χρήσιμο σε μια αυριανή δουλειά.

Άεργος Ισχύς

2010-08-26T16:30:00.000+03:00

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα.

---

Κι άλλο ένα "τέλος εποχής, αγόρι μου".

Πάει κάπου εδώ το καλοκαίρι.

Πηγαίνουν και πολλά μαζί μ' αυτό.

Πάμε κι εμείς παρακάτω.

Χωρίς αυτά.

Αφού τα μάτια κι οι καρδιές είναι αδιόρθωτα...

Το καλοκαίρι θα δώσει τη θέση του στο φθινόπωρο.

Κι όλοι περιμένουμε την Άνοιξη.

Με άλφα κεφαλαίο.

Την Άνοιξη.

Κυριολεκτικά και -κυρίως- μεταφορικά.

Αστραλόν

2010-08-19T12:07:00.000+03:00

αστραλόν (το): (ουσιαστικό άκλιτο) διαφανής πλαστική ύλη σε λεπτά φύλλα που χρησιμοποιείται κυρίως στη λιθογραφία γιατί δε διαθλά το φως κατά τη φωτογράφηση των στοιχειοθετημένων σελίδων.

"Μπορείς να δεις καθαρά τώρα απ' αυτό το λόφο
Ένα τετράγωνο αυτού του κόσμου
Ένα αεροπλάνο στο χλωμό ουρανό.
Θέλω να φυλάξω αυτές τις εικόνες,
Αυτές τις λέξεις μέσα σου..."

La farfalla

2010-08-07T15:13:00.000+03:00

L' important c' est le voyage, pas le but du voyage . . .

2010-08-04T17:43:00.002+03:00

Σε κάτι σκαλιά στη Lyon

Μου 'χε λείψει το ποδήλατο.

Τρέχω στα χωράφια πάνω που άρχισε η βροχή.
Χωρίς αδιάβροχο είναι ωραία, ποτίζουν και τα ρούχα.
Κάνει κρύο και γουστάρω.
Τι βαθύς που είναι ο ουρανός.
Είναι φορές που ξεπερνά τη θάλασσα.
Τρέχω κι ο αέρας σφυρίζει, σαν τα φρένα στις στροφές.
Το ποδήλατο βγάζει τη δική του μουσική.
Σαν εσένα.
όταν μιλάς.
όταν γελάς.
όταν τραγουδάς.
όταν σωπαίνεις.

ακούω όλη μέρα Στέρεο Νόβα.
κοιτάω τον καθρέφτη χωρίς να με βλέπω.
ξεχνάω να φάω.
ξεχνάω να κοιμηθώ.

Έρχεται στο μυαλό μου η Grenoble
-όχι πως είχε φύγει και ποτέ.
Το βρεγμένο χώμα στα χωράφια, οι αγροτικές καλύβες,
δρομάκια, λουλούδια, το ποτάμι, η σοφίτα τα βράδια,
το χιόνι, οι Άλπεις, το κρύο, το κρασί,
η φωνή του Tom Waits στο δωματιάκι,
οι συγκάτοικοι, οι φίλοι, οι βόλτες,
το βιβλίο του Paul Eluard δίπλα στο ποτάμι,
τα ταξίδια, τα τρένα . . .

Annecy, απ' το καραβάκι...

Σοφίτα

Στο tram B


Κάπου στα χωράφια της Grenoble, με μουσική υπόκρουση "Shine on you Crazy Diamond"

When the doors of perception will be cleansed, evverything will appear to man as it is, infinite... Από μια γέφυρα έξω απ' τη Grenoble, οι Άλπεις...

Επί το έργον...

Highway star, που θα 'λεγαν οι Deep Purple, ή απλά το ταπεινό Metro-Velo

Ουράνιο τόξο πάνω απ' τη Grenoble, λήψη απ τη σοφίτα

Τιμή και δόξα στο TGV, απ' το ταξίδι στην Toulouse

Μα οι δρόμοι είναι διαφορετικοί πια.
Άλλο πλάνο. Άλλη λήψη.
Άλλη πλήξη. Άλλη θλίψη.
Άλλο ποδήλατο.
Άλλη πόλη.
Άλλος άνθρωπος.

πέρσυ ονειρευόμουν άλλα.
φοβόμουν άλλα.
θυμόμουν άλλα.

του χρόνου θα ονειρεύομαι άλλα.
θα φοβάμαι άλλα.
θα θυμάμαι άλλα.
τ' ορκίζομαι.

Η Θάλασσα. Μέσα μου.

2010-07-18T17:07:00.000+03:00

Η Θάλασσα. Μέσα μου.

Κάπου στο Montpellier . . .

Τίποτε

2010-07-14T00:10:00.000+03:00

Κάθισα οκλαδόν στον καναπέ χωρίς να κάνω απολύτως τίποτε.
Μία ώρα.
Δύο ώρες.
Ένα βράδυ.
Κάποτε έλεγα πως η ευτυχία είναι να μη σκέφτεσαι τίποτα.
Τώρα δε νιώθω τίποτε εντός για να μπορέσω να το χαρακτηρίσω.
Μετά ζωγράφισα 100 ηλιοτρόπια
μπας και δούμε εδώ μέσα Ανατολή.
Να περιμένω να στεγνώσουν, μήπως...

Οι πιθανότητες

2010-07-11T02:07:00.000+03:00

"Μάγκα, κοίτα πως περνάει ο καιρός...

Νιώθω σα να 'χασα μερικά επεισόδια, κι ας ήμουν αιώνια παρών.
Αλλά την πραγματικότητα τη συνειδητοποιείς σαν βρίσκεσαι προ των πυλών."

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν, κι έβλεπα τον φίλο να ξεμακραίνει.
Τον πούλησα γι' αυτή τη βραδιά, μα δεν πειράζει.
Οι φίλοι γι' αυτό είναι, για να καταλαβαίνουν χωρίς να τους εξηγείς.

Έστριψε στη γωνία με το γνωστό του βήμα, κι αντί ν' ανεβώ σπίτι έκοψα τη γνωστή απόσταση μέχρι το γνωστό ερημικό στέκι. Εκεί όπου πάντοτε αράζω στις μοναξιές μου. Στη ράχη του διαβόλου.

Το απόγευμα, απ' το νοσοκομείο έριξα μια ματιά στην περιοχή, μιας κι από κει είχα πανοραμική εποπτεία.
Όλα σέρνονται εδώ και τίποτα δε με κρατάει πέρα από μνήμες. Μνήμες αγαπημένες. Ίσως και μνήμες απωθημένες.
Στο βάθος φαίνονται τα φουγάρα απ' το Άζωτο, εργοστάσιο που "κοιμάται" χρόνια τώρα.
Και πιο πέρα? Το "ενεργό ηφαίστειο" της ΔΕΗ, να σιγοβράζει αέναα. Από τότε που με θυμάμαι.
Πιο πέρα? Τίποτα πια. Μιας και το χωριό μου έχει ξηλωθεί απ' τα έγκατα.
Μας ξήλωσαν ρε φίλε.
Μας έσκαψαν.
Πάει.
Τέλος.
Δε μείναν ούτε χαλάσματα πια.

Και μείναμε εντέλει χωρίς ρίζες κοντά στη γόνιμη -οικονομικά- γη, του "ενεργού ηφαιστείου" της ΔΕΗ. Σε καιρούς χαλεπούς...

Τι τα θες, πάλι στην άκρη του δρόμου θα τα βάλω ένα ένα στη σειρά. Όλα όσα μας τρώνε. Σαν το σαράκι του Ρεμπώ. Μου φαίνεται απίστευτο, φίλε, που γύρισα στο ίδιο μέρος, ένα χρόνο μετά κι όλα είναι τόσο ρευστά, τόσο διαφορετικά...

Μου φαίνεται απίστευτο το πόσο επουσιώδες μου φαίνεται το άλλοτε τόσο ουσιαστικό.
Μα αλλάζουν οι άνθρωποι?
Αλλάζουν οι άνθρωποι?

Στη συνάντηση των παλιών συμμαθητών είδα λίγη από αυτή την αλλαγή.
Να συντελείται σε μια διαφορετική εξωτερική εμφάνιση.
Σ' ένα διαφορετικό χαρακτήρα.
Σ' ένα διαφορετικό "εγώ".

Κάθομαι πάλι στην άκρη του δρόμου. Κι οι σκέψεις με παρασέρνουν και με πάνε παραπέρα, σαν τα χαλίκια που κλωτσάς μα δεν πάνε μακριά. Γιατί πόσο μακριά μπορούμε να πάμε τώρα πια? Χάνομαι κάπου και ξέρω πως δε φταίει ούτε το αλκοόλ, ούτε τσιγάρο, ούτε η μοίρα μας (μιας κι έχουμε χρόνια τώρα εγκαταλείψει τη μοιρολατρία).
Είναι εποχή αποφάσεων κι εμείς όχι και τόσο μικροί πια.

Ρίχνω μια ματιά πάνω. Ωραία αστέρια στον ουρανό. Όλα τόσο όμορφα και άτακτα βαλμένα. Κι όμως μες το Χάος υπάρχει και μια τάξη. Πώς αλλιώς θα βλέπαμε αστερισμούς?

Στρίβω νόμισμα την ώρα που η ιδιότητα του μηχανικού με κατακλύζει.
Ποιο το νόημα να στρίψεις νόμισμα αν δεν ξέρεις εξαρχής πως είναι αδιάβλητο?
Γαμώ τις πιθανότητες σας, μαθηματικοί.

Κλωτσάω κι άλλα χαλίκια και πάω σπίτι.

Delivery

2010-07-07T18:05:00.003+03:00

Ίσως η ποιότητα να μην είναι τόσο καλή, αλλά αξίζει απείρως.
Απ' τις καλύτερες animated που είδα τελευταία!

Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα;

2010-06-25T14:10:00.003+03:00

Τάδε έφη η Αλκυόνη Παπαδάκη στο βιβλίο της "Οι Κάργιες":

"- Να είχα λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα… Να κυλιόμουνα μέσα της, να ‘κανα τούμπες, να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα… Να ‘ρχότανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου. Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου στα ντουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια να μην τη φάει ο σκόρος. Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια, γιατί νιώθω γύρω μου τον θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται. Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα; Μιαν αγάπη λέω σαν αλάνα. Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ."

Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα?

Είδος προς εξαφάνιση

2010-06-24T19:21:00.003+03:00

Μες την εξεταστική περίοδο, το μόνο σίγουρο είναι πως (ότ)αν βρεις χρόνο για διάλειμμα πρέπει πάσει θυσία να την κοπανήσεις απ' το γραφείο σου προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση του σπιτιού.

Στη δική μας περίπτωση για τέτοιου είδους εξορμήσεις βολεύει απείρως το μπαλκόνι το οποίο έχει μια άριστη εποπτεία της γειτονιάς - και της θάλασσας, βεβαίως βεβαίως.

Σήμερα η αδερφή μου έκανε την απογευματινή της έξοδο εκεί, ενώ εγώ παιδευόμουν με ηλεκτρόνια που εισέρχονται με ταχύτητες ανάμεσα σε φορτισμένες πλάκες - όρεξη που την έχουν!!

Μετά από λίγο μπαίνει μέσα και με ρωτάει:

-Αυτός ο απέναντι, ήθελα να 'ξερα, δουλειά δεν έχει που είναι όλη τη μέρα έξω στο μπαλκόνι του και πηγαίνει πάνω κάτω?
Γύρισα και την κοίταξα, σοβαρά σοβαρά (όσο το επέτρεπε η στιγμή), και τη μάλωσα:
- Ο κύριος απέναντι είναι σ-υ-ν-τ-α-ξ-ι-ο-ύ-χ-ο-ς!
Όταν συνειδητοποίησε το νόημα αυτής της σύντομης πρότασης που εκστόμισα σταμάτησε.

Έκλεισα τα βιβλία και βγήκα κι εγώ για διάλειμμα.
Με την αδερφή μου κοιτούσαμε μαζί, με δέος πια, αυτό το νέο είδος προς εξαφάνιση...

Και η ζωή συνεχίζεται . . .

2010-06-22T21:07:00.003+03:00

Σήμερα κάποιος "έφυγε" απ' το απέναντι σπίτι. Σίγουρα θα υπάρχει κι ένα παιδί, που θα του λένε "Κοιμάται...". Χιλιοπαιγμένο το έργο και τα παιδιά έξυπνα τελευταία.

Συγγενείς με μαύρα στο μπαλκόνι. Με ήρεμα θλιμμένα πρόσωπα. Σκουπίζουν τα μάτια τους, αγκαλιάζονται μεταξύ τους, θλιμμένοι γι΄αυτόν που έφυγε

Κι εγώ?
Στη ράχη του διαβόλου, να τους κοιτάω από απέναντι, μη γνωρίζοντας ποιος έφυγε. Ή γιατί.

Κρίμα να φεύγει κανείς
Κρίμα να φεύγει κανείς μια τέτοια μέρα
Κρίμα να φεύγει κανείς χωρίς να δει το πόσο όμορφη είναι η θάλασσα σήμερα.
Τα σύννεφα.

Κρίμα να έφυγε χωρίς να προλάβει ποτέ να δει το πόσο όμορφα υπήρξαν.
Κρίμα.

Ρίχνω άλλη μια ματιά στη θάλασσα."Στραφταλίζει" θα 'λεγε η μάνα μου, κι εγώ θα κορόιδευα από πίσω. Αντίδραση. Είναι μην μπλέξεις με φιλόλογους, πριν το καταλάβεις γίνεσαι μηχανικός με παιδεία (!)

Στρίβω τσιγάρο. 2 τζούρες και απολαμβάνω ηλιοβασίλεμα. Καλά είναι.
Σκέφτομαι τα ωραία που έρχονται. Τα διαφορετικά. Κάποια παραλία που μας περιμένει. Όλα όσα αλλάζουν, ειδικά αυτή την εποχή. Είναι ωραία, ρε!

Κι οι συγγενείς? Στα μαύρα τους... Κάποιοι Έλληνες να ανεμίζουν σημαίες. Μουντιάλ. Έτσι για να ξεχνάμε τι μέλλει γενέσθαι όπως επί Χούντας. Κόρνες, αυτοκίνητα, διάφανα κρίνα να δίνουν ρυθμό ( -μόνο μουσική (!) διότι τελευταία είμαι στα πάνω μου)

και η ζωή συνεχίζεται . . .

Έτσι απλά . . .

2010-06-12T15:52:00.003+03:00

Κι όμως φαίνεται απίστευτο που γύρισα

Θέλει κάποιο χρόνο να συνηθίσω

Μη νομίσω πως όλα αυτά ήταν ένα όνειρο

Τελικά δε γυρίσαμε στα ίδια

Γυρίσαμε σε κάτι διαφορετικό

Μια και το Ταξίδι κάνει τον καθένα ν' αλλάζει

Να τρομάζει τον ίδιο του τον εαυτό . . .

Μ' αρέσει.

Hard to come back . . .

2010-06-11T15:22:00.003+03:00

τέλος εποχής, αγόρι μου - που λέγανε και στην ταινία του Αντώνη Κόκκινου
and I am BACK.
Hard to come back....

------

We're On A Roll
we Crack And Roll In The Bar Rooms
it's A Glorious Calling
if You've Got Nothing Much To Lose

and You Can Take It Further Still
that's All You Really Want To
now You Will, You Will

so What You Waiting For?
there's Nothing Waiting For You Here No More

if You Go
it Will Be Hard To Come Back
if You Go
it Will Be Hard
hard To Come Back
it's Hard To Come Back
it's Hard To Come Back, You Know
it's Hard To Come Back

again

this Ain't Your House
this Ain't Your Name On The Front Door
she Ain't Your True Love
you Ain't The One You Were Before

and It Will Never Be Enough For You
to Go About Doing What You Used To Do
you Gonna Need Something More
you Best Be Headed For The Door

(Chorus)

it Will Be Hard To Come Back
it Will Be Hard You Know
. . .

Numb

2010-05-11T21:08:00.003+03:00

Ταξιδεύουμε σ' άλλο πλανήτη.
Εκτός.
Το πρόσωπό σου?
Αιώνια παρόν.
Όμορφο είναι.
Βλέπεις, τα χρόνια δίνουν αίγλη μαγική.
Δίνεις στη λέξη νέο ορισμό.

Είναι η αίσθηση που γράφεις στον αέρα.

Είμαστε μαζί στη βόλτα.
Μ' αγκαλιάζεις σφιχτά.
Σ' αυτό τον πλανήτη οι αγκαλιές έχουν μεγάλη αξία.
Ωχ! Πρόσεχε! Μου τραβάς τα μαλλιά!
Απρόσεχτος!
Μ' αρέσει.

Κουβαλάς μαζί σου τόσα χρώματα...
Τόσα που δε με νοιάζει που τελειώνουν οι ακουαρέλες μου γιατί παίρνω από σένα.
Όλα χρωματίζονται μ' ό,τι χρώμα θέλω γιατί είσαι λευκός. Τόσο, που μου φέρνεις δάκρυα στα μάτια.
Δεν ξεθωριάζεις ποτέ.
Γιατί τα όνειρα είναι ανεξίτηλα.

Το βλέμμα σου όμως καίει.
Καίει.
Ακόμη κι αν δε με κοιτάς.
Αυτόφωτος.
Το ρολόι μου λέει πως μόλις πέρασε το λεπτό σου, την ώρα που με νανουρίζει γλυκά ο Tom.
I disappear in your name...

Το δωμάτιο φέρνει σβούρες.
Το σταματάω στη σκέψη σου.
Μα πόσες άγκυρες να ρίξω?
Είσαι μακριά.

Ερήμην σου ταξιδεύεις.
Ίσως γι' αυτό να ναι τόσο όμορφο το ταξίδι σου.
Ταξιδεύεις μαζί μου.
Στη σκέψη μου.
Είναι φορές που είσαι η σκέψη μου.
Φορές που ορίζεις τα πάντα στην ταξιδιάρικη σκέψη μου.

Ποιο το νόημα σ' όλα αυτά?
drifter
wonderlust king
Πετάω.
Γι' αλλού.

Δίτροχο

2010-04-10T03:33:00.009+03:00

Ήρθε αναπάντεχα.Όπως όλα τα ωραία.

Είχα χαθεί μεταξύ campus και σκέψεων λίγο μετά το σούρουπο.Ψυχή τριγύρω.Μόνο οι δυο μας.Το κίτρινο φτερωτό μου ποδήλατο -χωρίς φρένα-κι εγώ.

Κράτησε μερικές στιγμές. Κι όμως ήταν αρκετό. Το συναίσθημα μας δε χωρούσε σε σελίδες, σε πεντάγραμμα, σε μπλοκ σχεδίου. Το διέξοδο μιας ευτυχίας διοχετευμένης. Στο τιμόνι. Με το τραγούδι να δίνει ρυθμό. Μαζί με τη βροχή που χορεύει το γρασίδι. Εναλλάξ με το ελαφρύ αεράκι.

Παράγω σοφίες αυτές τις ώρες. Τις μοιράζομαι μαζί σου. Θα πρέπει να σου βρω και κάποιο όνομα νομίζω. Εφαρμοσμένη σοφία. "Τι να την κάνεις την ομπρέλα αν μπορείς να πετάς από μόνος σου?", σου λέω και συνεχίζουμε. Δε μας νοιάζει που βρέχει. Αφού πετάμε. Παρέα.

Χωρίς τα γυαλιά τα φώτα του δρόμου μοιάζουν τεράστια. Ήλιοι, να φωτίζουν το δικό τους αστρικό σύμπαν.

Απόψε, στο λέω, κανείς δε θα γυρίσει σπίτι! Θα δούμε τον ήλιο να ξεμυτίζει πίσω απ' τα βουνά. Θα 'ναι ωραία... Θα συνεννοηθούμε με την καινούρια μέρα σε πολλές γλώσσες. Κι όταν τελειώσουν τα λόγια θα κοιταζόμαστε καλά καλά χωρίς ν' ανοιγοκλείνουμε τα βλέφαρα, είναι -βλέπεις- δείγμα έλλειψης εμπιστοσύνης.

Μετά θ' αράξουμε παρέα στο παγκάκι μας,εκείνο που βλέπει την πιο όμορφη πλευρά του ποταμού Ιζέρ και θα κοιμηθούμε ήσυχα παρέα.Δε θα μας νοιάζει που δεν έχεις φρένα, ούτε που φορές δεν εχω όνειρο να πιαστώ.
Έτσι θα μας βρει η επόμενη νύχτα. Θα φέρουμε βόλτα όλη την πόλη άλλη μια φορά. Χωρίς φώτα, γιατί δε μας νοιάζει που δε λειτουργούν πια. Γιατί όταν έχω όνειρα φωτίζουν καλά και για τους δυο μας. Φωτίζουν για να μας βλέπει όλη η πόλη. Φωτίζουν...

Το κουδουνάκι σου δεν ειναι ποτέ βραχνό. Το κουδούνισμα μπλέκεται με ήχους της νύχτας: το ποτάμι που σιγοψιθυρίζει, ένα πουλί που ξεχάστηκε σαν κι εμάς και σφυρίζει στο δρόμο του γυρισμού, κάποιο μακρυνό γέλιο...

Όλα μπλέκονται, τα δένει σφιχτά ο αέρας που με χτυπά στο πρόσωπο και συνθέτουν τη μουσική που μας βοηθά να τσουλίσουμε αργά σπίτι...Μπορεί να μη σε ανεβάζω στη σοφίτα, μπορεί να σε αφήνω στο υπόγειο, αλλά είτε στο υπόγειό μου, είτε στη σοφίτα σου,είμαστε πάλι μαζί.

Απρίλη, ψεύτη...

2010-04-01T22:14:00.004+03:00

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
Απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
Αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
Αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.
Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
Που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
Και μ' αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
Στα ερωτηματικά και τους τρόμους
Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
Καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
Και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή
Φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
Και την ανία της ζωής χωρίς εσένα

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ.
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.

Logorama

2010-03-27T14:41:00.004+02:00

http://vimeo.com/10149605

This is a short film that was directed by the French animation collective H5, François Alaux, Hervé de Crécy + Ludovic Houplain. It was presented at the Cannes Film Festival 2009. It opened the 2010 Sundance Film Festival and won a 2010 academy award under the category of animated short.

In this film there are two pieces of licensed music, in the beginning and in the end. All the other music and sound design are original. The opening track (Dean Martin "Good Morning Life") and closing track (The Ink Spots "I don't want to send the world on fire") songs are licensed pre-existing tracks. All original music and sound design is by, human (www.humanworldwide.com)

Αξίζει, στ' αλήθεια, αν και δεν το βρήκα κάπου με υπότιτλους...

A million miles away...

2010-03-01T17:33:00.003+02:00

Lyon

2010-02-26T15:05:00.003+02:00

Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη?

2010-02-25T11:24:00.001+02:00

A thousand kisses deep...

2010-02-22T22:53:00.000+02:00

Exogenesis, part 3

2010-02-18T17:29:00.001+02:00

Chamrousse 1750m

2010-02-15T12:42:00.008+02:00

Σκιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!

Πάνω απ' τα σύννεφα....

2010-02-10T21:16:00.003+02:00

Να τι είδα το πρώτο πρωινό απ' το παράθυρο της σοφίτας μου!
Vive la Grenoble!
Πως χιονίζει σήμεραααααα............

Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω...

2010-01-27T18:21:00.003+02:00

Πάνε περίπου 2 χρόνια που ανακάλυψα το καταπληκτικό παραμύθι του γνωστού μπασίστα, Δημήτρη Μπασλάμ, το Γαργαληστή...!!

Όταν ήμασταν μικρά, η μαμά μου μας έβαζε να ακούμε τη Ντενεκεδούπολη της Ευγενίας Φακίνου και τις ιστορίες του Αριστοφάνη για παιδιά του Δημήτρη Ποταμίτη, οπότε θα ήταν αδύνατο να μείνω ασυγκίνητη σ' αυτή την εξαιρετική δουλειά! Μάλιστα, πρόσφατα το παραμύθι παίχτηκε ζωντανά (αφήγηση και μουσική) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (-αν δεν κάνω λάθος-)

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, απολαύστε το μελοποιημένο παραμύθι:
Σημείωση: πέρα απ την απίστευτα ζωντανή αφήγηση του Αντώνη Καφετζόπουλου, μεταξύ άλλων τραγουδάνε και οι αγαπημένοι μου Σωκράτης Μάλαμας και Γιάννης Αγγελάκας.
Σημείωση 2: Αφιερωμένο στην ΙΖΑ και τις μικρές :)
Σημείωση 3: Πολλά ευχαριστώ στον Τηλέμαχο που μου γνώρισε το Γαργαληστή!
Σημείωση 4: το "Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω" αφιερωμένο σ' αυτό το μεγάλο ταξίδι που έρχεται :))

Και μετά τι...?

2010-01-25T20:14:00.002+02:00

Ξεκινώντας απ' τη Γη και συγκεκριμένα απ' τα Ιμαλάια
πάμε πιο μακριά
κι ακόμη πιο μακριά
...
βλέπουμε πλανήτες,
αστερισμούς,
κβάζαρς,
πούλσαρς,
μαύρες τρύπες...
Φτάνουμε μέχρι τον... χρονικό απόηχο του Big Bang!

και μετά..., τι???

Το παρακάτω video χαρτογραφεί το γνωστό σύμπαν με βάση τον Ψηφιακό Άτλαντα του Διαστήματος, ο οποίος συνεχώς ανανεώνεται από του αστροφυσικούς του Αμερικανικού μουσείου Φυσικής Ιστορίας.
Περισσότερες πληροφορίες για το project υπάρχουν εδώ.
Πολλά ευχαριστώ στο Θοδωρή που το ανακάλυψε :)

liebe

2010-01-21T01:02:00.004+02:00

liebe
Ακρυλικό
12x7cm

I lie awake watching your shoulders
Move so softly as you breathe
With every breathe you're growing older
But that is fine if you're with me

I pledge to wake you with a smile
I pledge to hold you when you cry
I pledge to love you till I die
Till I die

The rays of dawn plays on your eyelids
A sleeping beauty dressed in sun

I will wake you with a smile
I will hold you when you cry
I will love you till I die
Till I die
Till I die

I believe this heart of mine when it tells my eyes
That this is beauty
I believe this heart of mine when it tells my mind
That this is reason
I believe this heart of mine when it cries at time
That this is forever
I believe this heart of mine when it tells the skies
That this is the face of God

I lie awake watching your shoulders

Walking in the air...

2010-01-06T13:47:00.003+02:00

Όταν το 1999 άκουγα το Walking in the air των Nightwish, ούτε που είχα μπει στον κόπο να ρίξω μια ματιά στο συνθέτη και στιχουργό του κομματιού, γιατί προφανώς είχα την εντύπωση πως το τραγούδι το σκάρωσε ο Tuomas Holopainen.

Απ' ότι φάνηκε εκ των υστέρων, είχα κάνει λάθος.
Οι Nightwish διασκέυασαν ένα κομμάτι το οποίο έγραψε ο Howard Blake για την ταινία κινουμένων σχεδίων The Snowman και το τραγούδησε ο Peter Auty.
Σήμερα, λοιπόν, είπα να τιμήσω το Χιονάνθρωπο και να δω την ταινία, απ' την οποία προήλθε αυτό το τόσο αγαπημένο τραγούδι.
Αξίζει να αφιερωθεί το 25λεπτο μόνο και μόνο για τη σκηνή που ακούγεται το τραγούδι την ώρα που το Παιδί κι ο Χιονάνθρωπος πετάνε πάνω από πόλεις και βουνά :)
Εξαιρετικά αφιερωμένο στη zekia, γιατί μετά την τελευταία ανάρτησή της είχα κάτι αναλαμπές. :)

We’re walking in the air
We’re floating in the moonlit sky
The people far below are sleeping as we fly

I´m holding very tight
I’m riding in the midnight blue
I’m finding I can fly so high above with you

Far across the world
The villages go by like dreams
The rivers and the hills
The forests and the streams

Children gaze open mouth
Taken by surprise
Nobody down below believes their eyes

We’re surfing in the air
We’re swimming in the frozen sky
We’re drifting over icy mountains floating by

Suddenly swooping low on an ocean deep
Rousing up a mighty monster from his sleep

We’re walking in the air
We’re floating in the midnight sky
And everyone who sees us greets us as we fly

I´m holding very tight
I’m riding in the midnight blue
I’m finding I can fly so high above with you

We’re walking in the air

Rien ne va plus

2010-01-05T15:31:00.003+02:00

Όσο κι αν το ήθελα στις φετινές γιορτές ήτανε αδύνατο να συγκεντρωθώ στο -εσκεμμένα αγορασμένο- άρλεκιν Eclipse, τη συνέχεια της περιβόητης σειράς Twilight. Τι τα θες, δεν είμαι γι' αυτά... Πολύς πόνος, ρε παιδί μου. Και να 'λεγα πως υπήρχε λόγος σοβαρός;

Η κοπελίτσα λυσσάει για το emo-βαμπίρι. Και το βαμπίρι υποφέρει. Ανεξήγητα. Ανεξήγητα πολύ. Το 'βλεπα και στην ταινία κι αναρωτιόμουν αν είχε απωθημένα ο σκηνοθέτης. Διότι του παλικαριού (περί Robert Pattinson ο λόγος) του "φύτρωσε" μόνιμη -πια- ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια. Απ' τον πολύ πόνο.

Και από γέλιο; Ούτε κατά διάνοια. Η κοπελιά όχι μόνο δε χαμογέλασε, είχε και μακιγιάζ εκρού του νεκρού. Εκ των υστέρων κατάλαβα. Θα διάβασε το δεύτερο βιβλίο της σειράς, είδε πόση θλίψη την περιμένει κι είπε να γλιτώσει καμιά ρυτίδα συμφοράς κάνοντας εκπτώσεις σε γέλια και χαμογέλα. Εξ' άλλου ποιος ερωτευμένος γελάει; (sarcasm :P )

Είδε η Stephenie Meyer τί πουλάει στα σημερινά 15χρονα κοριτσάκια, το 'κανε βιβλίο, εισέπραξε. Κυρία.

Οπότε, έψαξα στη βιβλιοθήκη της μαμάς για κάποια διαφορετική προσέγγιση του έρωτα. Και για ακόμη μια φορά δε με απογοήτευσε. Ούτε η βιβλιοθήκη. Ούτε η μαμά Διότι "ψάρεψα" το βιβλίο της Μαργαρίτας Καραπάνου "Rien ne va plus". Κι απ' τις πρώτες σελίδες, ήταν κάτι διαφορετικό.

---

- Μ' αγαπάς; τον ρώτησα.
- Όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.
- Μα εσύ δεν αγαπάς τίποτα.
- Γι' αυτό σ' αγαπώ.

---

Άναψε ένα τσιγάρο, κι άρχισε να διαβάζει.
Ξαφνικά σήκωσε το κεφάλι, με κοίταξε γελαστός.
-Rien ne va plus, μου είπε.
-Άλκη, δεν είναι όρος της ρουλέτας;
- Ναι. Φαίνεται μία φράση απειλητική, αλλά δεν είναι. Είναι η πιο κρίσιμη στιγμή του παιχνιδιού, γι΄αυτό δίνει αυτή την κοφτή αίσθηση, μια αίσθηση του τέλους.
-Τι θα πει ακριβώς;
-Είναι η στιγμή, στο παιχνίδι, που δε μπορείς να επηρεάσεις πια το μέλλον, είτε θετικά, είτε αρνητικά. Τότε είναι που ακούγεται απ΄τον κρουπιέρη το περίφημο "Rien ne va plus". Ή χάνεις ή κερδίζεις ό,τι έχεις μιζάρει. Συνήθως χάνεις.
-Καμιά φορά όμως κερδίζεις, απάντησα.
-Όχι. Σπάνια. Η ρουλέτα είναι θανατηφόρα.

---

Πώς τολμάς και νοσταλγείς...?

2010-01-02T02:00:00.006+02:00

Το παρακάτω κείμενο ανήκει στη συλλογή στίχων και κειμένων "Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;" του Γιάννη Αγγελάκα.

ΕΞΟΔΟΣ(Είμαι ελαφρύς)

Είμαι ελαφρύς. Πιο ελαφρύς κι από πούπουλο κοκαλιάρη γλάρου. Ελαφρύς σαν το πνεύμα της σαπουνόφουσκας και σαν το χάδι της ευθυμίας. Είμαι ελαφρύς. Ελαφρύτερος κι από το νυφικό της αράχνης. Ελαφρύς σαν φεγγαρόσκονη και σαν παιδικό χάχανο. Τα ακροδάχτυλα των ποδιών μου εγκαταλείπουν το έδαφος. Φτερωτά φτερά και τουρμπίνες ζαχαρωτά δουλεύουν φουριόζικα μες στην καρδιά μου. Ανηφορίζω ανέμελος και μακάριος την πιο ανηφορική, την πιο θεσπέσια, την πιο εύκολη ανηφόρα. Καταπίνω τα σύννεφα και χουφτώνω τους αστερισμούς. Χορεύω βαλς με τη Μεγάλη Αρκούδα, παίζω κρυφτό με τη Μικρή, σβήνω το Άλφα του Κενταύρου. Κι ύστερα, σαν παραχορτασμένος σκύλος, νωχελικά απλώνομαι πάνω στην πλάτη του χάους, ενός καλοσυνάτου βροντόσαυρου που δε σταματά στιγμή να ταξιδεύει, και ε κεί κοιμάμαι ανυποψίαστος για το πού θα με βρει η αυγή. Έρχονται στιγμές που βρίσκεις στη ζωή όσα μόνο από το θάνατο μπορούσες να ελπίζεις.

Destroy the spineless
Show me it's real
Wasting our last chance
To come away
Just break a silence
Cause i'm drifting away
Away from you

Τη μέρα που γιόρταζαν τα γενέθλιά μου...

2009-12-26T23:00:00.003+02:00

Μιας και είχα γενέθλια την προηγούμενη βδομάδα....
Κρίμα που δε μπόρεσα να βρω μια μετάφραση της προκοπής στα ελληνικά...
Επίσης ελπίζω τα πράγματα να στρώσουν γιατί οι φετινές γιορτές μοιάζουν σκηνοθετημένες απ΄τον Tim Burton το ελάχιστο.
Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά δε μ΄αρέσει η σκηνοθεσία...
Πραγματικά, και μη χειρότερα.

"Birthday"

Back when people celebrated my birthday,
I was happy and no one was dead.
In the ancient house, even my birthday was an ancient tradition many centuries old,
And everyone's joy, and mine, was as sure as a religion.

Back when my birthday was celebrated,
I was healthy not to understand anything,
To be intelligent only in the family circle,
And not to share other people's hopes for me.
When I started having hopes, I no longer knew how to have them.
When I started to look at life, I had lost the meaning of life.

Yes, all that I supposedly was to myself,
What I was at heart and blood-wise.
What I was during semi-province evenings,
What I was as someone who was loved and a small boy,
What I was ? o God! What only now I know that I was...
It's so far away!...
(Not so much...)
The days when my birthday was celebrated!

What I am today is like the humidity in the corridor at the end of the house,
Like mould growing on walls...
What I am today (and the house of those who loved me trembles through my tears),
What I am today is the fact they have sold the house,
That they've all died,
That I have survived myself like a match gone cold...

When my birthday was celebrated...
Is like a beloved to me, like a person from those days!
A physical desire of the soul to find itself there again,
Through a metaphysical and carnal voyage,
With a duality between myself and I...
To eat the past like one starved eats bread, with no time for butter
Between one's teeth!

Once more I see everything with such clarity that I'm blinded to what's here now...
The table set with more places, better designs on the tableware, more glasses,
The sideboard with lots of things - sweets, fruits, the rest in the shadows under the dry-room -,
The old aunts, the different cousins, and it was all for my sake,
Back then, when my birthday was celebrated...

Stop, heart of mine!
Don't think! Leave the thinking in your head!
O my God, my God, my God!
Today I no longer have birthdays.
I last.
Days are added to me.
I'll be old when I am.
Nothing more.
Rage at not having brought the past with me, stolen in my pocket!...

The days when my birthday was celebrated!...

Álvaro de Campos,
aka Fernando Pessoa

Το εκτόπισμα

2009-12-26T22:27:00.003+02:00

Όπως γκρεμίστηκε

ακόμα εκεί είναι.
Όγκους λάσπη κοτρόνες
κονιορτό
εκεί τα παράτησα
στη μέση του στενού διαδρόμου
απ' όπου υποχρεωτικά περνώ
για να βγω έξω
ή να σπρωχτώ πιο μέσα.
Βουνό τα γκρεμίδια.

Αναρωτιέμαι
τόσο μεγάλη ήταν αυτή η ιστορία;

Αντίθετα
η ελαχιστότητα μιας ιστορίας
είναι που σωριάζει τόσον όγκο λύπης.

Και χάρη σ' αυτή τη δυσαναλογία
σώζεται το κύρος του ακατανόητου.

Κική Δημουλά

Μικρές Χαρές

2009-12-11T02:12:00.004+02:00

Απ' τις πιο όμορφες ταινίες μικρού μήκους που έχω δει τελευταία, οι Μικρές Χαρές (2008),
του Κωνσταντίνου Πιλάβιου . . .
Αξίζει το κάθε λεπτό...!

http://www.cpil.info/2009/12/07/small-pleasures-2/

Signs

2009-12-09T14:01:00.004+02:00

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Αργύρη που μου έστειλε αυτή την ταινία μικρού μήκους...
Αξίζει τον κόπο να αφιερώσει κάποιος το δεκάλεπτο :)

Δεν παν να μας χτυπάν . . .

2009-12-07T16:40:00.002+02:00

Στη ράχη του διαβόλου

2009-12-04T13:03:00.003+02:00

Στη ράχη του διαβόλου
...

and she's buying a stairway to heaven. . .

2009-11-29T12:05:00.004+02:00

επιτέλους, τελείωσε :)

"and she's buying a stairway to heaven . . ."
λάδι σε μουσαμά

There's a feeling I get
When I look to the west
And my spirit is crying
For leaving

Dear lady, can you hear the wind blow?
And did you know
Your stairway lies on the whispering wind?

And as we wind on down the road
Our shadows taller than our soul
There walks a lady we all know
Who shines white light and wants to show
How everything still turns to gold
And if you listen very hard
The truth will come to you at last
When all are one and one is all
To be a rock and not to roll

And she's buying a stairway
To heaven...

Η ταράτσα

2009-11-22T21:10:00.008+02:00

Τ' απογεύματα της γλυκιάς μοναξιάς ,αν δεν αλήτευα πουθενά, άραζα στην ταράτσα...
Βολευόμουν με την πλάτη στον τοίχο, άπλωνα το ένα πόδι -για να είμαι άνετα-* και άφηνα τη δύση να με ταξιδεύει...
Καμία φορά -στα μεγάλα κέφια- κουβαλούσα την καρέκλα του σκηνοθέτη και το έπαιζα David Lynch στη δική μου ταινία...
Σ' αυτό βέβαια, βοηθούσε το μαγικό κόκκινο φίλτρο και ο έμφυτος παραλογισμός μου όταν τα πράγματα δυσκόλευαν...

29/06/2008

* Η αρχική φράση, είναι -με μικρές αλλαγές- δανεισμένη-εμπνευσμένη απ' το παρακάτω απόσπασμα απ' το βιβλίο της Νικόλ Ρούσσου, "Πες στη Μορφίνη, ακόμη την ψάχνω", Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

"Τ' απογεύματα, άμα δεν αλήτευα πουθενά, την άραζα στο πεζούλι της ταράτσας, βολευόμουνα με την πλάτη στον τοίχο απ' το δωματιάκι, άπλωνα το 'να πόδι να είμαι άνετα, και μαστούρωνα με τη δύση...
Μόλις έσκαγε το βραδάκι, ανάβανε τα φορτηγά τα φώτα τους και για να με ξεκουνήσεις από 'κει έπρεπε να ήσουν πολύ μάγκας..."

Frühling in Grenoble

2009-11-20T21:15:00.001+02:00

μετάφραση στα αγγλικά

Im Lichtkleid kam sie auf mich zu
ich weiß es noch wie heut':
Ich war so jung,
hab' mich geniert
doch hab' es nie bereut.

Sie rief mir Worte ins Gesicht,
die Zunge lustgesträubt;
verstand nur ihre Sprache nicht;
ich hab' es nicht bereut.

Oh non rien de rien
Oh non je ne regrette rien

Wenn ich ihre Haut verließ -
der Frühling blutet in Paris.

Ich kannte meinen Körper nicht
den Anblick so gescheut
sie hat ihn mir bei Licht gezeigt
ich hab es nie bereut

Die Lippen oft verkauft, doch weich
und ewig sie berühr'n
Wenn ich ihren Mund verließ
Dann fing ich an zu frier'n

Sie rief mir Worte ins Gesicht,
die Zunge lustgesträubt;
verstand nur ihre Sprache nicht;
ich hab' es nicht bereut.

Oh non rien de rien
Oh non je ne regrette rien

Wenn ich ihre Haut verließ -
der Frühling blutet in Paris.

Ein Flüstern fiel mir in den Schoß
und führte feinen Klang
hat viel geredet nichts gesagt
und fühlte sich gut an

Sie rief mir Worte ins Gesicht
und hat sich tief verbeugt
verstand nur ihre Sprache nicht;
ich hab' es nicht bereut.

Oh non rien de rien
Oh non je ne regrette rien

Wenn ich ihre Haut verließ -
der Frühling blutet in Paris.

Αν ο Tom Waits ήταν ποιητής θα έγραφε σαν τον Charles Bukowski

2009-11-19T04:51:00.006+02:00

...και αν ο Charles Bukowski ήταν τραγουδιστής θα τραγουδούσε σαν τον Tom Waits

και γαμώ τα ζευγάρια

ήμασταν μονίμως άφραγκοι, μαζεύοντας τις εφημερίδες της Κυριακής από τους
σκουπιδοτενεκέδες της Δευτέρας (και μαζί τα επιστρεφόμενα μπουκάλια
από τ' αναψυκτικά).
μονίμως μάς έκαναν έξωση απ' το παλιό μας σπίτι
μα σε κάθε νέο διαμέρισμα θα ξεκινούσαμε μια καινούρια ζωή,
μονίμως τραγικά καθυστερημένοι στο νοίκι, το ραδιόφωνο
να παίζει θαρραλέα στο σπαραγμένο ηλιοβασίλεμα, ζούσαμε σαν εκατομμυριούχοι, σαν να 'τανε ευλογημένες οι ζωές μας, και αγαπούσα τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της
και τα σέξι φορέματά της, κι ακόμη τον τρόπο της να γελάει μαζί μου
έτσι που καθόμουνα με τη σχισμένη μου φανέλα στολισμένη με
τρύπες απ' τα τσιγάρα: ήμασταν φοβερό ζευγάρι, η Τζέην κι εγώ, αστράφταμε μες
στην τραγωδία της φτώχιας μας σαν να ήταν αστείο, σαν να μη
μας ένοιαζε και δεν μας ένοιαζε μας έπνιγε μες στον λαιμό κι εμείς
πεθαίναμε στα γέλια.

λέγανε αργότερα πως
ποτέ δεν είχαν ακούσει να τραγουδάνε τόσο άγρια, να τραγουδάνε τόσο χαρούμενα
τα παλιά τραγούδια
και ποτέ
να ουρλιάζουνε τόσο και να βλαστημάνε
να σπάνε τα γυαλικά
τρέλα
οχυρωμένοι για τη σπιτονοικοκυρά και την αστυνομία (ήμασταν εξάλλου έμπειροι επαγγελματίες) να ξυπνάμε το πρωί με τον καναπέ, τις καρέκλες και την τουαλέτα
σπρωγμένα μπροστά στην
πόρτα.

μόλις ξυπνάγαμε
έλεγα πάντοτε: προηγούνται οι κυρίες

κι η Τζέην θα έτρεχε στο μπάνιο για λίγα λεπτά κι ύστερα
θα ήταν η σειρά μου και

ύστερα, πίσω στο κρεβάτι, ν' αναπνέουμε κι οι δύο ήρεμα, ν' αναρωτιόμαστε
ποια
καταστροφή θα μας φέρει η νέα μέρα, να αισθανόμαστε παγιδευμένοι, πεθαμένοι,
ηλίθιοι, απελπισμένοι, να αισθανόμαστε ότι έχουμε ξοδέψει και την έσχατη τύχη μας,
βέβαιοι ότι τελικά δεν έχουμε
ούτε την ελάχιστη τύχη με το μέρος μας.

μπορεί να πιάσει βαθιές ρίζες η μελαγχολία όταν κάθε πρωί βρίσκεσαι αμέσως με την πλάτη στον τοίχο μα πάντα καταφέρναμε να βρούμε τρόπο και να τα βγάλουμε πέρα με όλα αυτά.

συνήθως μετά από 10 ή 15 λεπτά η Τζέην θα έλεγε
σκατά! κι εγώ θα έλεγα
ναι!
κι ύστερα, άφραγκοι και χωρίς καμία ελπίδα θα βρίσκαμε έναν τρόπο για να
συνεχίσουμε, κι ύστερα με κάποιον τρόπο θα τα καταφέρναμε.

η αγάπη έχει τους πολλούς παράξενους δρόμους της.

barfly

η Τζέην, που είναι πεθαμένη εδώ και 31 χρόνια,
δεν θα μπορούσε ποτέ
να φανταστεί ότι θα έγραφα ένα σενάριο για τις μέρες
που πίναμε μαζί
και
ότι θα γινότανε ταινία
και
ότι μια όμορφη ηθοποιός θα έπαιζε τον δικό της
ρόλο.

μπορώ ν΄ ακούσω την Τζέην τώρα: ?Μια όμορφη ηθοποιός; μα,
για όνομα του Θεού!?

Τζέην, έτσι είναι οι σώου μπίζνες, γι' αυτό πήγαινε,
αγαπημένη μου, πάλι να κοιμηθείς, γιατί
όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουνε
δεν θα μπορέσουνε να βρουν καμία ακριβώς σαν
εσένα

κι ούτε κι εγώ
θα μπορέσω.

And so a secret kiss
Brings madness with the bliss
And I will think of this
When I'm dead in my grave
Set me adrift and I'm lost over there
And I must be insane
To go skating on your name
And by tracing it twice
I fell through the ice
Of Alice
There's only Alice

Τάδε έφη η διπλωματική...

2009-11-18T16:28:00.003+02:00

Αν η σιωπή είναι χρυσός, τότε η υπερβολική αντήχηση σ' ένα χώρο που προορίζεται για διδασκαλία, είναι άνθρακας.

Το κάψιμο τώρα αρχίζει, μαζί με τη διπλωματική!!!

Επιτέλους βρέθηκε κάτι που να με συγκινεί πραγματικά στο Πολυτεχνείο!
Architectural acoustics: στην υγειά των συγκινήσεων που έρχονται :)

(Χίλιες και) μια βραδιά στο λούκι

2009-11-15T15:36:00.004+02:00

Σε ψάχνω στα φώτα της πόλης

2009-11-09T23:53:00.013+02:00

Σε ψάχνω στα φώτα της πόλης.
Πάνε χρόνια.
Μάταια.
Σπασμένα ρολόγια, τιμητές των στιγμών, πέφτουν απ' τις τσέπες μου.
Ουρανοί που ντύνονται κόκκινοι απ' τις ανακλάσεις μιας πόλης μετά τη βροχή.
Κινούμενοι προβολείς αυτοκινήτων.
Ασυνεχής φωτισμός.
Λεπτά...

Ώρες μετά, μας βρίσκει η νύχτα της πόλης.
Με το "μας" εννοώ το σκύλο μου, τον Αλήτη, κι εμένα.
Στρωμένοι στο παγκάκι της στάσης του λεωφορείου.
Δεν το περιμένουμε.
Ποτέ.
Είναι το οικογενειακό μας αστείο.
Κόβουμε κίνηση.
Χαζεύουμε τα αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται.
Ο Αλήτης -αν δε βαριέται- γαυγίζει κάποιο από αυτά.
Μυστήριο σκυλί, γαυγίζει τα κόκκινα αυτοκίνητα μοναχά.
Με κάνει να σκέφτομαι αν ένας σκύλος μπορεί να έχει ΠΑΟΚική συνείδηση.
Μετά με πιάνουν τα γέλια, ο κόσμος κοιτά περίεργα.
"Οι σκύλοι δε βλέπουν τα χρώματα, διάολε!" μου έρχεται να τους πω, μα πόσο γρήγορα σε χρίζουν τρελό αυτοί στην πόλη των Τρελών. . .

Μου κρατά καλή παρέα ο Αλήτης.
Αν και φορές χάνεται.
Δεν τρέχω πίσω του.
Μπορεί να ψάχνει τη Λαίδη του, ή έστω τη λαίδη της βραδιάς.

Πόσο αδιάκριτα τα φώτα των αυτοκινήτων.
Τέτοιες στιγμές δε θέλω να φωτίζομαι.
Η ταχύτητα των αυτοκινήτων παρασέρνει τα σκουπίδια του δρόμου.
Μια σακούλα.
Τι σου είναι αυτοί οι σκηνοθέτες.
Έρχεται στο μυαλό μου η σκηνή απ το American Beauty.
Μονο που εδώ δε βλέπω καμιά ομορφιά.
Κι εκεί που νόμιζα οτι οι πόλεις είναι γκρίζες, ένα αυτοκόλλητο του ΠΑΟΚ μιλάει για μια ασπρόμαυρη πόλη.
Το ασπρόμαυρο είναι κινηματογραφικό.
Η πόλη δεν είναι.
Κάποιος μας δουλεύει.
Έτσι νομίζω.

Τα λεπτά κυλάνε.
Κι εμείς?
Ακόμη εδώ.
Αόρατοι για τους άλλους.
Τόσο ορατοί για μας τους ίδιους.
Μαζί με τον Αλήτη χαζεύουμε τα παπούτσια μου.
Με κοιταει με βλέμμα που μιλάει,
δε μπορεί, κάτι θα ψάχνει απόψε.

Μας σκοτώνει αυτή η ρουτίνα,
το μεταίχμιο,μετέωρο όπως καθιερώνεται.
Παρασυρόμαστε σαν τη σακούλα της ταινίας.
[άνω τελεία]
είναι ο αέρας της αλλαγής.
Γελάω με τις σκέψεις μου.
Τα λόγια των πολιτικάντηδων έχουν εμποτιστεί μέσα μου, λοιπόν?

Σε ψάχνω στα φώτα της πόλης.
Ματαίως απ' ότι φαίνεται.
Τώρα οργανώνουμε το χρόνο μας σε ατζέντες.
Δεν υπάρχει πια καιρός για εκπλήξεις, βόλτες στη βροχή και τα συναφή.
μεγαλώνουμε.
κι ας το γράφω με μικρά γράμματα.
Σε ψάχνω στα φώτα της πόλης.
Αντί για σένα βρίσκω τη λέξη ρουτίνα,
τη λέξη λούκι.
Σε ψάχνω στα φώτα της πόλης μα ξημερώνει και σβήνουν σιγα σιγα
και τις μέρες κρύβεσαι
δεν κυκλοφορείς με το φως πια, Παιδί της νύχτας.
Εμπεδωμένη η απουσία σου, σα ζευγάρι μάτια που συνηθίζει στο σκοτάδι.
Σας ψάχνω όλους στα φώτα της πόλης
μα κανείς δεν είναι εκεί.
πια.

Ρολόγια κατρακυλαν απ' τις τσέπες μου.
Σπάνε πιο αποτελεσματικά στο οδόστρωμα.
Δεν υπάρχει καλή στιγμή να της θυσιάσω ένα ρολόι.
Όλα τα λεπτα υιοθετούν τη μελαγχολία του Σεπτέμβρη.
"Τέλος εποχής, αγόρι μου"
Ο Αλήτης ξεκινά πρώτος και χαρούμενος.
Εντόπισε φαγητό, δεν εξηγειται αλλιως.

Βάζω την ουρά στα σκέλια και δρόμο.
ήτανε μακριά η νύχτα.

Στα φανάρια των δρόμων

2009-11-06T15:21:00.004+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι της Μαρίας Χούκλη. Το άκουσα σα μονόλογο της Τάνιας Τσανακλίδου.
Η εικόνα είναι στιγμιότυπο απ' τη βουλγάρικη ταινία Klopka (2007) του Srdan Golubovic ("Παγίδα") που είδα πρόπερσυ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Βράδυ Σαββάτου.
Τους συναντάς στο φανάρι όσο να ανάψει το κόκκινο.
Είναι η εικόνα της σιωπής με όλα της τα λούσα, τη βροντώδη παρουσία της, το σκληρό περίγραμμά της.
Αυτό το πυκνό κενό που αστράφτει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.

Ας μιλήσουμε για τα λυπημένα ζευγάρια που δεν λένε τίποτα πια μεταξύ τους.
Σαν να τα έχουν πει όλα.
Που περιβάλλονται από μια τάφρο σιωπής.
Τα τείχη που τους προστάτευαν κατέρρευσαν χωρίς να το πάρουν είδηση.
Ποιοι ήταν άραγε οι βάρβαροι που τα κονιορτοποίησαν?
Και τώρα κοιτούν με μισόκλειστα μάτια τους άλλους, ήσυχα, ξέπνοα, απόντες από το παρόν τους για λίγο, όσο να ανάψει το φανάρι.

Δεν μπορεί, θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.
Εκείνος στο τιμόνι, τραβηγμένος στην άκρη, κοιτάζει έξω από το παράθυρο.
Όχι το δρόμο αλλά τη ζωή του.
Κι Εκείνη σφιγμένη στην άλλη άκρη γράφει και σβήνει τη δική της ζωή στο τζάμι, που αντανακλά τη φρόνιμη φιγούρα της.
Χαζεύουν τους περαστικούς αλλά δεν τους βλέπουν.
Κοιτάζουν ώρα τώρα - ή μήπως από χρόνια? - μέσα τους.
Ούτε ένα βλέμμα δεν χαρίζουν ο ένας στον άλλον, σαν να μην τους περισσεύει, σαν να τα ξόδεψαν όλα.
Κοιτάγματα, λόγια, αγγίγματα.
Σαν να βολεύονται με τη σιωπή.
Μέσα, υπάρχει το όχι.
Έξω, κοχλάζει το ναι.
Μονομάχοι της συμβίωσης.

Τα όπλα τους τα έχουν διαλέξει από καιρό και τα ακονίζουν ο καθένας μόνος του.
Βουβά παράπονα, ακυρωμένα θέλω, ξεθυμασμένες επιθυμίες, κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα μυστικά, μικρές προδοσίες, αναιμικές υποσχέσεις πως όλα αύριο θα είναι αλλιώς.
Δείχνουν τόσο λυπημένοι και θυμωμένοι αλλά…δεν ξέρω γιατί.
Άλλαξε η μεταξύ τους γεωγραφία.
Μεγάλωσαν οι αποστάσεις και η σχέση τους μοιάζει με ήπειρο που κουράστηκαν ή βαριούνται πια να εξερευνήσουν.
Δεν μπορεί, θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.
Το ραδιόφωνο όσο να ανάψει το φανάρι παίζει τα δικά του αλλά εκείνοι ακούνε το κονσέρτο για έναν άνθρωπο, μια λύπη, ένα παράπονο.
Σιγοψιθυρίζουν την ωδή που έχει γραφτεί για την πλήξη και την μοναξιά.
Τόσο λυπημένα δείχνουν τα ζευγάρια έτσι όπως περιμένουν να ανάψει το φεγγάρι και να ξαναμπεί σε κίνηση η ζωή τους.
Περιμένουν πώς και πώς να δραπετεύσουν από τη μέσα τους ξενιτιά.
Τους βλέπω να ξεκινούν.
Αλλά είναι ακόμα λυπημένα τα ζευγάρια.

Promenade près de la Seine

2009-10-31T19:31:00.003+02:00

" [...] πὼς τὴ μοίρα μου ἀκόμα ἔχω ἀνταμώσει
γυρίζοντας στοὺς δρόμους σου, Παρίσι . . ."

Μαρία Πολυδούρη
Παρίσι

WhyCinemaNOW?

2009-10-29T02:06:00.002+02:00

50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

ΕΡΧΕΤΑΙ!!!

Πάμε σινεμά? Ναι! Αλλά που?

2009-10-26T19:55:00.003+02:00

Σε μια εποχή που το σινεμά -εγχώριο και μη- διανύει μια ιδιαίτερα καλή περιόδο, υπάρχουν μερικές πόλεις που έχουν βάλει την όπισθεν. Ενώ, λοιπόν, σε πόλεις όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη τα σινεμά (με πολλές αίθουσες, μην ξεχνιόμαστε) φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια μετά από έντονη βροχόπτωση, υπάρχουν πόλεις που κλείνουν τα σινεμά. Ή ακόμη χειρότερα? Τα μετατρέπουν σε κάτι άλλο, πολύ χειρότερο . . .

Έτσι, λοιπόν, και εδώ στην Πτολεμαΐδα (στην οποία ευτυχώς βρίσκομαι για λίγες μόνο μέρες) τα σινεμά έγιναν στην αρχή είδος προς εξαφάνιση και πλέον σήμερα έχουν εκλείψει πά- ντέ - λώς.-

Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι αμυδρά τους γονείς μου να μιλάν όχι για ένα, όχι για τρία, αλλά για πέντε (το γράφω ολογράφως για να κάνει περισσότερη εντύπωση!!) σινεμά. Το "Αχίλλειον", το "Ολύμπιον", το "Rex", το "Ζώρζ" και -για ένα μικρό διάστημα- το σινεμά Κατερίνα. Καθώς επίσης και το θερινό "Σείριος". Όταν άρχισα να πηγαίνω σινεμά μαζί με φίλες και φίλους, από όλα αυτά ήταν ανοιχτό μοναχά το "Αχίλλειον" και ο "Σείριος".

Και τώρα? Δεν υπάρχει τίποτε απ' όλα αυτά ...Το πιο τραγικό είναι πως κάποια από αυτά έκλεισαν για να καταλήξουν να είναι σούπερ μάρκετ, club και φαστ φούντ (με την παλιά μηχανή προβολής να παραμένει ως ντεκόρ στον εξώστη).

Έχω φτάσει σε σημείο να αναρωτιέμαι για το πνευματικό επίπεδο του κόσμου εδώ, ειλικρινά. Εμάς τους Πτολεμαϊδιώτες μας ενδιαφέρει μονάχα να ψωνίζουμε και να τρώμε? Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί το ότι κάθε επώνυμη μάρκα ρούχων και παπουτσιών που σέβεται τον εαυτό της έχει επίσημο παράρτημα εδώ? Οι άνθρωποι κάνουν business, κάνουν έρευνα αγοράς. Δεν έρχονται τυχαία σε μια πόλη δίπλα στα εργοστάσια να ανοίξουν υποκατάστημα. Η αγορά κινείται. Υπερβολικά θα έλεγα. Σκεφτείτε οποιαδήποτε αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Ελληνική ή ξένη. Έχει υποκατάστημα εδώ,το δίχως άλλο.

Αν θελήσει κανείς να πάει σινεμά πλέον πρέπει να ξενιτευτεί μέχρι την Κοζάνη. Γιατί εκεί επιβίωσαν.

Και τι θα γίνει με μας τους λάτρες της "μεγάλης οθόνης"? Με μας που αγαπάμε ολόκληρη τη διαδικασία του να πηγαίνει κανείς σινεμά? Που αγαπάμε το να περιμένεις στην ουρά για να κόψεις εισητήριο, να χαζεύεις τις φωτογραφίες απ' την ταινία που θα δεις, να βλέπεις τα "Προσεχώς", να πηγαίνεις με φίλους που λένε αστεία μέσα στο σινεμά, έξω απ' το σινεμά, να συζητάς για την ταινία πριν και μετά, να σηκώνεσαι να φεύγεις αν δε σου αρέσει, να κλαις στα κρυφά μη σε καταλάβουν οι φίλοι και αρχίσουν το δούλεμα, να γελάς, να ξεκαρδίζεσαι, να μαθαίνεις να αγαπάς σκηνοθέτες και ηθοποιούς...

Στις μεγάλες πόλεις, το σινεμά μπορεί να υπάρχει, αλλά έχει χάσει αυτή την ιδιαίτερη αξία του... Έχει γίνει προϊόν μαζικής κατανάλωσης με απαραίτητη τη συνοδεία του ποπ κόρν (και την αναπόφευκτη μυρωδιά του, βεβαίως βεβαίως). Είναι ο νέος τρόπος διάσκεδασης της γενιάς των "Γλυκών Δεκαέξι" που πρέπει να γυρίσει σπίτι πριν από τις 12 (γιατί διαφορετικά λύνονται τα μάγια των γονιών και πίπτει ράβδος...). Και όχι μόνο. Τα Παρασκευοσαββατοκύριακα στις μεγάλες αίθουσες είναι τουλάχιστον κουραστικά.

Ακόμη όμως και στη Θεσσαλονίκη, τα συνοικιακά σινεμά, όπως ο Έσπερος έχουν αρχίσει να κλείνουν...(Ο Έσπερος, μάλιστα έγινε γκαράζ!) Τελικά, εκλείπει πια το μικρό -και αν θέλετε ρομαντικό- σινεμαδάκι της γειτονιάς και αντικαθιστάται σταθερά πια απ' τα τέρατα με τα Dolby Surround, με 11 αίθουσες, με αίθουσα V Max και VIP. Κι όμως, μαζί με αυτές τις μικρές αίθουσες χάνεται και μια γλύκα... Μια γλύκα που ευτυχώς σώζεται ακόμη στις μικρές αίθουσες για λίγους στο Ολύμπιον, της Πλατείας Αριστοτέλους, στο θερινό σινεμά της Αίγλης στο Γενί Χαμάμ, ανάμεσα στα γιασεμιά και τις όμορφες και απλές λευκές καρέκλες του σκηνοθέτη....

Διάολε, τελικά επί του θέματος είμαι αθεράπευτα ρομαντική!!

Together we' re invincible . . .

2009-10-14T23:47:00.004+03:00

αφιερωμένο ;-)

Follow through
Make your dreams come true
Don't give up the fight
You will be alright
'Cause there's no one like you in the universe

Don't be afraid
What your mind conceives
You should make a stand
Stand up for what you believe
And tonight
We can truly say
Together we're invincible

During the struggle
They will pull us down
But please, please
Let's use this chance
To turn things around
And tonight
We can truly say
Together we're invincible

Do it on your own
It makes no difference to me
What you leave behind
What you choose to be
And whatever they say
Your souls unbreakable

During the struggle
They will pull us down
But please, please
Let's use this chance
To turn things around
And tonight
We can truly say
Together we're invincible
Together we're invincible

During the struggle
They will pull us down
Please, please
Let's use this chance
To turn things around
And tonight
We can truly say
Together we're invincible
Together we're invincible

Ταχύτητα

2009-10-07T00:20:00.002+03:00

Τρέχουμε με 150.
Με 200.
Τι σημασία έχει...;
Όλα τερματίζονται κάπου εδώ.
Ο αέρας φυσάει δυνατά απ' το παράθυρο.
Τρέχουμε με 220.
Αν ήταν βολτ θα μας τίναζαν στον αέρα.
Τώρα ο αριθμός 220 επιβάλλεται.
Νιώθω την ταχύτητα στο αίμα.
Όλο προς τα πίσω.
Το αίμα κυλάει προς τα πίσω με 220.
km/h.
Το αίμα κυλάει προς τα πίσω.
Με το αλκοόλ.
Δε με νοιάζει αν σκοτωθώ τώρα.

Απελπισμένος (ο)

2009-10-02T11:03:00.004+03:00

λέξη που χρησιμοποιείται για ενέργεια που γίνεται, συνήθως χωρίς ελπίδα επιτυχίας, από κάποιον που βρίσκεται σε απόγνωση.

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν είδα τη διακαναλική συνέντευξη του πρωθυπουργού με ημερομηνία λήξης, του Κώστα Καραμανλή.

μετα βέβαια ήρθε και η λέξη αναξιοπρεπής.

Τέλος, είδα τον Ιονέσκο να κάθεται οκλαδόν σε μια γωνία και να χειροκροτά το θέατρο του παραλόγου.

Χαραμίζεται το δίχως άλλο, ο Κωστάκης, ίσα που προλαβαίνει τις εξετάσεις στο Εθνικό.
Μεγάλο ταλέντο, με υποτροφία θα τον έπαιρναν.
Το ταλέντο, βέβαια, το είχα διακρίνει πριν αυτή τη ... συζήτηση με τους "πολίτες".
Ποιους πάτε να κοροϊδέψετε ρεεεεεεε?

Πρέπει να σκεφτεί το μέλλον του από δω και πέρα γιατί που πας ξυπόλητος μόνο με μισθό βουλευτή? Α, μα τι λέω?! Ευτυχώς που η Νατάσα επαγγέλεται νηπιαγωγός, γιατρός, σύζυγος και μητέρα. Πάλι καλά που δεν είναι και βουλευτής, μας έσωσε το ασυμβίβαστο!!

Βέβαια, ο Κωστάκης θα μπορούσε να ανακυκλώσει τις αφίσες που έχουν χρωματίσει μπλε όλη την πόλη. Τώρα με την ανταποδοτική ανακύκλωση θα κέρδιζε πραγματικά πολλά.

Αλήθεια σας το λέω, σ' αυτές τις εκλογές στέναξε ο Αμαζόνιος. Φτάνει πια!!

Ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης...

2009-09-30T13:05:00.003+03:00

For old times' sake . . .

Η νύχτα μεγαλώνει . . . δίχτυα στο φως απλώνει . . .

στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
μουσική - ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός

Ένας μικρός Σεπτέμβρης, βάζει τα κλάματα
που στο σχολειό τον πάνε, να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα, με τ' άστρα τ' ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου
Πρωτάκι σκολιαρούδι του κλέβουν το τραγούδι

Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του
σωστό παλικαράκι τρυγάει τ' αμπέλι του
στα Σπάτα ληνοβάτης στο Κορωπί γαμπρός
να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος
Φυσάει ο απηλιώτης κι ο ζέφυρος της νιότης

Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος
καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος
το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της ροδιάς
κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς

Η νύχτα μεγαλώνει δίχτυα στο φως απλώνει

Lonely Games: Κι όμως είναι ακόμη εδώ...

2009-09-22T12:42:00.014+03:00

Οι σκέψεις μου για το χωριό μου, τον Κόμανο Πτολεμαϊδας, τη μεταφορά του απ' τη "μαμά" ΔΕΗ για την εξόρυξη λιγνίτη και την έναρξη κατεδάφισης άρχισαν κάπου εδώ, πριν κάποιους μήνες...Τα συναισθήματα τώρα, είναι πάνω κάτω τα ίδια, με τη μόνη διαφορά ότι ο Αγγελόπουλος ίσως να επιλέξει το χωριό για να κάνει γυρίσματα για την επόμενη ταινία του, γιατί, πράγμα περίεργο, το χωριό υπάρχει ακόμη...!

Πριν λίγο καιρό ένας φίλος μου που δούλεψε σε ολιγόμηνα προγράμματα της ΔΕΗ με ενημέρωσε ότι τα κοιτάσματα δεν ήταν αυτό που περίμεναν. Για την κακή ποιότητα του λιγνίτη της περιοχής γνώριζα, αλλά απ' ότι κατάλαβα τώρα το ζήτημα αφορούσε ποσότητα. Παίζοντας με τη στεναχώρια μου, μου είπε: "Τσάμπα το έσκαψαν..."

Τώρα πια αρκούμαι στο να το βλέπω από μακριά, καθώς ο νέος δρόμος Κοζάνης - Πτολεμαϊδας έχει κατασκευαστεί ψηλά κι έτσι έχω την εποπτεία της περιοχής. Έχει απομείνει ένα λόφος χωριού να μας θυμίζει αυτό που υπήρχε εκεί κάποτε. Αυτό που δεν υπάρχει πια.

Ματιά στο παρελθόν αποτελεί μια επίσκεψη στο GoogleEarth, που εδώ και αρκετό καιρό δεν έχει ανανεώσει την εικόνα απ' το δορυφόρο. Φαίνεται το εξής:

Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της εικόνας δεν υφίσταται πια...
Έχει μεταμορφωθεί σε ορυχείο.

Σε μια απ' τις "βόλτες" μου στο GoogleEarth είδα, λοιπόν, φωτογραφικό υλικό από την περιοχή. Υπήρχαν, επομένως, άτομα που έκαναν αυτό που εγώ δε θα τολμούσα να κάνω ποτέ, να φωτογραφίσουν μια τέτοια περιοχή. Δύσκολο να αντέξεις να τη φωτογραφίσεις αν έχεις τέτοιου είδους δέσιμο όπως το δικό μου...

Βλέποντας τις φωτογραφίες που είχαν αναρτηθεί ξεχώρισα αυτές που τράβηξε η Κατερίνα (ο λογαριασμός της στο Panoramio είναι kate-greece), όχι μόνο γιατί ήταν εξαιρετικές, αλλά και γιατί έτυχε ένα απ' τα σπίτια που φωτογράφισε να είναι του θείου μου. Το κατάλαβα αμέσως, παρά το αλλαγμένο σκηνικό, επικοινώνησα μαζί της και μου επέτρεψε να ανεβάσω τις φωτογραφίες και εδώ. Η Κατερίνα πριν λίγες μέρες ξεκίνησε το δικό της blog και ήδη έχει αρχίσει να ανεβάζει μερικές απ' τις εξαιρετικές φωτογραφίες που έχει τραβήξει κατα καιρούς! Αξίζει τον κόπο! Το blog της είναι το mydokikate.

lonely games

Last Home

...walking...

...

Άγιος Νικόλαος

Τέλος, άλλες δύο φωτογραφίες είναι του χρήστη Klitson και πάλι από το Panoramio:

Υπεύθυνη Δήλωση

2009-09-18T12:26:00.003+03:00

Μία φορά ακόμη να περάσει κάτω απ' το σπίτι το βαν με τη ντουντούκα που διαφημίζει "πράσινες" ομιλίες στην περιοχή, με background το κλασικό -πλέον- ΠαΣοΚικό χιτάκι για έναν μεθυσμένο Ήλιο απ' τα κλαπατζίμπαλα και τις καλημέρες θα αυτοπυρποληθώ και θα πέσω απ' το μπαλκόνι.

Και σας βεβαιώνω, δεν είναι καθόλου χαμηλά το μπαλκόνι.

Σε αντίθεση με το προεκλογικό επίπεδο των ημερών.

Φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη

2009-09-15T23:56:00.007+03:00

...last call...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Μανόλη που μας χάρισε την παραπάνω φωτογραφία της Παραλίας...

Τις υπόλοιπες τις τράβηξα στη Νέα Παραλία...

Νοσταλγία

2009-09-11T10:09:00.009+03:00

Το έχουν οι Σεπτέμβρηδες μου φαίνεται.
Αλλάζει ο καιρός.
Βροχές.
Η μέρα μικραίνει.
Φυσάει.
Κάτι μέσα μου αλλάζει.
Τα βράδια δε με χωράει το σπίτι.
Δεν αντέχω να κάθομαι με μόνη παρέα το Λύκο, το γάτο μου.
Είμαστε στ' αλήθεια ταιριαστοί.
Ο Πέτρος κι ο Λύκος.
Όταν είμαστε οι δυο μας στο σπίτι νομίζω ότι ακούω ξανά τη γνωστή μουσική του Σεργκέι Προκόφιεφ.
Όπως τότε που ήμουν μικρός και μου την έβαζε η μάνα μου στο σπίτι μας.

Παρακάτω το animated film του 2006 (σε 4 μέρη) με την ιστορία και τη μουσική που τόσο όμορφα έγραψε και συνέθεσε ο Προκόφιεφ, σε διασκευή. Το αρχικό έργο προέβλεπε και αφηγητή και η κανονική ιστορία είναι κάπως διαφορετική, παρόλα αυτά εξακολουθεί να είναι πολύ καλό και απ' όσο ξέρω βραβευμένο :

Pluvius Aestivus, seems to last for ages . . .

2009-09-09T22:19:00.002+03:00

Σε λίγο θ' αρχίσουν οι βροχές . . .

Always stays the same, nothing ever changes,
English summer rain seems to last for ages.
Always stays the same, nothing ever changes,
English summer rain seems to last for ages.

I'm in the basement, you're in the sky,
I'm in the basement baby, drop on by.
I'm in the basement, you're in the sky,
I'm in the basement baby, drop on by.

Hold your breath and count to ten,
And fall apart and start again,
Hold your breath and count to ten,
Start again, start again...
Hold your breath and count your step,
And fall apart and start again,
Start again...

Κάθε Σεπτέμβρη...

2009-09-06T02:21:00.000+03:00

Κλειδώνω εκείνο το παρόν
στο πιο αγαπημένο συρτάρι μου
- του χρόνου πάλι...
πρέπει ν' ανανεώνω την ανάμνησή σου,
να μη μου τη φάει ο σκώρος...

1 Σεπτεμβρίου κάθε Σεπτέμβρη

Άγρια των Άστρων Μουσική...

2009-09-05T01:53:00.003+03:00

Χτυπήματα στην πόρτα.
Επισκέπτες.
Μαζί τους ο Γιάννης.
Σαξόφωνο, τρομπέτα, τρομπόνι.
Βιολί, τσέλο, κοντραμπάσο.
Τύμπανα και ντραμς.
Κιθάρα. Ηλεκτρική και Ακουστική.
Φωνές παράξενα οικείες.
Όλη η παλιοπαρέα και ο μπαγλαμάς...
Στο φως του φεγγαριού.
Κάτω απ' την Άγρια των Άστρων Μουσική...

Απ' τις πιο όμορφες συναυλίες που παρακολούθησα τελευταία ήταν η χτεσινή του Γιάννη Αγγελάκα με τους Επισκέπτες στο υπαίθριο θέατρο της Κοζάνης.

Εξαιρετικοί μουσικά όλοι τους. Το μπαγλαμαδάκι γίνεται η νέα ηλεκτρική κιθάρα, παντρεύονται διαφορετικές μουσικές, μετουσιώνονται σε έναν ήχο ιδιαίτερο, που δε μοιάζει με κανέναν άλλο. Ακόμη και το σκηνικό που χρησιμοποίησαν πανέμορφο, με ιδιαίτερα επιλεγμένα βίντεο να προβάλλονται πίσω απ' τους μουσικούς, κατάλληλα ταιριασμένα με το κάθε τραγούδι.

Ο Γιάννης Αγγελάκας ήταν, είναι και παραμένει εξαιρετικός καλλιτέχνης. Δεν μπορώ παρά να τον θαυμάζω κάθε φορά που τον ακούω. Η μουσική του πορεία τελευταία με τους Επισκέπτες έχει προσφέρει κάτι το τόσο ξεχωριστό στην ελληνική μουσική σκηνή. Κάτι αυθεντικό.

Αυτό που είδαμε χτες ήταν ένα καλλιτέχνημα.
Πολλά συγχαρητήρια σε όλους.

Άγρια των άστρων μουσική
μόλις νυχτώνει με ξυπνάς
Μέσα στην πιο βαθιά σιωπή
έρχεσαι και με τυραννάς

Άγρια των άστρων μουσική
στην ξεχασμένη σου φωτιά
ρίχνονται οι πιο κρυφοί καημοί
ψάχνοντας να 'βρουν γιατρειά

Μ' όσα φύγαν, μ' όσαν έχουν πια χαθεί
μ' ό,τι μέσα μου έχω ως τώρα περισώσει
ξεκινάω κάθε μέρα απ' την αρχή
τα μετράω και περιμένω να νυχτώσει

Άγρια των άστρων μουσική
μόλις νυχτώνει με ξυπνάς
και μ' ένα ξαφνικό φιλί
με καταπίνεις με ρουφάς

Με μεθάς με γελάς με χαϊδεύεις με πονάς
Στην ανύπαρκτη πατρίδα των ονείρων μ' οδηγάς
Με μεθάς με γελάς με χαϊδεύεις με πονάς
Κι όταν φεύγεις το πρωί σαν παιδί με παρατάς

Αγωνία

2009-09-01T21:24:00.003+03:00

Περιμένουμε με αγωνία την εξαγγελία των εκλογών.

Το σίγουρο είναι ότι τα δέντρα δε θα μπορέσουν να ψηφίσουν αυτή τη φορά.

Έχουν καεί.

Άρωμα Καλοκαιριού...

2009-08-29T23:32:00.009+03:00

Μετά την επίσκεψη -για τρίτη φορά- στην πανέμορφη Κέρκυρα, το καλοκαιράκι είπαμε να μετατοπίσουμε το ενδιαφέρον κάπως νοτιότερα, μένοντας πιστοί στο Ιόνιο, στην υπέροχη Λευκάδα...

Εγκρεμνοί

Εναλλακτικές διακοπές.
Πολλές ώρες στη θάλασσα.
Απ' το πρωί μέχρι το βράδυ.

Παραλίες για λίγους και εκλεκτούς.
Γκρεμούς και Εγκρεμνούς.
Γαλαζοπράσινα νερά.
Κύματα και αέρηδες.
Πανέμορφες διαδρομές.
Καταρράκτες.
Φάρος στο Νότο.
Γκρεμοί και απόκρημνα βράχια.

Ξωτικό Κάθισμα
Στάση Προσοχής στη θέα της θάλασσας

Πετάμε!
Die Welle
Πόρτο Κατσίκι
Από ψηλά
Η θάλασσα δεν ξεβάφει με τίποτε- Πόρτο Κατσίκι
Όταν κοιτάς από ψηλααά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά...
Με αλμύρα

Και του χρόνου, λοιπόν!
Αν είμαστε καλά...

Τα δέντρα που κάποτε είχαν να δώσουν...

2009-08-26T01:28:00.005+03:00

Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί.
Αν καεί μέχρι και το τελευταίο δέντρο αυτής της χώρας.

Μετά τι άλλο θα απομείνει για κάψιμο?
Όταν το Δέντρο που κάποτε έδινε δε θα έχει τίποτε άλλο πια να δώσει...?

---

Το παρακάτω "παραμύθι" το βρήκα τυχαία στα ράφια μιας δανειστικής βιβλιοθήκης, πριν πολλά χρόνια. Τότε το θεωρούσα ένα παραμύθι με εξαιρετική εικονογράφηση. Τώρα ξέρω ότι είναι κάτι παραπάνω. Είναι μια αλήθεια...

---

"Το δέντρο που έδινε"

ΣΕΛ ΣΙΛΒΕΡΣΤΑΪΝ. Εκδόσεις "ΔΩΡΙΚΟΣ", Μετάφραση: ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΠΕΤΖΗ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά....

και αγαπούσε ένα αγοράκι.

Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.

Παίζανε και κρυφτό

Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.

Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά...

πάρα πολύ.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα πέρασαν τα χρόνια.

Και το αγόρι μεγάλωσε.

Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.

Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου αποκάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»

«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα έχω εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί... και η μηλιά ήταν λυπημένη.

Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είιπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. «Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»

«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά. «Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά-καλά δεν μπορούσε.

«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»

«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»

«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά...και να ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη...μα όχι πραγματικά.

Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.

«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω... Δεν έχω μήλα».

«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια...»

«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις...»

«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.

«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι... μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι...»

«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».

«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».

Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Trobadours are coming...

2009-08-20T17:38:00.006+03:00

Επιτέλους, οι τροβαδούροι της gypsy punk, οι Gogol Bordello, έρχονται στη Θεσσαλονίκη!!!

Στις 16 Δεκεμβρίου, στο Principal Club Theater, θα έχουμε γιορτή!!!
Χορός, τσιγγάνικα βιολιά, ακκορντεόν, έντονα ντραμς, πολύ έντονα ντραμς...
Πώς να λείψει κανείς απ' αυτό το πολυπολιτισμικό πανηγύρι?

Start wearing purple
for meeee
NOW!!!

Δε βλέπω την ώρα!

Back in the day yo as we learned
A man was not considered to be
Considered to be fully grown
Has he not gona beyond the hills
Has he not crossed the 7 seas
Yeah, 7 seas at least!

Now all them jokers kept around
Just like the scarecrows in hometown
Yeah, scarecrows in hometown
From screen to screen they're travelin'
But I'm a wonderlust king

I stay on the run
Let me out
Let me be gone
In the world's beat up road sign
I saw new history of time...
New history of time!!!

Through Siberian woods
Breaking up their neck

Chinese moving in building discoteques

Homemade sex toys and whatnot
Yeah, and why not?
Well at least it's something different
From what they got in every other airport

Ja ne evrei, no koje-chto pohozge
sovrat ne dast ni Yura ni Seryozga!
Simple because I'm not a total gadjo
Da ja shut, ja tziratch, nu tak stozge?

I traveled the world
Looking for understanding
Of the times that we live in
Hunting and gathering first hand information
Challenging definitions of sin

I traveled the world
Looking for lovers
Of the ultimate beauty
But never settled in
I'm Wonderlust King!

And presidents
And billionaires
And generals
They'll never know
What I have owned!
What I have owned...
I'm a wonderlust king!

Παράξενα Νέα Από Κάποιο Άλλο Άστρο . . .

2009-08-17T16:15:00.002+03:00

[...]

μα και να με ρωτήσουν δε θυμάμαι το χρώμα.
συγκρατώ την έκφραση. το φως. το γέλιο. τη θλίψη.

ξέρω πως φέρουν νέα παράξενα, από κάποιο άλλο άστρο . . .

[...]

Singin' in the rain...

2009-08-12T22:44:00.002+03:00

Pandora, εξαιρετικά αφιερωμένο!!!
Μιας και θα περάσουμε πολλές πολλές βροχές και λιακάδες και εκδρομές και διακοπές και ταξίδια παρέα!

Just singin' in the rain...

(Προσπαθώντας, βέβαια, να απωθήσω τη σκηνή του τραγουδιού απ' την ταινία Το Κουρδιστό Πορτοκάλι, για να απολαύσω το χορό...)

Επίσης σήμερα στην εφημερίδα διάβασα ότι στην Αθήνα θα έχουν την τύχη να απολαύσουν 8 (!) παραστάσεις στο θέατρο Badminton του ομώνυμου έργου. Δε θυμάμαι ημερομηνίες, αλλά θυμάμαι ότι η βροχή θα είναι ... κανονική!!!

Διαπιστώσεις

2009-08-11T16:35:00.006+03:00

Κοίτα να δεις πως καταντήσαμε. Έπρεπε να περιμένω να μου το πει ο φίλος των διακοπών, που με βλέπει τρεις ώσεις του χρόνου: Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι.

Με κοίταξε καλά καλά (είχε μήνες να με δει) και μου 'πε:

"Μαλάκα, περίεργος μου φαίνεσαι. Εσύ δεν ήσουν έτσι."

Το παίξα άνετος και μάγκας. Τι να 'κανα; Να παραδεχτώ ότι έχω καταντήσει; Φταίνε τα ξενύχτια, του λέω. Με κοίταξε με δυσπιστία. Ούτε εμένα δε μπορούσα να κοροϊδέψω πια. Θα τα κατάφερνα με τους άλλους; Έχω γίνει ο χειρότερος Πινόκιο του είδους.

Εκείνος δε μίλησε. Τι να πει; Αφού μ' έβλεπε. Ήξερε. Με κοίταξε με κατανόηση. Για μια στιγμή φοβήθηκα μη δω οίκτο στα μάτια του, αλλά ευτυχώς το έσωσε τελευταία στιγμή. Το τελευταίο που θα θελα ήταν να με λυπούνται.

Όταν πήγε η ώρα 12 παρά την κοπάνησα -Λούης κανονικότατα- με την κλασική πια δικαιολογία, ότι μετά τις 12 λύνονται τα μάγια και γίνομαι βάτραχος. Οι Άλλοι γέλασαν. Νόμιζαν πως είναι κομμάτι του αιώνιου χιούμορ μου. Δεν είχαν προσέξει ότι ακόμη και το σχήμα του σώματός μου κόντευε να γίνει ερωτηματικό -γαλλικό.

Φυσικά δεν πήγα σπίτι. Δε με χωρούσε ο τόπος. Γυρνούσα σαν την άδικη κατάρα μες τη σκονισμένη πόλη μέχρι που πρήστηκαν τα πόδια μου. Πήγαινα απόμερα μην πετύχω κανένα γνωστό και ρεζιλευτούμε, τρομάρα μου. Θα μου πεις, τι μ' ένοιαζε; Λογαριασμό θα 'δινα; Είναι αυτά τα κατάλοιπα του να ζεις σε μικρή επαρχιακή πόλη, ότι όλοι για σένα θα μιλήσουν, θα σε σχολιάσουν, κάτι θα βρουν να πουν.

Με τα πολλά έφτασα σε απόσταση ασφαλείας (μη μας πάρουν και τα "σκάγια") από ένα κλασικό σπίτι-γιάφκα των τζάνκι της περιοχής. Ησυχία. Απ' ότι φαίνεται οι περισσότεροι αποδήμησαν εις Κύριον, ή όπου αλλού γουστάρουν να πάνε τα ανθρώπινα πνεύματα όταν ελευθερωθούν. Τουλάχιστον αυτοί ήταν ελεύθεροι. Αλλά με τι τίμημα. Κάθισα σ' ένα πεζούλι κι έστριψα τσιγάρο.

Μετά τις πρώτες τζούρες σα να κάλμαρα. Αλλά, μες τον καπνό άρχισαν να οπτικοποιούνται οι προβληματισμοί μου. Σιγά σιγά αναδύονταν μέσα απ' αυτόν, μικροί στην αρχή, αλλά όσο περνούσε η ώρα ξεδιπλώνονταν. Με κάλυπταν. Δε μπορούσα ν' αναπνεύσω.

Δεν είμαι πια μαθητής. Δεν είμαι πια ο πρωτοετής φοιτητής που όταν έφυγε απ' το σπίτι του έγινε ανεξάρτητος- με τη βοήθεια των γονιών βεβαίως, βεβαίως. Αυτόματα με διορθώνω: "ένιωσε ανεξάρτητος". Έφτασα σ' ένα κομβικό σημείο πια. Ο αρχηγός στο κουκλοθέατρο. Πρέπει να κινήσω τα νήματα. Τα νήματά μου. Μας πέσανε πολλές οι ευθύνες, φίλε, κι είναι καλοκαίρι ακόμη. Κι ο Αύγουστος είναι ο μήνας με τις μεγάλες μνήμες*. Η πίεση που μου ασκείται είναι όλη δική μου. Δημιούργημά μου. Και τα όρια μου είναι δικό μου κατασκεύασμα πια. Θα τα πάω ψηλά. Πέρα από εκεί που μπορώ. Να χωράει και όνειρα. Να είσαι σίγουρος.

Πετάω το τσιγάρο. Δε με βοηθάει να σκέφτομαι ξεκάθαρα. Κουνάω απότομα το χέρι να ξεδιαλύνω και την τελευταία υποψία καπνού. Ήδη νιώθω καλύτερα. Ξέρω και δεν ξέρω. Ξέρω πως θα προσπαθήσω. Όσο και όπως μπορώ. Αλλά κάτι αγνοώ...

Αυτόματα που έρχεται στο μυαλό ο στίχος του Ελύτη:
Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ, μα ωστόσο λάμπει . . .**

Σιγοψιθυρίζω πολλές φορές το στίχο στο δρόμο για το σπίτι...

* στίχος του Γιώργου Ανδρέου απ' το τραγούδι Άγιος ο Έρωτας
** στίχος απ' το ποίημα "Ακίνδυνου, Ελπιδοφόρου, Ανεμπόδιστου" του Οδυσσέα Ελύτη και την ποιητική συλλογή τα Ελεγεία της Οξώπετρας (1991)

Γράμμα προς 3 παραλήπτες - Μέρος 1ο

2009-08-03T16:31:00.002+03:00

Και πάλι εδώ...!

---------------------

Γράφω ένα γράμμα χωρισμένο στα τρία.
Να δω ποιο "εγώ" σου βαραίνει περισσότερο.

Κλείνω τα μάτια σφιχτά.
Εμφανίζεσαι εσύ, ξαφνικά.
Όπως την πρώτη φορά.

Ντυμένος επιφανειακή σοβαρότητα.
Μέσα σιγοβράζουν γιορτές, έτοιμες να αποκαλυφθούν ανά πάσα στιγμή.

Μ' ένα χτύπημα των δακτύλων σου γίνεσαι μουσικός του δρόμου.
Οργώνεις την Ευρώπη με το βαν σου, ο δρόμος είναι το σπίτι σου.
Καμιά φορά χωράω κι εγώ στα ταξίδια σου.

Είσαι ό,τι θελήσεις.
Κρεμάς τα πόδια σου απ' τις γέφυρες.
Ρεμβάζεις και πίνεις μπύρες στις όχθες του Σηκουάνα.
Οι νότες ρέουν αβίαστα μέσα απ' τα δάκτυλά σου.

Φέρνεις βόλτα την Ευρώπη με εγχορδη παρέα.
Ερωτεύεσαι διαρκώς.
Τον ήλιο που σου ζεσταίνει το κορμί,
το ζεστό καφέ τα πρωινά,
τον ήχο του τρένου που επιταχύνει στις ράγες,
τη γεύση κάθε πρώτου φιλιού,
τον αέρα που σε φυσάει όταν αντικρύζεις για πρώτη φορά τον Ατλαντικό.

Δε σε βαραίνουν πολλές σκέψεις.
Οι μουσικές σου, οι στίχοι σου.
Η απόλυτη ελευθερία σου.
Μερικά αγαπημένα πρόσωπα.
Καμιά φορά χωράω κι εγώ σ' αυτά.

Ξανακλείνω τα μάτια.
Πιο σφιχτά.
Έρχεσαι ξανά.

Σαλπάρουμε!

2009-07-11T02:51:00.006+03:00

Τα σκηνικά και τα κοστούμια έχουν πια σκιστεί και καεί.
Κι, όμως.
Όλα τα υπόλοιπα είναι στη θέση τους.
Το σομπρέρο έχει πάρει τη θέση του.
Το ρούμι μες τη βαλίτσα.
Ίσα που ν' ακουμπάει τα όνειρα και να τα μεθάει κι αυτά.
Και μερικά βιβλία - λογοτεχνικά αυτή τη φορά.
Για στατικά ταξίδια.
Δε χρειάζεται και πολύς κόπος τελικά.
Βαλίτσα με αυθορμητισμό και φαντασία!
Κι ας μείνουν τα μισά πίσω.
Πάμε για κει όπου δεν έχει σημασία τι ξεχνάς και τι όχι.
Αρκεί να έχεις πάρει τον εαυτό σου μαζί σου.

Βίρα τις άγκιρες, λοιπόν!
Το πειρατικό καράβι, σηκώνει άγκυρα...
Οι πυξίδες στρέφονται ζαλισμένες απ' τα πεδία της γης...
Ο Πράσινος Παπαγάλος στέκεται στον ώμο του Ξωτικού και μαζί αγναντεύουν το πέλαγος...
Οι Εφτά Θάλασσες καλούν σε νέες περιπέτειες!
Φυσάει...
Φυσάει...
Φυσάει Νοτιάς....

Το Ξωτικό, ενώ το καράβι έχει αρχίσει να απομακρύνεται απ' το Θερμαϊκό, προλαβαίνει να πει ένα κλεφτό "γεια" στις Ομπρέλλες του Ζογγολόπουλου...

Ανοίγουμε πανιά!

Το Καταγώγι του Ξωτικού θα παραμείνει κλειστό για όσο καιρό θέλουν οι πυξίδες...
Το Ξωτικό εύχεται καλό καλοκαίρι σε όλους!
Και κάποια στιγμή, που ξέρετε;
Μπορεί να τα ξαναπούμε!!!

Το πιο όμορφο φεγγάρι...

2009-07-07T22:17:00.002+03:00

είναι εκεί έξω...

φωτίζει έντονα και καλοκαιρινά τρεις μέρες πριν το τέλος.

κλείσε τον υπολογιστή.

ψάξε να το βρεις.

εγώ, αυτό θα κάνω.